Saturday, 17 February 2018

பள்ளிகளின் மரணச் சங்கு


நவல் ரவிகாந்த் புகழ்பெற்ற சிந்தனையாளர். கணினியுக சித்தர். கச்சித பேச்சாளர், கட்டுரையாளர். ட்விட்டர் பிரபலம். தொழிலால், வணிக நிறுவனர். கடன்காரன், பெரும்பண முதலை என்றும் வர்ணிக்கலாம்.

தன் வலைப்பூவில் பல கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். வட்டச்செயலாளர் வண்டுமுருகன் இடிமுழுக்கத்தை தேய தேய ஒளிபரப்பும் தமிழ் காமெடி சானல்களை போல், சமீபத்தில் அவர் அளித்த ஒரு பேட்டியை  ட்விட்டரில் மீண்டும் மீண்டும் ரசிகர்கள் சிலாகித்து பங்கிட்டு பொங்கி மகிழ்கின்றனர். நிற்க.

ட்வீட் புயல் என்ற ஒரு புது வகை இலக்கியம் ட்விட்டரில் புகழ்பெற்று வறுகிறது. ட்விட்டரின் தனிச்சிறப்பே வெண்பா சுருக்கத்தில் கருத்தை சொல்வது. கனியிருப்ப காய் கவரும் கலையில் தொலைகாட்சிக்கும் நாளிதழுக்கும் பாமர மக்கள் சளைத்தவரல்ல என்பது சமூக ஊடகம் படிக்கும் நம் அனைவரும் அறிந்ததே. கள் தோன்றி சொல் தோன்றா காலத்தே மீம் போட்ட மூத்த குடி, தமிழ் குடி என்று பெருமி மலைத்தாலும், அவ்வப்போது புதிய கூப்பியில் புதிய இளநீர் அருந்த நாமும் விரும்புவதால், இந்த பதிவு.

இந்த ட்வீட் புயல் ரகத்தில் நவல் வல்லவர். இயலை எழுதி எட்டாய் உடைத்து புதுக்கவிதை என ரசிக்கும் நாம், இயலை இயலென்றே வழங்கினால், ரசிக்கவேண்டாமா? ஒரு கட்டுரையை குறு வாக்கியங்களாக வடித்து வழங்கினால் அதன் சுவை கூடலாம். நன்றாக வடிக்கிறார் நவல். ஒவ்வொரு குறுஞ்செய்தியும் தனியாகவும் பொருள்படும். ரசிக்கலாம். ஆனால் கோர்வையாக ஒரு சிந்தனையை வைக்கின்றன. இப்படி எழுதுவது எளிதல்ல.

சமீபத்தில் பள்ளிக்கூட கல்வி முறை பற்றிய நவல் ட்வீட் புயலை நான் இங்கே மொழிபெயர்த்துள்ளேன். 

பள்ளிக்கூடம் என்ற பொதுச்சொல்லில் அவர் கல்லூரி, பல்கலைக்கழகம், தேர்வு பயிற்சி மையம், டியூசன் அனைத்தையும் சேர்க்கிறார். Credential கிரெடென்ஷியல் என்ற சொல்லை பயன்படுத்துகிறார். இதை சான்றிதழ் என்று கருதத் தகாது. ஐஐடி போலவே பல பொறியியல் கல்லூரிகளும் சான்றிதழ் அளிக்கலாம்; ஆனால் ஐஐடி படித்தவருக்கு மற்ற கல்லூரிகளில் படித்ததை விட சமூகத்தில் மரியாதை அதிகம். இதை நற்பெயர் என்று நான் தமிழில் வழங்குகிறேன். எல்லாத் துறைகளில் இதை போல் சில கம்பெனிகளோ, பதவிகளோ, சாதனையாளர் தொடர்போ வழங்கும்.
  1. பள்ளிகூடங்களின் முதல் பயன் கற்பித்தல் எனின், இணையதளத்தின் உதயத்தால் பள்ளிகள் வழக்கொழிதல் தகும். ஆனால் நற்பெயர் அளிப்பதே பள்ளிகளின் முதல் பயன்
  2. நற்பெயரை வழங்கும் பள்ளிகளுக்கும் அதை நம்பி மதிக்கும் நிறுவனங்களும் ஒரு உறவு இருப்பதால், பள்ளிச்சேராமலே கற்போரை மிஞ்சி அவை இயங்குகின்றன.
  3. நற்பெயர் சான்றிதழ் இன்றி தக்கவரை பணியமர்த்தும் நிறுவனங்கள் உள்ளன. உதாரணம், ஒய்காம்பினேடர்.
  4. திறமையே தலையான துறைகள், போலிச்சான்றிதழ்களை போலி நற்பெயர்ளை தவிர்க்கும்.
  5. தானே கற்று செழிக்கும் ஒரு தலைமுறைக்கு, இணையமே பள்ளி, தொழில்நுட்பமே ஏணி. இது பெருகினால் மரபு வாழி நற்பெயர் பள்ளிகள் நலியும்.
  6. அதுவரை திறனில் வல்லாரும் நொந்து நலிந்தோரும் மட்டுமே பள்ளிகளை புறக்கணிப்பார்.
  7. எங்கு எவ்வளவு படிக்கவேண்டும் என்பதை விட எதை எப்படி படிக்கவேண்டும் என்பதே முக்கியம்.
  8. சாலச் சிறந்த நூல்களும், ஆசிரியர்களும், சக மாணவர்களும் இணையதளத்தில் உள்ளனர்.
  9. கற்க கருவிகள் கடலளவு. கற்கும் ஆவலே கடுகளவு.
  10. மேட்டிமை சமூகத்தில் சேரப் பெருகின்ற சாவியே, பள்ளிகள் வழங்கும் நற்பெயர். இன்றுள்ள பள்ளி அமைப்பை தொடர்வதில் மேட்டிமை சமூகத்தி விடாமுயற்சியை எதிர்பார்க்கலாம்.
  11. இணையதள பேரலையும் தன்னலத்தில் அக்கரையுள்ள நிறுவனங்களும் சிறப்பான பக்குவமான நற்பெயர் வழிமுறைகளை படைக்கும்.
  12. பழையன கழிதலும் புதுவன புகுவதும்…

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

  1. தமிழ்நாட்டில் கல்வி - ஜெயமோகன் கட்டுரை என் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு
  2. கல்வி – ஒரு வடமொழி பழமொழி
  3. புரட்சி குடிமகன் – பேராசிரியர் வரதராஜன் (என் தாய்மாமன்)
  4. What did Brahmagupta do?


Tuesday, 23 January 2018

A History of Pallava Grantha


Pallava Grantha is a script used to write Sanskrit in South India, especially in Tamilnadu, while Nagari script was mostly used in North India. Copper plates with Pallava Grantha are seen beginning around the fifth century. The modern Tamil script seems to have arisen from Pallava Grantha, slowly replacing vaTTezhuttu, which continued to prevail in Pandya territory until the tenth century.

Language versus Script

A language is sounds, words and grammar. All human languages are oral. Homo sapiens have been speaking in languages ever since the larynx evolved, which anthropologists estimate occurred between 200,000 and 40,000 years ago.

Scripts are far rarer and more recent. They were designed to capture sounds in writing. Writing may have first evolved in Sumeria around 6000 BC. China and MesoAmerica are perhaps the only other cultures to independently invent scripts. Of the ancient scripts, Harappan script of the Indus Valley civilization, remains the only yet to be deciphered.

While language is natural to all people from stone age tribals to the most advanced cultures, and is naturally acquired by children, writing requires special training and materials. Until the nineteenth century, few nations surpassed a ten percent literacy rate.

Scripts are of four major types : pictogram, ideogram, alphabetic or syllabic. Languages are grouped in several families.  A discussion of these is beyond the scope of this essay.

While each language is associated with a specific script among the general public, most cultures have borrowed their scripts from some other language. Most European languages are written in Roman or Cyrillic script, which borrowed from Greek. Greek, Hebrew, Arabic and other mediterranean languages borrowed their scripts from Phoenician, which may have borrowed its ideas but not the letters from Egyptian heiroglyphics.

Most scripts have evolved over the centuries. Egyptian was written in old heiroglyphic, middle heiroglyphic and then Demotic. All Indian scripts in use today for Indian languages are descendants of Brahmi, except for Urdu which uses Arabic script and English, which uses the Roman script.

Indian Languages

Between four hundred and one thousand languages are spoken in India, based on different classifications of languages versus dialects. Only about twenty are written. Five families of languages are native to India :

  •       Indo Aryan, which includes, Sanskrit, various Prakrits and their descendants
  •       Dravidian, which includes Tamil and other south Indian languages
  •       Munda or Austro-Asiatic, which includes severeal tribal languages of central India
  •       Sino-Tibetan, spoken mostly in the regions bordering the Himalayas
  •       Malayo-Polynesian, spoken by people of the Andaman and Nicobar islands

Brahmi

The oldest Brahmi script is found in the rock and pillar edicts of Maurya Samrat Asoka, in the third century BC. It was succeeded in the second and first centuries BC by the inscriptions of Kharavela in Bhubaneshvar, Orissa; Satavahanas in several caves of Maharashtra, the Amaravati stupa and some coins;  etc. These are all in the Prakrit language. The Girnar rock in Junagadh, Gujarat, has the earliest known Sanskrit inscription of Rudradaman, a king of the Kshatrapa dynasty. Several Sanksrit inscriptions in Brahmi follow. A number of coins of Indo-Bactrian kingdoms were discovered in the nineteenth century, from European archaelogists and philologists unraveled some of their history.
Tamil inscriptions in Brahmi were discovered in caves and stone beds in the twentieth century. First mistaken as Prakrit, the presence of special letters for La, zha, Ra, na not found in Prakrit confirmed that they were Tamil.
Brahmi inscription,
Karle, Maharashtra

Nagari, Vattezhuttu and Pallava Grantha

Around the fourth century, northern Brahmi slowly morphed into the Nagari script and its descendants, while Tamil Brahmi morphed into vattezhuttu. At some point, Pallava grantha emerged as the prefered script for writing Sanskrit in south India, especially Tamil country, though archaic Telugu-Kannada was also used in the medieval era.
vattezhuthu inscription,
Aritaappatti, Tamilnadu

Athiranachanda mandapam in Saluvankuppam near Mamallapuram, and Kanchi Kailasanatha temple are the only monuments in Tamil country with Nagari inscriptions, before the twentieth century. A number of coins of Chola period bear Nagari inscriptions too.

Brahmi is the parent script of all extant Indian scripts, about twenty. Pallava Grantha can boast a far greater family. Ninety six scripts, mostly Southeast Asia are offspring its offspring, including those for Thai, Burmese, Laotian, Cambodian, Javan, Sumatran, Tagalog, besides those of the South Indian languages.  Some of these south east Asian countries also have  Sanksrit inscription in Grantham. Some have phased out Grantham and adopted the Roman script, after the advent of European colonialism in the recent few centuries.

Inscriptions on rock, copper plates and coins are the only survivors of the history of these scripts. Documents in palm leaves and bhuj patra do not have a long shelf life, especially in tropical climate like India. Over the centuries, documents in these languages have been copied from one script to its successor. For Tamil, the medium itself has had a significant influence on the evolution of the script. For example, use of a nail on palm leaf may have led to a tilting of letters which led to the rounded shapes of the letters of vattezhuthu (which literally mean round letters). Also the dot, called pulli in Tamil

There is one major difference between the scripts of Tamil and Sanskrit/Prakrit. The letters in Tamil are always written in one row, one after the other, in Brahmi, vattezhuthu or Tamil, whereas Sanskrit or Prakrit conjunct consonants are stacked vertically, with the mey ezhuthu on top and urimey below it.

Monuments with Grantha

Most of the cave temples of the Pallavas and Pandyas in Tamilnadu bear Pallava Grantham inscriptions, if they are in Sanskrit. The famous ones include, Mandagapattu, Mamandur, Dalavanur, Siyamangalam, Mahendravadi and Mamallapuram. In the latter, the monoliths and structural temples also have Grantham inscriptions. Pallava structural temples in Kanchi, Panamalai, and Vayalur also bear them

The Anamalai cave temple in Madurai, besides Kudumiyanmalai and Tirumeyyam are contemporary Pandyan monuments with inscriptions in Grantham. From Nandivarman Pallavamalla’s era, Tamil inscriptions begin to replace Sanskrit inscriptions. Lalitangura Pallava Grham, the cave temple of Mahendra at Rockfort, Tiruchirappalli has inscriptions – his birudas or titles - in Sanskrit, Telugu and Tamil, the first in Pallava grantham. These are on the pillars. Mahendra’s birudas in Tamil and Telugu there are written in a script that seems like a modified for letters in those languages. Quite like Tamil Brahmi of the earlier era.
Pallava Grantha, Lalitangura cave
Rockfort Trichy

Several hero-stones have been discovered in the Pallava territory with inscriptions in vattezhuthu, even in the era of Mahendra Pallava.

Grantha in Chola era

In monuments of the Chola era and later, Tamil itself is written in a combination of Tamil letters and some Grantham letters. Specifically, Sanskrit words are written in Grantham, and sometimes even the mey-uriymei combination of Tamil letters is written with the conjunct consonant notation.

Language and Literature in Tamilnadu


This table attempts to capture the rough outline of language and literature in Tamilnadu in the early historical period. Tamil is that rare Indian language which can boast of an antiquity and classicism, rivaling Prakrit and Sanskrit. The researches of British scholars like FW Ellis and Bishop Caldwell, and Ellis’ Indian collaborator Sankaraya, in the nineteenth century, revealed that Tamil belongs to a different language family, the Dravidian. While Tamil vocabulary, metaphor, grammar and prosody have borrowed from Sanskrit, the language retains an idiom and aesthetic distinctly different.

Ruler
Era
Literature
Chieftans / Velir
upto  300 BC
No surviving literature (?)
Muvendar (Chera Chola Pandya); Velir
300 BC - 300 AD
Tamil Sangam literature
Kaalabhras
300 - 550 AD
Unknown
Bhakti Literature?
Pallavas, Pandyas;
minor kings
550 - 900 AD
Sanskrit & Tamil literature
Early & Imperial Cholas
850 -1200 AD
Tamil, Sanskrit & Manipravaalam
Pandya Revival
1200 -1320 AD
As above

This chart tries attempts a rough outline of Sanskrit literature in India, in roughly the same era. There was an efflorescence of Sanskrit literature in the Pallava period in Tamilnadu. Famously the poet Bharavi visited Kanchi and wrote a famous poem about its glory as a city. Mahendra Varma, the Pallava king, is famous as the author of two plays, MattaVilasa Prahasana and Bhagavad Ajjukam. 

The poet Dandin also lived in Kanchi, during the reign of Parameshvara I and his son Rajasimha. Dandin composed Kavya Darshana, Dasha Kumara Charita and Avanti Sundari Katha. The Chola and Vijayanagara periods saw Kanchi host such stalwarts as Ramanuja, Appayya Deekshita and Vedanta Desika, composers of many magnificent works in Sanskrit. The Ekamreshvara temple has an inscription mentioning Upamanya Bhakta Vilasa, a translation into Sanskrit of Sekkizhar’s famous Tamil work, the Periya Puranam.

Sanskrit served as the court language of the Pallavas, so it is no surprise that their inscriptions are in the Sanskrit language.


Kailasanatha Temple

Rajasimha has caused four variations of script to be inscribed on the walls of the Kailasanatha temple in Kanchipuram. Two of these are Nagari, one simple, the other calligraphic, with marvelous decorative floral, creeper and bird patterns, not seen anywhere else. Two others are Pallava Grantham, one simple, the other more stylistic. All four of these can be seen on four different levels on the garland of minishrines that ring the main sanctum. The establishment inscription on the outer wall of the two sanctums, RajaSimhaPallaveshvaram and Mahendravarmeshvaram, as also the inscriptions ascribed to Queen Rangapataka on the outer minishrines, are all in the stylistic Grantham.

In the earlier monuments of Mamallapuram, two styles of grantham are seen. One style, is prevalent in the inscriptions of Ganesha Ratha, Dharamraja mandapam, Athiranachanda Mandapam, Ramanuja Mandapam, AdiVaraha Mandapam and the Shore temple. The other a more linear style, is considered to be older and is found only in the Dharamaraja Ratha.

Mini shrine
Kanchi Kailasanatha temple


Influence of Grantha


The scripts of the languages of several south east Asian nations, including Thai, Javan, Sumatran. Burmese, Tagalog, Khmer, Vietnamese and Laotian are descendants of the Grantham script. In more recent times, especially after the advent of European colonialism in the last few centuries, this has changed. Languages like Bahasa Malaysia and Bahasa Indonesia now use the Roman script.

Additional Note

January 24, 2018 I add this note, a day after posting this blog, to clarify a point, based on Vanpakkam Vijayaraghavan's comment. Grantha has changed considerably since the Pallava era - see pictures below. Every hundred years or so, some of the letters were modified ever so slightly, according to the whims of the scribes, until we reached the modern form. I have not attempted to show any of the intermediate forms (these are superbly listed in C Sivaramamurthi's book, for not just Grantha, but other Indian scripts also.)

For a text based comparison, rather a letter by letter comparison, read this essay on Babington surprise.


Pallava Grantha, eighth century

Modern Grantha, twentieth century

If you liked this essay, you might find these also:
3. Atyantakaama Pallava's Musical poem
5. A Timeline of sanskrit literature
6. Athiranachanda surprise- Babington's gift
7. Calligraphic Nagari in Kailasanatha

Thursday, 11 January 2018

2222 Years of Kanchipuram


Kanchipuram, the temple capital of India, and one of the seven most sacred cities considered to be mukthisthalas – cities that can help one reach heaven – was the capital of the Pallava kingdom for several centuries.

The city is most likely named after the Kacci or Kaanchi tree, Trewia nudiflora.

Poets have merrily punned on the word Kanchi, (Sanskrit: girdle), to imply that Kanchi is the beautiful girdle on the waist of Bhudevi.

Sources of history

The political history of Kanchipuram can be gleaned from inscriptions on temples, copperplates, and coins, which mention several dynasties, wars, land grants, donations, judgments, and descriptions of administration, law, rituals, finance, the arts, medicine and education. A number of literary sources in several languages also help us discover Kanchi’s history. The religious literature, especially the poems of the Vaishnavite Alwars and Saivite Nayanmars, commentaries by Acharyas and other scholars,also are quite informative. Literary sources in foreign languages, add to the trove. But as typical of Indian history, most of it has been deduced and reconstructed; few contemporary accounts remain.

Literature

The earliest literary reference is in Mahabhashya, a commentary on Panini’s Sanskrit grammar, wherein the city KanchipuraH is mentioned. Scholars estimate that Patanjali composed MahabhashyaH in the 2nd century BC.

PerumpaaN aaRRuppadai and Purananooru, an epic poem and an anthology of the Sangam era, respectively, are Tamil sources that mention Kanchipuram. The former, composed by Kadiyalur Uruthiran Kannanaar, has a poet – a paanan - advising another to visit the city of Kanchipuram, famous for the generosity of its ruler Tondaimaan, and detailed descriptions of the sights and villages on the way, and paints a vivid picture of society two millenia ago. The latter includes a poem by the lady Avvaiyar, advising Tondaimaan, with his armoury of shiny weapons, to avoid war with the army of Athiyamaan, whose armoury reeks with old rusted and blood stained weapons, gently but shrewdly describing the latter’s expertise and experience.

The city was contained in a fort, in the shape of a lotus or peacock, perhaps at different times. No remnant of any fort or palace survives today.

A later work, Manimekalai, describes the eponymous heroine entering the city in direr times.
Literary giants adorned the royal courts, temples, streets, schools and arenas of Kanchipuram. One of first three Tamil Vaishnavite poets, muthal aazhvaars, was born here and bears the name Poygai. Local legend claims that he was born in the temple tank (poygai) of the Tiruvekkhaa temple, but perhaps he was born in a village of that name, now merged into the city.

The poet Bharavi, author of the Sanksrit Brhatkaavya, Kirataarjuniyam, visited Kanchipuram, perhaps in the time of SimhaVishnu around the late sixth century AD, and was so awestruck by its beauty and splendor that he immortalized the city in a poem with the phrase Nagareshu Kanchi.

SimhaVishnu’s son, the most creative and unusual king Mahendra Varma Pallava, composed at least two Sanskrit plays, Matta Vilasa and Bhagavad Ajjukam, which have survived till date. They were perhaps lost but rediscovered in a collection in Trivandrum in Kerala, around the beginning of the twentieth century. The Matta Vilasa is performed at an annual temple ritual in Kerala.
Simha Vishnu Pallava,
Adi Varaha cave, Mamallapuram

Huen Tsang, the Chinese pilgrim, visited Kanchipuram, most likely during the rule of Mahendra’s son Narasimha Pallava. He records several thousand buddhist monks, many monasteries, and a stupa built by Asoka Maurya, none of which are extant.

Dandin, the great Sanskrit poet and author of two Sanskrit plays Dasa Kumara Charitam and Avanti Sundari Katha, and a study of poetics, Kaavya Darsha, lived during the reign of Parameshvara and his son Rajasimha. This last work inspired a Tamil composition Dandi Alangaaram.

Nandi Kalambagam, a magnificent Tamil anthology, has as its hero Nandivarma III, called Tellarru Erindaan or victor of Tellaru. He is also refered to as MallaiyarKon and Myali Kaavalan, Ruler of Mallai and Protector of Mylai.

The Kalingathu Barani, an epic poem describing the Chola conquest of Kalinga, has as its hero Karunakara Tondaiman, the Pallava general of Kulothunga Chola’s army.

Kachiyappa Sivachariyar, composed the Tamil Kanda Puranam, and inaugurated it in the Kumara Kottam temple. Vedanta Desika and Appaya Deekshita, multilingual scholars were contemporaries who spent several years together in Kanchi. A list of their composition is too extensive to be mentioned here.

Parimelazhagar, a priest of the Ulagalanda Perumal temple, wrote a monumental commentary on the Tirukkural.

Numerous scholars have been left out of this section, for the sake of brevity.

Geography

About seventy km from the eastern shores of the Coromandel Coast of the Bay of Bengal, and today’s capital of Tamilnadu, Madras, lies ancient Kanchi. The river Vegavathi flows through it, though sadly dry and dilapidated. The river Paalaaru and Cheyaaru, run south of the city.

Dr Nagaswamy opines and Dr Sankaranarayan concurs, that Ulagalanda Perumal, mentioned as Ooragam in literature and inscription, must have been the heart of the historic cities. Though of diminished importance now, it sits at the heart of four streets still referred to as Raja Veethis or Royal roads, and most of the oldest temples not only surround it, but also face it, in some manner. From the position of some of these temples, relative to Ooragam, it can be inferred that it was indeed the centre of the city.

In the era of Kulothunga Chola, the city expanded southward, and the Varadaraja temple gained both prominence and patronage, and became the locus of Vaishnavism.

Inscriptions in Varadaraja temple mention four divisions, Siva Kanchi, Vishnu Kanchi, Buddha Kanchi and Jaina Kanchi. The first two regions are extant. While no conclusive evidence for Buddha Kanchi survives, Tiruparithikunram west of the city is most likely Jaina Kanchi.

Political History

The architecture of the temples in Kanchi amazingly reflect the various co-eval dynasties that ruled Kanchi. This chart summarizes this commonality.


Kanchi was capital of the Pallavas, and had its most glorious era during the period between the regins of Simha Vishnu to Aparajita Pallava, roughly from mid fifth to late ninth centuries AD. After the fall of this last Pallava, to Aditya Chola, it remained an important political and military center well into the era of the Chola’s successors, the Pandyas and their  successors the Vijayanagar empire.
Few remnants of its grandeur under the Pallavas survive today. 

A site called Pallavamedu, now occupied, may have archaeological remains. Samudragupta’s Allahabad pillar describes his conquest of Kanchi and triumph over VishnuGopa in the fourth century. 

In the mid sixth century, Simha Vishnu established this city as his capital by defeating the Cholas and Kalabhras. Chalukya Pulikeshi conquered parts of the northern Pallava empire, and enthroned his brother Vishnuvardhana as the first eastern Chalukya king in Vengi, during the reign of Mahendra. But Pulikeshi’s seige of Kanchi failed. Mahendra’s son Narasimha, invaded Vatapi, and ruled the Chalukya kingdom for some years, but then returned to Kanchi. The Chalukyas invaded Kanchi multiple times after his death, but serious devastation was avoided as Parameshvara Pallava tempted the Chalukya army to chase him all the way to the Kaveri, then turned around and conquered Vatapi. 

The reign of Rajasimha (690-728), son of Parameshvara saw not even an attempt at invasion, but the death of his issueless son Parameshvara II caused turmoil. A descendant of a brother of SimhaVishnu, a young prince called NandiVarma Pallavamalla was coronated. His long reign saw frequent battles, but Kanchi stayed in Pallava hands under his 65 year monarchy, and those of his son Dantivarma and grandson NandiVamra III, also called Tellarrerinda Nandi.

An enormous remapping of the city happened under Kulotunga Chola as can be seen from various inscriptions in various temples. His detailed inscription in Ooragam states that his Pallava queen objected to a community of merchants taking over the temple and its surroundings. Kulotunga conducted an inquiry. The merchants stated that they had merely occupied abandoned buildings and restored them, and were willing to hand over the temple and its lands to rightful owners as determined by the king. The merchants then were settled around the Varadaraja temple, which acquired a primacy in SriVaishnavism thence, which was cemented with services of Ramanuja and his legacy.

Kulotunga also allocated lands belonging to the Kailasanatha temple to the Anekatangavadam temple, which were restored by Kumara Kampanna centuries later.

The city was spared the ravages of Malik Kafur and Ulugh Khan, because it had was no longer as big a political center under the Pandyas, but revived under the Vijayanagara kingdom. Krishnadevaraya built the towering gopuram of the Ekamra and Varadaraja temples, and the inscriptions of Achyutha Raya are also all over the latter temple especially. Krishnadevaraya resolved an internecine feuds between the Saivas and Vaishnavas. References to Siva and Vishnu Kanchi as Big and Little Kanchi start appearing around this period.

Inscriptions of various dynasties including Sambuvarayars, Telugu Cholas especially of Vijaya GandaGopala, the Warangal Kakatiyas are found in Kanchi. It was an important town for the Nawabs of Arcot role, who buit some mosques and established the nearby towns of Walajahpet and Walajahbad. The French and British armies skirmished, using temples as their fortresses.

Religion

Vaishnavism

Ayodhya Mathura and Dwarka are Vaishnava mukti sthalas. Kashi Haradwar and Ujjain are Saiva mukti sthalas. Kanchi alone makes both lists, in an ancient convention.

The Alwars and Nayanmars, Tamil poets par excellence, are considered by historians to have lived during the sixth to eighth centuries, and composed their famous poems, which refer to fourteen Vishnu and five Siva temples in Kanchi. Ooragam, Paadagam and Tiruvekhaa linked in a very beautiful poem by Tirumashizai Alwar, may be the oldest temples in Kanchi, since the images of the primary deities in their sanctums are made of stucco, rather than the granite or sandstone that was common in the Pallava and later eras. They are today popularly known as Ulagalanda Perumal, Pandava Thootha Perumal and Sonna Vannam Seytha Perumal. Unfortunately, we have only such literary religious references to the period preceding Rajasimha Pallava in Kanchi. Even these temples were rebuilt during the Chola era, and bear only Chola or later inscriptions.

Fourteen DivyaDesam temples, that is, shrines important to SriVaishnavites, because they have been sung at length by the Alwars exist in Kanchi. Two of these, oddly, may be found inside a Siva and Shaakta temple. Respectively, they are the NilaTingaL Tundattu Perumal and Kalvar Perumal. The walls of Ooragam enclose three other DivyaDesams, Neeragam, Kaaragam and Karvaanam, all perceptibly recent structures with far later primary sculptures than Ulagalanda Perumal himself.

The others are Ashtabhujakara, Dipaprakasa at Thooppul, Pachia Vannar, Pavala Vannar, Azhagiya Singar at Tiruvellukkai, Vaikunda Perumal and what is today the largest temple, Varadaraja, referred to as Athiyur in the paasurams of the Alwars. Several Vaishnava acharyas including Ramanuja, Tiru Kacci Nambi, and Vedanta Desika have extensive connections with Kanchi, and especially the Varadaraja Perumal temple.

Saivism

Five temples, Ekamra, Merrali, Anekatankaavadam, Onam Kaanthan, and Kachi Nerikaraikkaadu (now called Satyanatheshvara) are the பாடல் பெற்ற கோயில் paadal perra sthalas of Saivism, sanctified by the songs of the Nayanmars.

Six historical Siva temples of the Pallava era, Piravasthanam, Iravasthanam (also called Mrtyunjeshvara), Airavathesvara, Matangeshvara, Mukteshvara and Amareshvara retain some traces of their original structure. The first five are still substantially sandstone, with few Chola or Vijayanagar modifications, but bear some feature of modern attempts at restoration. Amareshvara, originally called Tripurantakeshvara, is a brick structure, but its originally stucco koshtam sculptures have been eradicated and replaced.

The Jvarahareshvara and Chokkeeshvara (also called Kaushikeshvara) temples are fascinating for their architecture and preserve their granite Chola features.

The Kaayarohanam temple, attributed to the Lakulisa sect of ancient Saivism, one of three surviving in Tamilnadu, has unfortunately been renovated with no trace of its age.

The Kailasanatha temple built by Rajasimha, is the pinnacle of art and architecture in Kanchi, aptly described by its author the Ocean of Arts, Kalaasamudra as the Gem of Kanchi - Kanchi Mahamani

Shaaktam

The Kamakshi or Kamakoti shrine, is at the heart of the city, and is referred to in the poems of the Nayanmars and has historical inscriptions of various eras. It serves as the only Ambal shrine for the major Siva temples.

Jainism

Tiruparithikundram to the west of the city, nestling as a separate village, is considered the remnant of Jaina Kanchi. It has an ancient Pallava temple dedicated to the tirthankara Chandraprabha, mentioned also in the Pallankoil inscription of SimhaVarman. It is now not in worship. It is a two storey structure,with the sanctum in the upper floor.

The larger but later Trailokyanatha temple is a temple complex, with sanctums for several tirthankaras, of the Chola period, with later additions in the Vijayanagar era. A significant feature is the Gajaprashta vimana for one shrine and a tree with its own inscription. The sangeetha mandapa in front, with every pillar and the entire celeing painted, was the contribution of a Vijayanagar general Irugappa, who features in a small sculpture at the base of a pillar. Beside the painted images of Mahavira, Vasupuja and Pushpadanta, there are smaller shrines to Parshvanatha, and Dharmadevi or Padmavati Yakshi. This temple also has an extensive collection of bronzes of several tirthankaras and yakshis. It is taken care of a by a small family nearby, and the serves the small community of  Tamil Jains of Digambara sect. This community is better known as the Nainars today.
Ceiling painting,
Jain temple Tiruparithikunram
Mutts
Adi Sankara, the founder of Advaita doctrine, is said to have estabished a mutt here, which continues today as the famous Kanchi Sankara Mutt.

Several other mutts of various sects are also to located in Kanchipuram. The mutt of Upanishad Brahmendra, now preserved as a memorial, is near the Anekatangavadam temple.

One of the leading lights of the Dravidian movement, which spearheaded Atheism and Rationalism, CN Annadurai, who was Chief Minister of Tamil Nadu, was born in Kanchipuram. His house is now a museum of his artifacts.

There is also a Jumma Masjid near the Ekamresvara temple and mosque near the Vaikunta Perumal temple. Several churches are also active in Kanchi.

Water

Water management, intricately linked with managament of agricultural land, called kaani aatchi, in Tamil, was accorded great importance in Kanchi, a somewhat dry area. The agricultural communities of the present 2018, boast that they surpass the fertile Kaveri delta in farm productivity, due to superior and more efficient practices. Ekambaresvara Padigam, a poem of the twin poets Irattai Pulavar, one lame, the other blind, illustrates this brilliantly with the following poem.

பாணியிற் கங்கை நதி மலையினிற் கயிலைமலை பாரழகினிற் தண்டகம்
பழமொழியில் ஔவை சொல் அரசரிற் சேரமான் பத்தியிற் சிறிய தொண்டன்
காணியிற் தொண்டை புகழில் வேளாளர் புகழ் கான்முனையினிற் பகீரதன்

Among rivers Ganga, mountains Kailasa, beauty Dhandaka
Among proverbs Avvai, kings Cheraman, devotion SiRuTondan
In Land Management Tondai, fame Vellalas, children Bhagirathan

The Mamandur lake, mentioned in Mahendra’s inscription in a nearby cave temple as Chitra Megha Tadaakam, still serves as a major reservoir for agriculture. A similar huge lake near Uthiramerur is called Vaira Megha Tadaakam, also dating from the Pallava era. Hundreds of ponds lakes and catchments dot the former Pallava territory, though the city of Madras and industrial growth have drained a significant portion. Glorious temple tanks still dot the city, but some are often dry nowadays.

Modern piped water and sewerage systems were laid in the nineteenth and twentieth centuries following their advent in Madras city. A slab proclaiming Conjeevaram Water Works in a building on the north street of the Mangala Theertham water tank.
Kachapeshvara temple water tank

Education

கல்வியைக் கரையிலாத காஞ்சிமாநகர் Kanchi, unbounded in its learning, lauds Appar in his Tevaram, and indeed it was a center of great learning for millenia. A ghatika for Vedic learning is mentioned in Kadamba copper plate inscriptions from the fifth century, and in Vikramaditya the Second’s inscription in Kailasanatha temple. 

Art and sculpture, music and dance flourished, as did medicine, commerce, and the textile industry. A number of dancers’ names are listed in the inscriptions of the Mukteshvara temple. Mahendra Varma and Rajasimha take pride in their knowledge of music and mention it in their inscriptions. Inscriptions at the Tirumukkoodal temple describe provisions for medicines and treatment.

The textile heritage of silks, and silk looms continue to this day, though the industry went through several transformations with the introduction of mechanized looms and imported textiles. Cultural performances by communities, in villages and towns in the geographical terrain of the Pallava domain, continue an unbroken tradition, whose origins are lost in time.

Note This document was created for the Tamil Heritage Trust 2018 Kanchipuram Site Seminar and for the preparatory lecture to serve as an Introduction to the history of Kanchi

Saturday, 6 January 2018

மங்காது தமிழ் காத்த மரபினர்க்கு அடியேன்


காற்றில் கரையும் பேச்சு மொழியில் தொடங்கிய மொழிகள், கவிதை வடிவில் வந்தபின் இலக்கியமாய் தோன்றின. கர்ணப்பரம்பரை என்னும் செவிவழி மரபில் பற்பல மொழிகளில் இவை தொடர்ந்தன. சில செய்யுள்களும் கதைகளும் மட்டுமே காலத்தில் நிற்பவை. ஆராயிரம் மொழிகள் இன்று பேச்சு வழக்கிலிருப்பதாக மொழியியலார் கணிப்பு. அதில் சில நூறு மொழிகளுக்கே எழுத்துள்ளன. தொன்மையான இலக்கியம் உள்ள வெகு சில மொழிகளில் தமிழும் ஒன்று.

ஓலைச்சுவடியிலும் துணியலும் பின்னர் செப்பேட்டிலும் பாறையிலும் எழுத்துள்ள தமிழ் மொழியின் இலக்கியங்கள், இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் காகித அச்சிலும் (கி.பி.1812 எல்லிஸ் மொழிபெயர்த்த திருக்குறள் காகித அச்சில் வந்த முதல் தொல்லிலக்கியம் என நினைக்கிறேன்). முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் கணினி என்னும் கம்ப்யூட்டரிலும் தமிழ் எழுத மென்பொருள் உருவாகின. பிறகு இணையத்தில் தமிழ் இலக்கியங்கள் ஏற்றப்பட்டன. ப்ராஜக்ட் மதுரை, விக்கிப்பீடியா, தமிழ் இணைய கல்விக்கழகம்  திராவிட வேதா, தேவாரம் போன்ற இணைய தளங்கள் பண்டாரங்கள், நூலகங்கள், செய்த பணியை தொடர்ந்து வருகின்றன. வரும் பொங்கல் திருநாள் ப்ராஜக்ட் மதுரையின் இருபதாம் ஆண்டு கொண்டாடவுள்ளது என முகநூலில் நேற்று கு.கல்யாணசுந்தரம் தெரிவித்தார். 

அவர்களுக்கும், அதைப்போன்ற மற்றவர்களின் தொண்டையும் பணிந்து பாராட்டி நான் எழுதிய செய்யுள்.


சங்க தமிழ் செய்த புலவர்க்கும் அடியேன் 
மங்காது அவை காத்த மரபினர்க்கும் அடியேன் 
எச்சமயத் தமிழ் குரவர் அடியார்க்கும் அடியேன் 
இச்சமயம் கற்றுகளும் மாணவர்க்கும் அடியேன்
செப்போலை கற்பொறித்த செந்தமிழர்க் கடியேன் 
ஒப்பில்லா மேகன்சீ சாமிநாதற் கடியேன் 
அணையா சுடர்காக்கும் அன்பர்க்கும் அடியேன் 
இணையவலை தமிழேற்றும் பணியார்க்கும் அடியேன்

Wednesday, 13 December 2017

காஞ்சி மகாமணி - பேச்சுக் கச்சேரி

நகரேஷு காஞ்சி என்று பாடினார் புலவர் பாரவி. சாளுக்கிய நாட்டின் தலைநகராம் வாதாபியில் வாழ்ந்து கிராதார்ஜுனீயம் என்ற மாபெரும் காப்பியத்தை இயற்றிய புலவர், சாளுக்கியர் தங்களது இயற்கை பகைவராக (பிரக்ருதி ஆமித்திரர்) கருதிய  பல்லவரின் தலைநகராம் காஞ்சியை, ஏன் "நகரங்களில் சிறந்தது" என்று புகழ்ந்தார்?

கல்வியில் கரையிலா காஞ்சி என்று அப்பர் பெருமான் திருநாவுக்கரசரும், தொண்டை நன்னாடு சான்றோருடைத்து என்று ஔவையும் வானுயர்த்திய தொல் நகரம் காஞ்சிபுரம்.
இன்று பட்டுபுடவைக்கு மட்டும் கொஞ்சம் அதிகமாக அறியப்படிகிறது. அங்குள்ள காமாட்சி, ஏகாம்பரர், வரதராசர், கந்தக்கோட்டம் கோயில்களுக்கும் அலை மோதும் அடியார் கூட்டங்களுல், பெருமாளை விட புனித பல்லியை நம்பி வருவோர் அதிகமோ என ஐயமூட்டும்.

அங்குள்ள பற்பல அற்புதமான ஈடில்லாத கோயில்களையும், அவற்றின் சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் கல்வெட்டுகளையும் காஞ்சியில் வாழ்ந்த மாபெரும் புலவர்களையும் வெகு சிலரே அறிவர். தமிழ்நாட்டில் படித்து வளர்ந்த எனக்கும், கல்கி எழுதிய சிவகாமியின் சபதம் நாவல் படிக்கும் வரை காஞ்சியின் மகிமை தெரியாது.

ஆழ்வார்கள் பாடிய பதினாங்கு கோயில்களும், நாயன்மார்கள் பாடிய ஐந்து கோயில்களும், காஞ்சியில் உள்ளன. மதுரை, குடந்தை, உறையூர், தஞ்சை எந்த தொல்தமிழ் நகரிலும் இத்தனை பாடல் பெற்ற கோயில்கள் இல்லை.

ஏழாம் நூற்றாண்டு முதல் நம் காலம் வரை வெவ்வேறு காலங்களை பரிணமித்து பழமை தொனித்து கலை வளமை செழித்து கற்பனை திறமை பொலித்து கட்டிட கலைக்கு பாடமாய் திளைக்கும் ஆலயங்கள் வேறு எங்கும் இல்லை. எந்தையும் தாயும் முந்தை முனிவரும் புலவரும் மன்னரும் மக்களும் மகிழ்ந்து குலாவிய மாநகர்.
மிருத்யுஞ்சேஷ்வரர்

பிறவாஸ்தனம்

மாமல்லபுரத்துக்கு போட்டியாக சிற்பக்கலையில் திகழும் ஒரு ஊர் எனில் அதை காஞ்சி என்பேன். ஓவியக்கலையில் அஜந்தாவிற்கு சமகால ஓவியங்கள் மிளிர்வதும் காஞ்சியில். எங்கு பார்க்கினும் கண்ணை கவரும் மற்ற கலைகளால், சித்தன்னவாசலின் புகழ் அவற்றிற்கு கிட்டவில்லை. பிற்காலத்து நாயக்கர் ஓவியங்களையும் ரவிவர்மா ஓவியங்களையும் பழகி ஓவியச்செம்மை அறியா நமக்கு, தெய்வமெனில் எந்த சிற்பத்தையும் அழகென்று குணம் நாடாமல் பார்க்கும் பலரின் பார்வைக்கும் காஞ்சியின் பல்லவர் காலச் சிற்பங்கள் வியப்பூட்டும்.

மைக்கலாஞ்சலோவும் லியோர்ணாடோ டாவின்சியும் பிகாசோவும் தெரிந்த அளவுக்கும் அவர்களது படைப்புகளையும் அறிந்த நம்மக்களுள் பலருக்கு நம் மரபில் வந்த சிற்பியர் பெயரோ ஓவியர் புகழோ தெரியாதது வரலாற்று கொடுமை. அவர் சமைத்த கலைகளையாவது தெரிந்து கொள்வோமே. கைலாசநாதர், வைகுண்ட பெருமாள், ஜ்வரஹரேச்சுரர், மாதங்கேஷ்வரர், பிறவாஸ்தனம், மிருத்யுஞ்சேஷ்வரர் கோயில்களை பார்த்து மலைக்கவேண்டாமா?

உலகளந்த பெருமாள் கோவிலில் பரிமேலழகர் உரை எழுதினார் என்றும், கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் கந்த புராணத்தை கந்த கோட்டத்தில் அரங்கேற்றினார் என்றும், வேதாந்த தேசிகர் மூன்று மொழிகளில் எண்ணற்ற நூல்களை இயற்றியதும், பாரவிக்கும் காளிதாசனுக்கும் ஈடான தண்டின் கச்சியில் வாழ்ந்த பெருந்தகை என்பதும் தெரியுமா? சான்றோருடைத்து என்று இவர்களை தான் ஔவை பாடினளோ?

முகலாய வம்சமும், மௌரிய வம்சமும் ஓரளவு பள்ளி புத்தகத்தில் படித்த எனக்கு, பல்லவ வம்சத்தையே சிற்பமாக பரமேச்சுர விண்ணகரத்தில் காணமுடியும் என்பது இன்ப அதிர்ச்சி.
பல்லவ வம்சம்
சமணக்காஞ்சி எனும் திருப்பருத்திக்குன்றத்தில் பல்லவர் கால சமண கோயிலும் பிற்கால திரைலோக்யநாதர் கோயிலொன்றும் உள்ளன. இதில் சில அருகர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை ஒரு மண்டப விதானத்தில் காணலாம். அவற்றுள் நடுவே யதுகுல கண்ணனின் சில ஓவியங்களும் உண்டு. பார்த்தால் ஒன்றும் புரியாது.



அருகர் வாழ்க்கை வரலாறு
யதுகுல கண்ணனின் சில ஓவியங்கள்

இது போன்ற பல அற்புத தகவல்களை கச்சி மாநகரின் வரலாறும் கலையும் கோயிலும் சமயமும் தறிகளும் தொழிலும் இலக்கியமும் கல்வியும் தொன்மையும் விளக்கி விவரித்து பேச, தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை இரண்டு நாள் பேச்சு கச்சேரி நடத்தவுள்ளது. நான் கைலாசநாதர் கோவிலை பற்றி பேசுவேன்.

இரண்டு நாளும் வந்து ரசித்து களிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். நடக்கும் அரங்கம் தமிழ் இணைய கல்விக்கழகம், காந்தி மண்டபம், சாலை, கோட்டூர்புரம், சென்னை.

வலைத்தளம் - https://thtpechchukkachcheri.wordpress.com
முகநூல் தளம் – https://www.facebook.com/events/309154459591297/

16 டிசம்பர் 2017 – சனிக்கிழமை

நேரம்தலைப்புபேச்சாளர்
காலை 9:00காஞ்சியின் பெருமை
ஒரு ரசிகமணியின் பார்வை
டாக்டர் ஆர். நாகஸ்வாமி
காலை 10:30பரமேஸ்வர விண்ணகரம் அதுவே
வைகுந்த பெருமாள் கோயில்
டாக்டர் சித்ரா மாதவன்
காலை 11:30அருகன் அணிநிறத்து ஆலயம்
திருப்பருத்திக்குன்றம் – ஜைன காஞ்சி
திரு ஷ்யாம் ராமன்
மதியம் 2:00விண்ணகரம் மன்னுகின்ற பொன்னகரம்
விஷ்ணு காஞ்சி
டாக்டர் கே தயாநிதி

17 டிசம்பர் 2017 – ஞாயிற்றுக்கிழமை

நேரம்தலைப்புபேச்சாளர்
காலை 9:00காவிய தரிசனம்
தமிழ் இலக்கியத்தில் காஞ்சி
டாக்டர் சா பாலுசாமி
காலை 10:30கண்ணுதலோன் உறைகின்ற கச்சி மூதூர்
சைவ காஞ்சி
பேரா. மதுசூதனன் கலைச்செல்வன்
காலை 11:30அதிமானம் அதி அற்புதம்
கைலாசநாதர் கோயில்
ரங்கரத்னம் கோபு
மதியம் 1:30தறி நூலழகின் உரை
காஞ்சியின் நெசவுத் தொழில்
ஶ்ரீமதி மோஹன்