Monday, 29 December 2014

போர்க்காலத்தில் சென்னை - பல்லவர் சோழர் காலம்


ஆகஸ்டு 22 ஆம் நாள் சென்னை தினமாக (Madras Day) சமீபத்தில் கொண்டாடியது வாசகர்களுக்கு நினைவரிக்கும். குறிப்பாக இந்த ஆண்டு சென்னைப்பட்டிணத்தின் 375ஆம் பிறந்தநாளாக, ஆகஸ்டு மாதம் முழுவதும் சொற்பொழிவகளும் வினாவிடைப்போட்டிகளும் கலை விழாக்களும் பாரம்பரிய யாத்திரைகளும் நாளொருமேனியும் நாளிதழ்களிலும் தொலைகாட்சிகளிலும் ஒரு திருவிழாவாக கொண்டாடி மகிழ்ந்ததில், சென்னை நாடளாவிய பிரசித்தி மழையில் குளித்தது. 

சென்னை ஒரு நகரம், மதறாஸ் ஒரு உணர்ச்சி என்று, ஊரின் இரு பெயர்களையும் இணைத்து ஒரு முழக்கக்குறளும் பிறந்தது! 

ஒரு சிலர், ஆங்கிலேயர் கோட்டை கட்டியதை ஏன் இப்படி கொண்டாடுகிறோம் என்று வினவினர். ஏழாம் நூற்றண்டில் அப்பரும் சம்பந்தரும் திருவொற்றியூரையும் திருமயிலையையும் பாடியிருக்க, எட்டாம் நூற்றாண்டு பல்லவர் கல்வெட்டு திருவல்லிக்கேணியிலும் இருக்க, 17ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டிய கோட்டைக்கு ஏன் கொண்டாட்டம் என்ற கேள்வியும் எழுந்தது.

பல்லவர் சோழர் காலத்து போர்

அந்த பல்லவர் காலத்தில் நம் போர் கதையை தொடங்குவோம். நரசிம்ம வர்ம பல்லவனுக்கும் சாளுக்கிய புலிகேசிக்கும் தாம்பரம் அருகே உள்ள மணிமங்கலம் என்ற ஊரில் போர் நடந்தது. அப்பொழுது காஞ்சிபுரமே தலைநகரம் – மயிலையும் திருவொற்றியூரும் திருவான்மியூரும் ஒரு நாள் பயண தூரத்து கிராமமோ சிற்றூரோ என்றிருந்தன. பண்டைக்காலத்தில் நதிகள் கடலில் கலக்கும் இடங்களே துறைமுகங்களாக இருந்தன (இத்தகவலை முதலில் எனக்கு ஒரிசா பாலு என்ற பாலசுப்ரமணியமும், பின்னர் இந்திய கப்பற்படையில் பணிசெய்து, “கடலோடி” “கடல்வழி வணிகம்”, “மதராசபட்டணம்” நூல்களை எழுதிய நரசையாவும் தெரிவித்தனர்). அடையாறு கடலில் சேர்ந்த மயிலாப்பூர் ஒரு துறைமுகமாக இருந்தது.

சென்னையில் பெரிதாக எந்தப் போரும் நடக்கவில்லை. காஞ்சி, வந்தவாசி, ஆற்காடு என்று சென்னை அருகிலும், மைசூர், பிளாசி, விஜயநகர் என்று தொலைவிலும், அமெரிக்க சுதந்திர போர், ஆங்கில ஃப்ரெஞ்சுப்போர், முதலாம் இரண்டாம் உலகப்போர் என்று வேறு நாடுகளிலும் நடந்த சில போர்கள் சென்னை மக்களை விதவிதமாக பாதித்தன. சமீப காலத்து போர்களின் விளைவுகளை ஆவணங்கள் மூலம் தெரிந்துகொள்ளலாம், பண்டைக்காலத்து வரலாறை ஓரளவு யூகிக்கவே முடியும்.

பல்லவ சாளுக்கியப் போரினால் சென்னை மக்களுக்கு நேரடி பாதிப்பு இருந்ததாக ஆவணங்கள் ஏதும் இல்லை. அதற்கு முன் மகேந்திர பல்லவன் ஆட்சியில், புலிகேசி மன்னன் காஞ்சி நகரை பல மாதம் முற்றுகையிட்ட பொழுது, சாளுக்கிய படைகளின் உணவுக்காக பல ஊர்களின் பயிரும் மற்ற விளைச்சலும் சூரையாடப்பட்டிருக்கும் என்றும், அதில் சென்னை மக்களும் அவதிப்பட்டிருப்பார்கள் என்றும் யூகிக்கலாம். ஆனால் அன்றைய மன்னர்கள் போர்களங்களில் மட்டுமே சண்டைசெய்ததால் கிராம மக்களுக்கு நேரடி உயிர்சேதம் ஏதும் இருந்திருக்காது.

மணிமங்கலத்தில் ஒரு பெருமாள் கோயில் உள்ளது - இதில் மூலவராய் நிற்கும் விஷ்ணு வழக்கத்துக்கு மாறாக இடது கையில் சக்கரத்தையும் வலது கையில் சங்கையும் தரித்து காட்சி அளிக்கிறார். போருக்கு பிராயசித்தமாய் கட்டிய கோயில் என்று அர்ச்சகரும் ஊர் மக்களும் சொல்லுவர் - ஆனால் எந்த போர் என்று கேட்டால் சிலருக்கே தெரிந்திருக்கலாம்.

மணிமங்கலம் விஷ்ணு கோயில்
பின்னர் முதலாம் பராந்தகசோழன் காலத்தில் அரக்கோணம் அருகில்லுள்ள தக்கோலத்தில் ராஷ்டிரகூட்டருக்கும் சோழருக்கும் போர் நடந்தது. இந்த போரின் விளைவுகளை பற்றியும் தகவல் இல்லை. ஆனால் இந்த போர் நடக்குமுன் வீராணத்தில் முகாமிட்ட படைகள், அவர்களது தளபதியும் பராந்தகனின் மகனுமான ராஜாதித்யன் கட்டளையில் அங்கு ஒரு பெரிய ஏரியை வெட்டி, வீரநாராயணன் என்ற பராந்தகனின் இயற்பெயரை அவ்வேரிக்கு சூட்டினர். இது பின்னாளில் வீராணம் என்று பெயர் மருவி இன்றைய சென்னை மக்களுக்கு முக்கிய தண்ணீர் தடமாக உள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகளைத்தாண்டி ஒரு போரின் விளைவு நீடிப்பது வரலாற்று விசித்திரம்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கூவம் நதி தொடங்கும் இடத்தில் ஆங்கிலேயர் ஒரு அணையை கட்டினர். இதனருகே உள்ள நிலத்தில் தக்கோலப் போர் நடந்திருக்கலாம் என்று   “காவிரி மைந்தன்” “Gods, Slaves and Kings” நூல்களின் நாவலாசிரியர் வெங்கடேஷ் ராமகிருஷ்ணன் கூறுகிறார். கூவம் நதியின் வரலாற்றை ஆராயும் முயற்சியில் அவர் தற்போது ஈடுபட்டுள்ளார்.

தக்கோலத்தில் கூவம் நதியில் அணை

அச்சுறுத்தல்கள்

பதினேழாம் நூற்றாண்டு வரை சென்னை வரலாற்றில் முக்கியமில்லாத சின்ன ஊராகவே இருந்தது.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்த்துகீசியர் சென்னைக்கு வந்து சாந்தோமில் ஒரு கோட்டையை அமைத்தனர். பாரதத்திற்கு கடல்வழி வந்த முதல் ஐரோப்பியர்கள் போர்த்துகீசியரே. பழவேற்காட்டில் டச்சு மக்களும், தரங்கம்பாடியில் டென்மார்க்கினரும் பின்பு ஜெர்மானியரும், பாண்டிச்சேரியில் ஃப்ரெஞ்சும் அடுத்தடுத்து வந்தனர். ஒரு நூற்றாண்டுக்கு நிலங்களை வாங்குவதும் கிராமங்களை வாடகைக்கு எடுப்பதுமே ஐரோப்பியரின் நடவடிக்கையாக இருந்தது. 1701 இல் தாவூத் கான் படையெடுப்பும் அச்சுறுத்தலாக தொடங்கி, போர் ஏதும் நடக்காமல், சமாதான வெறி வீசி, விருந்தில் முடிந்தது. 

சம்பந்தபட்ட பதிவுகள்


குறிப்பு இப்பதிவு, லேடீஸ் ஸ்பெஷல் பத்திரிகையின் தீபாவளி மலரில் வந்த ”போர்காலத்தில் சென்னை” என்ற என் கட்டுரையின் முதல் பகுதி.

Thursday, 25 December 2014

Purnagiri - the Tantrapitha

The following is  a summary of a paper title "Purnagiri : The Tantrapitha" written by Dr Nagaswamy and published in his book Facets of South Indian Art and Architecture. This was one of the papers which I summarized in my lecture, for the ongoing Tamil Heritage Trust Pecchu Kacheri.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

The Hevajra Tantra, a 7th century Buddhist book, refers to four important pithas:

            Jaalandhara, Oddiyaana, Purnagiri and Kaamarupa

While the other three have been identified, Purnagiri was disputed. Such texts as Sadhaanamaala, Rudrayaamala, Abul Fasl’s Ain-i-Akbari and Hindu texts that refer to Saaktha pithas refer to these. 

DC Sirkar identified Purnagiri near Bijapur.

Agehananda says four pillars are allocated to four directions, but it is purely theoretical. Oddiyaana is far west, Jaalandhara in north west, and others in far east, none in the south.

Nagaswamy identifies a Kannagi temple on the Kerala – Tamilnadu border, whose oldest inscription is of RajaRaja Chola. It also has inscriptions of Maravarman Sundara Pandya and Kulasekhara Pandya, which identify the mountain as Purnagiri and the presiding deity as Purnagiri Aludaiya Naaciyaar. There are no records after 14th century.

Lokesh Chandra said that Oddiyaana is Kanchipuram Kamakshi temple, citing extensively from Tibetan Buddhist sources. The word kacchi in Tamil means Oddiyana as a waist-belt. But no Tamil epic like Silappadikaaram or Manimegalai use the word Oddiyana.

Second, as per Lokesh Chandra, the city of Kanchi was called WuCha mean Uda (Oddiyana), in a letter by the king of WuCha addressed to Chinese emperor, by the 8th century Buddhist teacher Prajnaa. But Kanchi was called Kin-chi by Hwi-Li a contemporary of Prajnaa

A poem in the Rudrayaamala, compares the various impartant sites to parts of the human body. A section of this poem is given below:

Muulaadhaara Kamarupam hrdi Jaalandharam tathaa
lalaatE Purnagiri-aakhyam ca Oddiyaanam tad-oordhvakE
Vaaranaasim bhruvOrmadhyE Jvalanteem lOcana dvayE
(Rudrayaamala, cited in Tantrasaastra)

Third, all texts locate Oddiyana in the east.

Citing such evidence, Nagaswamy concludes that the Purnagiri is the hill with the Kannagi temple, not Kanchipuram Kamakshi temple.

Siva in Chidambaram is worshipped with Vedic chants, considered prescribed by Patanjali, who is considered same as author of Mahabhaashya and Yoga Sutra. This is mentioned by Umpathy Sivam in the 14th century.

Nagaswamy differs. He thinks that  Makutaagama is followed. Also peculiarly, Devi is worshipped with Tantric chants, from Saakta texts. There are no Vedic chants used in the worship of Parvati. This too points to a strong Saakta influence, perhaps the reflection of Bengal influence, where the Saakta cult is very strong.

Tuesday, 16 December 2014

Hitler’s son


My father, Rangarathnam, orator - perhaps at a Vivekananda College function.

 This was in June 2010.

“What books are those?” asked my father, Rangarathnam.

“Short stories by Indira Parthasarathy,” I replied. “He autographed them.” I was returning from a function at Tag Center, where Tiruppur Krishnan and three others performed public readings of four of the author’s short stories, from two volumes published by Kizhakku Pathippagam.


“We would sit on the same porch and he would tease me, you know,” said my father. He was suffering from dementia, and which was only diagnosed the previous year. He had some difficulties with new memories, but had excellent recollection of his earlier days. His eyesight and hearing had deteriorated, he rarely went out anymore, but at least he was off the terrible, twice daily, insulin injections, taking tablets instead.

We had not had a good conversation in a while. But something about Indira Parthasarathy triggered memories and he talked of several childhood memories, of school days in Kumbakonam (but almost never college life); of work as a lawyer in the Madras High Court, but rarely of earlier days in Madras.

This was the first time he had talked of childhood days with Indira Parthasarthy.

In October, my father passed away.

I met Indira Parthasarathy at the Tamil Teritage Trust’s Lecture Kacheri in Raga Sudha hall in December 2011, where I introduced myself as Rangarathnam’s son. “How is Rangarathnam?” he asked eagerly. “I’m sorry, he passed away last year,” I said. He was stunned into silence. After a few minutes, he said, “It’s always a shock to hear that one of your colleagues has passed away.”

In July 2012, Mr Narasiah invited me along with four others, to speak at Bharathi Illam, about Krittika’s  (pen name of Mathuram Bhuthalingam) book “Finger on the Lute” - a biography of Subramania Bharathi. You can imagine my numbness – being asked to talk about Bharathi at the house where he stayed! What an honour.

With Artist Gopulu

When I went there, I saw artist Gopulu and Indira Parthasarathi, seated side by side, socialising with admirers. Gopulu whose sketches adorned Krittika’s book, asked my name and delightedly(!!) said that his name was Gopu too! Then he autographed my book.

I turned to Indira Parthasarathi, sure that he would not remember me, and introduced myself, as “Rangarathnam’s son.” Without a beat he responded, “You have an identity of your own.”

That took my breath away. It was a reprimand, fatherly advice and a philosophical opinion, epigrammatically crisp in its phrasing. In every person’s life, there must come such a moment, better early than late. I also realized how sharp and mentally agile Indira Parthasarathi still was, in contrast to my father who had suffered from memory loss.

One of the great heroes of the Indian Republic, and architect of the Green Revolution of the 1960s, Dr MS Swaminathan, was in attendance. He is the son in law of Krittika and her daughter, Smt Mina Swaminathan, who had requested Mr Narasiah to arrange the evening’s program. I really wanted to meet him, but I had been thoroughly tongue-tied with Gopulu, and I knew I would have nothing to say to him either. When I was at Texas A&M university, I resolved many times to visit Norman Borlaug, who was an Emeritus Professor in the campus, but could never muster up the courage or overcome the diffidence to do so. It doesn’t matter, I would tell myself, just go around to his office, say “Thank you” and come back. But I could never do it.

Other celebrities like Rajumar Bharathi, the poet’s descendant, GnanaRajasekharan, the director of a Tamil movie on Bharathi were also present, as was Professor Swaminathan of Tamil Heritage Trust. Mr Narayanaswami, who had come from Palavakkam, was kind enough to take photos.

After our speeches were over, Prof Swaminathan gave me a thumbs up and a smile on his way out, Indira Parthasarathi had a word of praise (Veluthu vaangitteenga “வெளுத்து வாங்கிட்டீங்க”).

Gopulu, Narasiah, Rajkumar Bharathi on the dais
Gopu speaking about "Finger on the Lute"


“Your father and I acted in a college play,” he reminisced. “It was written by KK Pillai, the historian. The Second World War had ended, and the Nuremberg trials conducted. Several Germans and Japanese warriors were tried and convicted for war crimes. Pillai considered this “Victor’s Justice” – no justice at all, just a sham trial.

“Anyway we staged that play. I acted as a Public Prosecutor in that play. Your father also acted in it.

“He played the role of Adolf Hitler.”

Nothing, I thought, could top an evening where I had spoken on Bharathi at his house, to an audience of the poet’s family, and living legends like MSS, Gopulu and Indira Parthasarathy himself. But you can imagine how I must felt about this statement! Talk about a lightning bolts from a blue sky.

My father never told me about this. In fact, he had never spoken of his college days in Kumbakonam, never of having acted in any play, certainly not of dressing up as Der Feuhrer himself.

Me and Indira Parthasarathi at Bharathi Illam, Thiruvallikeni, Madras

This year, Indira Parthasarathi spoke on Silappadhikaram at Tamil Heritage Trust. I gave a brief introduction to our group, then mentioned this incident to the audience. At the end of his speech, I again asked him if he remembered me.

“How could I forget Hitler’s son?” he quipped. 

Mein Feuhrer!
Related Posts
1. Rangarathnam - Lady and Gentlemen
2. Teacher's Day
3. With Narasiah - Tagore and UVesa
4. என் அப்பாவுக்கு பிடித்த கவிதை

Wednesday, 10 December 2014

Lady and Gentlemen


1970. Or maybe late 1969. Evening. Ranade Library in Luz, Mylapore. Malcolm Adiseshiah was about  to deliver a lecture on economics at the Srinivasa Sastri Hall.

Malcolm Adiseshiah and wife - photo at MIDS, Adayar, Madras
“Ladies and Gentlemen,” he began. Then he corrected himself.

“Lady and Gentlemen,” he said, smiling at the only lady in the room.

After a pause, while other necks craned to glimpse the only lady in the room, he improved upon his correction.

“Lady with a baby in her hand, and Gentlemen,” he grinned, and this time the audience broke into 
laughter and approval.

My father, Rangarathnam, told me this story. At that time he was an upcoming lawyer in the Madras High Court - a Mylapore vakeel in Tamil parlance; a part time lecture on Mercantile and Commercial Law at the Vivekanda College; an amateur novelist – at least one of his stories had been published in either Kumudam or Ananda Vikatan, under the pseudonym Athreyan; with a suspended career in politics – he had contested the 1967 Madras elections under a Congress ticket for post of Corporation Councillor and had lost in the DMK wave.

The lady with the baby was Pushpa. She had written her MA (Economics) final papers in April 1969, while eight months pregnant.

She was my mother.

I was reminded of the incident when I attended a lecture at MIDS, in Adayar, yesterday. MIDS was founded by that very Adiseshiah.

There is famous incident in the life of Subrahmanya Bharathi, when he went to meet Sister Nivedita and she asked him why she hadn't brought his wife.

My dad always beamed with pride when he told me this story. I think about this when I see the rare couple attend a program together.

The photo below is of my parents, at a School Day function in CIT Colony English Primary School, Mylapore where my sister, my brother and I studied first. This photo is from 1978 - my father was Chief Guest and my mother gave away the prizes.

Pushpa and Rangarathnam
Related Posts
1. On Teacher's Day
2. அப்பாவுக்கு பிடித்த கவிதை

Tuesday, 2 December 2014

அடையாறு போர்


1746ஆம் ஆண்டு, பாண்டிச்சேரியில் இருந்த ஃப்ரெஞ்சு ஆளுனர் டூப்ளே, சென்னை நகரை கைப்பற்ற ல போர்னே (La Bourdannais) என்ற தளபதியின் – இவர் மொரீசியசில் ஆளுனராய் இருந்தவர் - தலைமையில் ஒரு படையை அனுப்பினார். இந்த படை செப்டம்பர் பத்தாம் நாள் புனித ஜார்ஜ் கோட்டையை கைப்பற்றியது. பத்தே நாட்களில் முற்றுகை தொடங்கி கோட்டையை ஃப்ரென்சு படை கைப்பற்றினர்.

அக்டோபர் மாதத்தில் ஆங்கிலேயர்களுடன் நட்புறவு கொண்ட ஆற்காட்டு நவாப், தன் மகன் மஃபூஸ் கான் தலைமையில், ஃப்ரெஞ்சிடமிருந்தி  மீட்ட பத்தாயிரம் வீரர்கொண்ட படையை அனுப்பினார். இருநூறு இந்திய சிப்பாய் கொண்ட ஃப்ரெஞ்சு படையினர், கேப்டன் பாரடிஸ் என்ற சுவிட்சரலாண்டு தளபதியின் தலைமையில் நவாபின் படையை அடையாற்று கரையில் சந்தித்து தோற்கடித்தனர். சின்னப்போர்தான் – காலையில் தொடங்கிய போர் மாலைக்குள் முடிந்துவிட்டது.
அடையாறு நதியும் பாலமும் - ப்ரோடி அரண்மனையிலிருந்து

இது வரலாற்றில் மிக முக்கியப்போர் என்று எஸ். முத்தையா கூறுகிறார். ஐரோப்பிய பயிற்சியும், துப்பாக்கியும், சரியான தலைமையும் கொண்ட சின்ன படை கூட, கட்டுப்பாடோ சரியான பயிற்சியோ இல்லாத ஒரு இந்தியப்படையை தோற்கடிக்க முடியும் என்று இதிலிருந்து ஆங்கிலேயர் கற்றுக்கொண்டனர். இதற்கு பின் அவர்கள் மெட்றாஸ் ரெஜிமெண்ட் என்ற ஒரு படையை தொடங்கி, ஐரோப்பிய போர் பயிற்சியும் கட்டுப்பாடும் ஆயுதங்களும் அவர்களுக்கு வழங்கி தங்கள் பலத்தை பெருக்கிகொண்டனர். வணிகம் செய்ய மட்டுமே வந்த ஆங்கில கம்பெனி நாடு கைபற்றி ஆளும் ஆசையும் திறமையும் வளர்த்துக்கொண்டது. 

இந்த் மெட்றாஸ் ரெஜிமெண்டு தான் இன்றைய பாரத நாட்டு ராணுவத்தின் மிக தொன்மையான் பிறிவு. பிற்காலத்தில் பர்மா நாட்டை இவர்களே பிடித்தனர். மதராசபட்டினத்தில் ஒரு சின்னக்கோட்டையில் வணிகம் செய்ய தொடங்கி, கட்டபொம்மன் போன்ற பாளையக்காரர்களையும், ஹைதர் அலியின் படையையும், வங்கத்தில் பின் முகலாய படையையும், 1800களில் மராட்டியர் சீக்கியர் படைகளையும் தோற்கடிக்க, ஆங்கில பேரரசின் வித்து அடையாற்றின் கரையில் தளிர் விட்டது. 


ஆதாரம்

முத்தையாவின் ஆங்கில கட்டுரை. சில சொற்பொழிவுகளிலும் முத்தையா இதை கூறியுள்ளார்.
நேற்றே இச்சுட்டியை சேர்க்க மறந்ததற்கு மன்னிக்கவும்.

---------------

இந்த கட்டுரை சென்ற மாதம் லேடீஸ் ஸ்பெஷல் தீபாவளி மலரில், ‘போர் காலத்தில் சென்னை’ என்ற தலைப்பில், பிரசுரமான என் கட்டுரையின் ஒரு பகுதி. ஐஐடி பேராசிரியர் ராமனும், எழுத்தாளர் காந்தலக்ஷ்மி சந்திரமௌலியும் கேட்டதால் நான் எழுதிய கட்டுரை.

Saturday, 22 November 2014

பழைய சாதத்தில் தோசை - திருத்தங்கள்

சத்யோன்ன ரோட்டா

இந்திராம்மா நேற்று இரவு சத்யோன்ன ரோட்டா செய்தார். பழைய சாதத்தில் கொஞ்சம் புளிப்புக்கு மோரை கலந்து, கருவேப்பில்லை சேர்த்து, காரத்துக்கு கொஞ்சம் மிளகாயும் சேர்த்து, மிக்ஸியில் அரைத்துவிட்டு, கெட்டியாக இருக்க கொஞ்சம் அரிசிமாவையும் கலந்து, உருண்டை பிடித்து, தோசை கல்லில் தட்டி வார்த்து கொடுத்தார். சுவைக்கு கொஞம் நருக்கிய வெங்காயத்தை மாவில் கலக்கலாம். 

தொட்டுக்கொள்ள வெங்காய சட்னி, சாம்பார்.

திருத்தம் 1 சத்யோன்ன ரோட்டாவிற்கு மிக்ஸியில் அரைக்க தேவையில்லையாம்.

சத்யோன்ன ரோட்டா- கல்லிலும், அருகில் உருண்டை பிடித்த மாவும்

பெருகு தோசை

முன்பு பல முறை இந்திராம்மா செய்த பெருகு தோசையை பல முறை சுவைத்துள்ளேன். அதற்கு ஒரு பயத்தம் பருப்பு சாம்பார் செய்வார்கள். அருமை. “பெருகு” தெலுங்கு சொல் – தயிரை குறிக்கும். பழையா சாதத்தில் தயிர் கலந்து, கொஞ்சம் பருப்பும் பச்சரிசி (புழுங்கல் அரிசி கூடாது) சேர்த்து அரைத்து, தோசை மாவு போல் அரைத்து கொண்டு, ஓர் இரவு ஊரவைத்து, மறுநாள் தோசை மாவு போல் வார்த்து விடுவார். 

ஆனால் தோசை போல் திருப்பி போடக்கூடாது. ஆப்பம் போல் மூடி வைத்து தோசைக்கல்லிலேயே வார்க்கலாம்.

திருத்தம் 2 பருப்பை கலந்து என்று தப்பாக எழுதியிருந்தேன். அரைத்த பச்சரிசியை கலக்க வேண்டுமாம். 2 அளவு பச்சரிசிக்கு 1 அளவு பழைய சாதம் 1 அளவு தயிர். பச்சரிசியை தயிருடன் தனியாக அரைக்கவேண்டும், பழைய சாதத்தை தனியாக அரைக்கவேண்டும். உளுந்து வேலையை பச்சரிசி செய்யும்.

பெருகு தோசை மாவும் கல்லிலும்

இந்திராம்மா, தட்டில் பெருகு தோசை, சாம்பார்

நேற்று சத்யோன்ன ரோட்ட உண்டபின், தமிழ் இணையக்கழகத்தில் உரையாற்றியதற்கு பரிசாய் கிடைத்த புத்தகத்தை பிரித்தேன் – கல்கியின் ”சிவகாமியின் சபதம்”. கொஞ்சம் சந்தேகமாக என்னிடம் “ஐந்து பாகமாக இருக்குமே அதுவா?” என்று கேட்டார். “அது பொன்னியின் செல்வன்” என்றேன். “படிக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டேன். “முன்னெல்லாம் சாப்பிடும் போது புத்தகம் படிச்சுக்கிட்டு தான் சாப்பிடுவோம். விட்டு பல வருஷம் ஆயிடுச்சு. எங்க திருவநந்தபுரம் அண்ணாரு மட்டும் தான் இன்னும் சாப்பிடும் போதும் புத்தகம் படிக்கிறாரு,” என்றார். வீட்டில் குமுதம் விகடன் கல்கி வகையரா வாங்கி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஹிண்டு பேப்பர் நிறுத்தி சில வருடம், டைம்ஸ் ஆஃப் நிறுத்து மூன்று மாதம். இந்திராம்மா டிவி பார்க்கிறார். நான் இண்டர்நெட் பார்க்கிறேன்.

மற்ற சமையல் படைப்புகள்

1. சொதி சாப்பாடு
2. சுரைக்காய் தோசை, பில்லக் குடுமுலு
3. வாழைத்தண்டு தோசை
4. கம்பு அடை 

Wednesday, 19 November 2014

சக்கரவள்ளிக்கிழங்கு நெய் உருண்டை

செய் முறை

1.    வேகவைத்த சக்கரவள்ளிக்கிழங்கை சப்பாத்தி மாவு போல் பிசைந்து கொள்ளவும்
2.    அதில் உருக்கிய நெய்யோடு சேர்ந்து, சக்கரையும் திருவிய தேங்காயும் கலக்கவும். இது கைப்பக்குவம் தான். சுவைக்கேற்ப அளவு
3.    இந்த கலவையை உருண்டை பிடித்து ருசிக்க தெரிந்த ரசிகருக்கு மட்டும் வழங்கவும்.
4.    மூன்று நான்கு நாளுக்கு மேல் ஃப்ரிட்ஜில் தாங்காது. 

இதை போன வாரம் இந்திராம்மா செய்தார். நேற்று இரவு பில்ல குடுமுலு செய்திருந்தார்.

மற்ற சமையல் படைப்புகள்


1. சொதி சாப்பாடு
2. சுரைக்காய் தோசை, பில்லக் குடுமுலு
3. வாழைத்தண்டு தோசை
4. கம்பு அடை

Monday, 10 November 2014

தும்பியின் ஏளனம்

நெய்தல் மலர்


வாரிதி விளிம்பின் வைகல் எழுமுன்
காரிருட் கங்குல் படகே செலுத்தி
நெடுவலை வீசி பரிதியோன் அள்ள
நெய்தல் பிரிந்த மீனவ நண்ப
நெய்தலும் பரிதியும் நன்னிலத்து உளதே
மீனொடு மீண்டு நுன்குடி புகுமுன்
தேனொடு மீள்வோம் யாமே மீனவன்

குறிப்பு

கேரள மாநிலத்து வயநாட்டில்  தாய்லாந்து என்னும் ஷியாம தேசத்து பட்டயா அமரி ஒஷன் சத்திரத்தில் (Hotel Amari Ocean Pattaya Thailand)கண்ட ஆம்பல் மலரின் இந்த புகை(எண்ணிம? digital) படத்தை முகநூலில்(ஃபேஸ்புக்) ஆழ்வார்ப்பேட்டைவாசி விகே ஸ்ரீநிவாசன் பகிர்ந்திருந்தார். ஒரு கவிதை தோன்றியது. இந்த மலரின் பெயர் அறிய பழனியப்பன் வைரத்தின் கற்கநிற்க வலைப்பதிவை தேடினேன். ஆம்பலுக்கு நெய்தல் என்ற பெயரும் உள்ளதை கண்டதும் ஒரு சிலேடையும் எண்ணத்தில் உதித்தது. பள்ளிப்பருவத்தில் தமிழ்ப்பால், குறிப்பாக தமிழ்கவிதைப்பால், காதலும் ரசனையும் வளர்த்த மயிலாப்பூர் பிஎஸ் சீனியர் செகண்டரி தமிழ் ஆசிரியர் வசந்தகுமாரிக்கும், கல்லூரி நாட்களில் தங்கள் தமிழ் ரசனையால் என் தமிழ் ரசனையை வளர்த்த திருவில்லிப்புத்தூர் கலசலிங்கம் பொறியியல் கல்லூரி சக மாணவருக்கும், சங்ககால கவிதையின் நுட்பத்தையும் இயக்கத்திறனையும் உவமையையும் விளக்கிய ஜெயமோகனுக்கும், இக்கவிதை சமர்ப்பணம்.

படத்தை பயனிக்க அனுமதி தந்த விகே ஸ்ரீநிவாசனுக்கும், கவிதையை மிகவும் ரசித்த கீதா சுதர்ஷனத்துக்கும் நன்றி.

திருத்தம்
கேரளத்து வயநாட்டில் பல நெய்தல் மலர்களை சத்திரத்தில் கண்டினும் களித்தினும் க்ளிக்கினும், இந்த நெய்தல் மலர் தாய்லாந்து விடுதியில் கண்டதென நண்பர் விகே ஸ்ரீநிவாசன் தெரிவித்தார். ஷியாமதேசத்தை பற்றி இப்படி எதிர்பாராமல் வாய்ப்பு அமைந்தது!

மற்ற கவிதைகள்
1. என் அப்பாவுக்கு பிடித்த கவிதை
2. சொல்லணிக் கொன்றை
3. செல்வத்துள் செல்வம்
4. மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து
5. வராஹமிஹிரரின் அகத்தியர் துதி

Monday, 3 November 2014

ஒரு ஸ்லோகம், ஒரு சிலேடை, ஒரு எண், ஒரு நாள், ஒரு நூல்

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் கேரளத்தில் வாழ்ந்த நீலகண்ட சோமசத்வன் என்ற ஜோதிடர், தந்த்ர ஸங்க்ரஹம் என்ற விண்ணியல் நூலை எழுதினார். சென்னை பல்கலைகழக பேராசிரியர் எம்.எஸ்.ஸ்ரீராமும் மும்பை ஐஐடி கணித பேராசிரியர் கி. ராமசுப்ரமணியமும் இதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து சிறப்பான உரையுடன் வெளியிட்டுள்ளனர். அதன் முதன் ஸ்லோகம் இது.

ஹே விஷ்ணோ நிஹிதம் க்ருத்ஸ்னம் ஜகத் த்வய்யேவ காரணே |
ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிஷே தஸ்மை நமோ நாராயணாய தே ||

हेविष्णो निहितं कृत्स्नं जगत् त्वय्येव कारणे 
ज्योतिषां ज्योतिषे तस्मै नमो नारायणाय ते 

இது விஷ்ணுவிற்கும் நாராயணனுக்கும் வணக்கம் சொல்லும் செய்யுள்.


“யாவும் படைத்த விஷ்ணுவே, ஜோதிடர்கள் உன்னால் ஒளிப்பெருகிறார்கள், நமோ நாராயணா உனக்கு”, என்று பொருள். இந்த ஜோதிடர் வாழ்ந்த நாட்டின் மன்னனின் பெயர் நேத்திரநாராயணன். விஷ்ணுவையும் மன்னனையும் சிலேடையாக வணங்குகிறார்.

ஸ்லோகத்தின் முதல் சீரில் (எட்டு எழுத்துக்களில்) ஒரு புதிரை ஒளித்தார் நீலகண்டர்.  “ஹே விஷ் ணோ நி ஹி தம் க்ருத்ஸ் நம்” என்ற எழுத்துக்களை கடபயாதி என்ற எண் குறிப்பு முறையில் படித்தால், அவை ஒரு எண்ணை குறிக்கும். இந்த எண் 84508610. அக்காலத்தில் ஸம்ஸ்கிருதத்தில் எண்களை வலமிருந்து இடமாக குறிப்பார்கள். இந்த முறைப்படி நம் ஸ்லோகம் முதலில் வரும் பூஜ்யத்தை நீக்கி படித்தால் 1680548 என்ற எண்ணை குறிக்கும்.


ஒற்றுடன் எழுத்து ஹே விஷ் ணோ நி ஹி தம் க்ருத்ஸ் நம்
குறிக்கும் எழுத்து
குறிக்கும் எண் 8 4 5 0 8 6 1 0

க, ட,ப, ய ஆகிய எழுத்தில் தொடங்கும் உயிர்மெய் வரிசைகளை பத்து பத்தாக ஒன்று முதல் ஒன்பதும், கடைசி எழுத்தை பூஜ்யமாகவும் குறிக்கும் திட்டத்திற்கு கடபயாதி (க ட ப ய ஆதி!) என்று பெயர். ஸமஸ்கிருதத்தில் உயிர்மெய் எழுத்துக்களுக்கு வர்க எழுத்துக்கள் என்று பெயர். செய்யுள்களில் எண்களை எழுத இதுவும் ஒரு வகை திட்டம். கர்நாடக சங்கீத 72 மேளகர்த்தா ராகங்களின் பெயர்களின் முதல் இரண்டு எழுத்துக்களும் கடபயாதியில் உள்ளன; அம்முதல் இரண்டு எழுத்துக்கள் மேளகர்த்தா வரிசையில் அந்த ராகத்தின் எண்ணை குறிக்கும்! உதாரணமாக ஹரிகாம்போஜி 28 (ரி2, ஹ 8), லதாங்கி 63 (தா6, ல3).

கடபயாதி
क க ङ ங च ச झ _ ञ ஞ
ट ட ण ண त த ध _ न ந
प ப म ம
य க र ர ल ல व வ श ஷ ष ஷ स ஸ ह ஹ
1 2 3 4 5 6 7 8 9 0

இந்த கடபயாதி கணக்கின் படி 1680548 என்ற எண் அஹர்கணா என்ற நாள்கணக்கு முறையை குறிக்கிறது. அது என்ன நாள்கணக்கு? வருடம், மாதம், திதி, நட்சத்திரம் இதை எல்லாம் எண்களை குறிப்பது போல், இந்திய விண்ணியல் மரபில், கலியுகம் தொடங்கிய நாள் முதல் வருடம் மாதம் திதி பார்க்காமல் ஒவ்வொரு சூர்யோதையத்தையும் ஒரு நாளாக எண்ணும் ஒரு நெடுங்கணக்கு (அஹர்கண) உண்டு.


அஹ: என்ற ஸம்ஸ்க்ருத சொல்லுக்கு நாள் என்று அர்த்தம், கண என்றால் எண்ணிக்கை. அஹ: + கண புணர்ந்தால் அஹர்கண என்று சந்தியோடு புணரும். மகாபாரத போர் முடிந்த நாளே, கலியுகம் தொடங்கிய முதல் நாள் என்பது ஒரு மரபு. இதற்கு யுதிஷ்டிர ஷகம் என்றும் பெயருண்டு. நாம் பயன்படுத்தும் கிருஸ்த்துவ கேலண்டர் முறையில் மகாபாரதப் போர் கிமு 3102 ஆம் ஆண்டு ஃபிப்ரவரி மாதம் பதினேழாம் நாள் அஸ்தமித்து பதினெட்டாம் விடியும் நாளே கலியுக முதல் நாளென கொண்டு,  அன்றிலிருந்து கணக்கிட்டால் மேற்சொன்ன 1680548, கி.பி. 1500 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 22 ஆம் நாளை அஹர்கண திட்டத்தில் குறிக்கும்.

தான் தந்த்ர ஸங்க்ரஹ (Tantra Sangraha) நூலை இயற்றிய நாளை, நீலகண்ட சோமசத்வன் இப்படி முதல் ஸ்லோகத்தின் எட்டு எழுத்தில் மறைத்துள்ளார் என்று, நூலின் மொழிப்பெயர்ப்பாளர்கள் விளக்குகின்றனர். 

Thursday, 30 October 2014

A Sloka, A Pun, A Number, A Date, A Book

हेविष्णो निहितं कृत्स्नं जगत् त्वय्येव कारणे । ज्योतिषां ज्योतिषे तस्मै नमो नारायणाय ते ॥ hE vishNo nihitaM kRtsnam jagat tvayyEva kaaraNE | jyOtishaaM jyotishE tasmai namO naaraayaNaaya tE || ஹே விஷ்ணோ நிஹிதம் க்ருத்ஸ்னம் ஜகத் த்வய்யேவ காரணே | ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிஷே தஸ்மை நமோ நாராயணாய தே || The opening verse of Nilakanta Somasatvan's work on astronomy "Tantra Sangraha" translated into English with excellent notes by these Professor K Ramasubramaniam of IIT Bombay and Professor MS Sriram of Madras University. The verse is a salutation to Vishnu & Narayana - "Oh Vishnu, creator of everything, you are the cause of the earth Jyothishas shine because of you, I salute you Narayana" is the meaning. The Narayana is not a second reference to Vishnu but a reference to Netra Narayana, the king who was the benefactor of Nilakanta!!

Sloka letter हे विष् णो नि हि तं कृत्स् नं
Active letter
Number 8 4 5 0 8 6 1 0

Also, there is a hidden numerical reference - the first 8 letters हेविष्णो निहितं कृत्स्नं translated into an AhargaNaa अहर्गणा number 1680548 according to the Katapayaadi system. That is the number days that have passed since the start of the Kali Yuga in the Hindu astronomical reckoning. Kali Yuga starts on the day Mahabharatha ended, on Feb 17, 3102 BC according to a system used by Indian astronomers for more than a 1000 years. So 1680548 would translate to the day March 22, 1500 AD : this is Nilakanta Somasatvan's way of encoding the date of his composition in the first sloka of his work, say the translators!!

Saturday, 25 October 2014

Bus Stop Index

I have a fascination for buses, as some people do for trains, ships, trams, cars, motorbikes, and yes rockets. I take being a connoisseur of the commonplace seriously. Buses are perhaps the least appreciated, definitely the least glamorous, of motorized vehicles. Even bicycles are far more fashionable. Bicycle snobs abound; no bus snob exists. Part of the static infrastructure of buses is bus stops, where people wait. I believe buses and bus stops reflect a community, a government and the economy. 

Buses are one of the miracles of the 20th century, far more important for freedom and prosperity than most measures dealt with by economists. Economists use such measures as Consumer Price Index(CPI), Gross National Product (GNP), inflation, growth rates and the Gini coefficient - most people understand these poorly, and journalists, bureaucrats and social activists often have such a poor understanding of these, that their ignorance might be more useful. Mathematicians, fortunately, find these so practical, that they avoid them altogether.

I think a bus index and a bus stop index may be one useful index of the economy. The former is a index for the economy, with fares, people transported, times of operation, seating capacity, and being useful information. A bus stop index would merely reflect the aesthetic standards of a community, or the degree of apathy or engagement of local government. In Madras for the last few years, there are no bus stops in most places, so no shelter from rain and sun. This is purely a contractor issue and political one-up-manship.

Here are a few regular and a few unusual bus stops, that caught my eye, usually, when I was in a bus and had my hands free.

Kerala

Politics permeates every aspect of Kerala life, bus stops are no exception.

Thiripparaiyaar
Notice the post box on one of the pillars. And the complete absence of movie or business or siddha doctor pamphlets plastering the surfaces, unlike in Tamil Nadu.

Thiru Vallam - Congresss pillar
Thiruvallam - I took the photo from inside the bus stop. These are Congress colors not India colors, there are party flag posts outside. It has 3 seats, not in photo.

Trivandrum East Fort
I found this bus stop in Trivandrum city, near the Padmanabha Swamy temple. I like the aesthetic touch of the paavai vilakku (Lady with Lamp) statue aesthetically pleasing, though orange paint would not be my choice.

TamilNadu

Thiruneelakkudi - near Mayiladuthurai
You have to admit, that the bus stop at Thiruneelakkudi is more fancy than some houses or government buildings.

Suchindram
This one at Suchindram, the bus stop for the main temple, has a roof, slight modeled on a temple vimana, with kalasams on top!

Gujarat

My bus stop index idea is a recent one, and I took a few pictures of bus stops and buses while in Gujarat. This first yellow paint square shelter, outside Bhuj, is typical of rural areas, even in TamilNadu.

Bhuj

Naroda, Ahmedabad
This is a bus stop in Naroda, a suburb of Ahmedabad, with a long bus stop, and a few seats and a tea shop. Also quite typical. The next two, are the interior and exterior of BRTS bus stops in Ahmedabad - very atypical. Pune and Delhi are two other cities with BRTS. The one in Pune is a farce; I haven't been to Delhi.

BRTS bus stop - interior - Ahmedabad

BRTS  bus stop Ahemdabad
This one below, in Baroda, is actually more typical. A simple bus stop in Baroda, one of the cleanest cities I have seen. I did not see many buses in the early mornings, though. In Tamilnadu and Kerala buses are quite common, even in the early mornings. North Indian winters are cold, those states wake up late, so that's not a surprise.

Baroda

Mehsana
Finally, Mehsana, a small town with a simple bus stop. Sadly, still better than most of Madras.

Tuesday, 14 October 2014

Varahamihira’s Eclipse Proof


I should dismiss VarahaMihira as a superstitious peddler of astrological nonsense, making ridiculous predictions about the effects of stars and planets on people, kings, cows and donkeys. Like most scientifically minded admirers of Indian astronomy and mathematics, I should wax lyrical on Aryabhata and Bhaskara, bask in the glories of their obscure mathematics and intricate algorithms, and merely mention VarahaMihira’s Pancha Siddhantikaa, but indlugently tut-tuh his extensive horoscopic horrors in Brihat Samhitaa.

I have been asked once to talk on Indian Astronomy, specifically debunking astrology. I declined. While I don’t personally believe in astrology and horoscopes and the ability to predict events in the life of men and beasts, based on their place and time of birth, millions believe in such things, and it is not my intention to deliberately insult them or injure their feelings. I’d rather talk write and explain, what I do understand, and that which others may be eager or curious to learn.

VarahaMihira is perhaps the most prolific of Indian astronomers, based simply on his works that have survived. While Aryabhata’s treatise Aryabhateeyam (also called Aryaashtashata) is the famous for its brevity, Brihat Samhita by its very name – the Grand Compilation – is not.

Pancha Siddhantikaa is a comparative study of five great astronomical texts, excluding remarkably, AryabhaTeeyam. The latter is perhaps the most commented and translated Indian text, long after several of its axioms, data, formulae, and algorithms became outdated or were shown to be wrong or improved by later astronomers. The average science afficionado, and several writers have showered encomiums on Aryabhata for his brilliant scientific work, while often passing lightly over the fact that he has not included a single scientific proof in his text. Nor have most later Indian astronomers in theirs. This lacuna has led some to claim that mathematical proofs are purely a Greek invention.

Strangely, the only scientific explanation of an astronomical phenomenon, which can be understood even by an illiterate person with common sense, needs no mathematical expertise, simply but logically overturns the old religious superstition, and is verifiable by any observer, is provided by VarahaMihira in his Brihat Samhitaa. I refer to the first few slokas in the chapter on Raahuchaara, which explains how eclipses are caused, not by mythological snakes Rahu and Kethu, but by the shadows of the earth on the moon and the moon blocking the sun. Remarkably, unlike Brahmagupta who severely condemns and insults earlier astronomers like Aryabhata and Vishnuchandra, though in enjoyably poetic hyperbole, VarahaMihira is respectful of religious tradition and makes no personal attacks whatsoever.

VarahaMihira uses four arguments - Geometry, Direction, Timing, and Size Difference - to explain the eclipses as shadows and debunk the snake explanation.

वृक्षस्य स्वच्छाया यथैकपार्श्वे भवति धीर्घचया
निशि निशि तद्वद्भूमेरावरणवशाद्दिनेशस्य ॥ 
Transliteration vRukshasya(of tree) svacchaayaa(self shadow) yatha (how) eka paarshvE (on one side) bhavathi (becomes) dheerghachayaa (increases)
nishi(night) nishi(night) tadvad(so too) bhumEH(of Earth) aavaraNavashaath (covers) dinEshasya (the Sun’s)

Meaning As tree’s shadow grows longer on one side, so the Earth’s shadow elongates on one side, because of the Sun. 

This is a simple, obvious, but profound, metaphor, to show that the Earth casts a shadow in space, like a tree casts a shadow on the ground!

भूच्छायां स्वग्रहणे भास्करमर्कग्रहे प्रविशतिन्दुः
प्रग्रहणमतः पश्च्चान्नेन्दोर्भानोश्च पूर्वार्द्धात्
Transliteration bhu (Earth) chaayam(shadow) sva grahaNE (in self eclipse, i.e. lunar eclipse) bhaaskaram (Sun’s disc) arka grahE (in solar eclipse) pravishath (enters) indu (the Moon)
pragrahaNam(Eclipse) athaH(hence) paschaath(from west) na(not) indu(Moon) bhaanu(Solar) cha(and) poorvaardhaath(from east)

Meaning In a lunar eclipse, the Moon enters the shadow of the Earth. In a solar eclipse, it enters the Sun’s disc. Hence, lunar eclipse does not begin in the western side, and solar eclipse does not begin in eastern side.  

Invariant Direction This is proof by direction. VarahaMihira explains why eclipses always proceed in one direction, east to west for lunar; west to east for solar. This is because both eclipses are caused by the Moon’s orbit, which is from west to east around the Earth.

Hence the direction of the lunar eclipse (which is Earth’s shadow on the moon) is East to West. See picture for visual explanation. In a solar eclipse, the Moon continues to move from West to East relative to the Earth, so covers the Sun from the Sun’s western edge onward.

आवरणं महदिन्दोः कुणठविषाणस्ततोऽर्द्धसञ्छन्नः
स्वल्पं रवेर्यतोऽतस्तीक्ष्णविषाणो रविर्भवति
Transliteration aavaraNam (Covering) mahat (Large) indOH (of the Moon, i.e. by the Earth) kuNTa (blunt) vishaaNaaH (horns) tathaH (so) arddha sanchannaH (half covered)
su alpam (small) ravEr (of the Sun) yathaH (because) athaH (then) theekshNa (sharp) vishaaNaaH(horns) raviR(of sun) bhavathi(becomes)

Meaning The object covering the Moon is large, hence, the shadow’s horns are blunt, whereas the object covering the Sun is small, so the horns are sharp.

Size Difference The horns here refer to the uncovered portions of the Moon or Sun during partial eclipses. KuNtaVishaaNaa and TheekshNaVishaaNa are beautiful scientific terms in Sanskrit. VarahaMihira casually mentions that the two blocking objects are of two different sizes, the Moon is smaller and the Earth’s shadow larger, which would not be the case if they were blocked by the same Rahu.

Incidentally, he reserves the term Kethu, for comets, and never uses the term in the context of a solar or lunar eclipse.

Geometry and Timing There were several beliefs about Rahu: that he only has a head or tail, that he is a full bodied snake, that he is dark and invisible except during eclipses. In Jain astronomy, there are two Rahus. I have excluded these verses for brevity, and only list below VarahaMihira’s verses refuting each of these concepts of Rahu.

यदि मूर्त्तो भविचारी शिरोऽथवा भवति मणडली राहुः ।
भगणार्द्धेनान्तरितौ गृह्णाति कथं नियतचारः ॥
Transliteration Yadi (if) moorththO (body) bhavichaari (sky goer) shira(head) athavaa(then) bhavathi(becomes) maNdalee (circular) raahuH
bhagaNaarddhEna (by half sky) antherithou(intervalled) grhNaathi (grasps) kaTham (how) niyathachaaraH (fixed mover)

Meaning If Rahu has a body, and is identified only by a head, how does he sieze the Sun or the Moon when they are half the sky apart, when his motion is fixed (i.e. he moves in a regular orbit) ?

अनियतचारः खलु चेदुपलब्धिः संख्यया कथं तस्य ।
पुच्छाननाभिधानोऽन्तरेण कस्मान्न गृह्णाति ॥
Transliteration aniyathachaaraH (non-fixed mover) khalu cheth (if only) upalabdhi (is obtained) sankhyayaa (by calculation) kaTham (how) thasya (its)
puchcha (tail) aanana (face) abhidhaana(names) antharENa kasmaath (how) na (not) grhNaathi (grasps)

Meaning If his motion is not fixed, how can the eclipses be calculated in advance (as astronomers have done for centuries)? And if Rahu only has face and tail, why does he not seize the Sun and Moon, except when they half-the sky apart?

अथ तु भुजगेन्द्ररूपः पुच्छेन मुखेन वा स गृह्णाति ।
मुखपुच्छान्तरसंस्थं स्थगयति कस्मान्न भगणार्द्धम् ॥
Transliteration Atha thu (Now, if) bhujagEndra (snake king) roopa (form) pucchEna (by tail) mukhEna (by mouth) vaa (or) sa(he) grhNaathi (grasps)
Mukha puccha anthara samsTHam (region between face and tail) sThagayathi (covers) kasmaath (how) na (not) bhagaNaarddham (half sky, i.e. half zodiac)

Meaning Now, if he is in the form of a full snake, but only grasps by mouth or tail, why doesn't he hide all the stars between the Sun and Moon, i.e half the Zodiac?

राहुर्द्व्यं यदि स्याद् ग्रस्तेस्तमितेऽथवोदिते चन्द्रे  ।
तत्समगतिनान्येन ग्रस्तः सूर्योऽपि दृश्यते ॥
Transliteration Raahurdvayam (Two Rahus) yadi (if) syaad (exist) grasthE (grasps) asthamithE (during setting) athavaa (or) udithE (during rising) chandrE (of Moon)
Tat(That) samagathi(co-moving) na (not) anyEna (by other) grasthaH sooryO(Sun) api(also) drshyathE (is seen)

Meaning If there are two Raahus, then, when one Rahu grasps the Moon during rising or setting, why does the other Rahu not seen grasping the Sun simultaneously?

With these arguments, weaving geometry timing and logic, VarahaMihira demolishes the Rahu as snake theory, establishes that shadows and the Moon cause the eclipses.

It is easy to forget that until the arrival of Vasco da Gama and subsequent Europeans, paper was unknown to Indians, who for some reason, never imported it from China. In India, paper became a popular medium of documentation only in the beginning of the 19th century. Indians mostly used palm leaves and tree barks for writing.

Additionally, astronomy and mathematics were restricted to students of small schools. The general public, even the well educated, would find it difficult to follow some of these concepts. VarahaMihira intended this explanation only for astronomers. Hence, it is no surprise that the general public continued to believe in the two celestial snakes explanation.

In schools today, eclipses are taught with rote instruction, as though only Europeans explained them, and in very early classes. Since almost all teachers of science are ignorant of Sanskrit, such a simple but elegant proof is not included in any syllabus. Indian astronomers, except Aryabhata, are considered orthodox and superstitious. But here is the very orthodox VarahaMihira, with a very scientific explanation! If you are a school or college science teacher, please feel free to use this material in your class.

References Mostly, I quote from RamakrishnaBhat’s translation of Brihat Samhitaa. I also used Chidambaram Iyer’s translation. I enjoyed reading Bhat’s book in the KV Sarma library and discussing with and learning from “Nagupoliyan” Balasubramanian.


Postscript I remember reading in one of VarahaMihira’s texts that eclipse shadows are convex, whereas if a snake were to swallow the orbs, its concave mouth would cause a different shadow. But, I cannot find it in either PanchaSiddhantikaa or Brihat Samhitaa. If anyone reading this discovers that sloka, please let me know.

My earlier columns on VarahaMihira
1. VarahaMihira slokam on Agastya