Tuesday, 16 October 2018

A Mahamagham travelogue


The planet Jupiter called Brhaspati or Guru in Sanskrit and Vyaazhan in Tamil, revolves around the Sun, traversing one zodiacal constellation every year. In twelve years it completes a revolution of the Sun. The day it enters the constellation Leo, called Simha in Sanskrit and Simham in Tamil, and aligns with Alpha Leonis, the primary star of Leo, is considered particularly auspicious in the Tamil country. Alpha Leonis is called Magha in Sanskrit and Magham in Tamil. This is commemorated by a ceremony involving the large temple tank in Kumbakonam, one of the holiest cities, in a country full of sacred cities. Both the town and its tank have a history shrouded in the mists of time. A great legend surrounds this twelve year cycle, similar to the Maha Kumbha Mela that is celebrated every twelve years at Prayaaga, the confluence of the rivers, Ganga and Yamuna. The Maha Kumbha Mela witnesses the largest congregation of Hindus for any ceremonial event; perhaps the Mahamagham is the second largest such congregation. Both are logistical nightmares for governments, especially in the age of cheap rail and bus travel.

My friend Siva suggested that we attend the Mahamagham festival of February 2016, a few months earlier. I agreed, though with deep hesitation, because I suspected it would be an unpleasant experience. I am not particularly religious, I doubt the Gods stick to a timetable to shower their blessings, crowds can be unpleasant, my parents had a terrible time when they attended the Mahamagham in 1968 before I was born.. the list of negatives was long. An author once said of writing, “I don’t like writing, I like having written.” I didn’t want to regret not going to Mahamagham. There is a long list of things I regret not having done. So Siva booked  train tickets and a hotel room in Swamimalai, a town near Kumbakonam.

Another friend, Rajaram, overheard my Mahamagham plan, said he was also going, but staying with a friend, and offered to help make my trip better. Arriving at his friend Sowmyan’s ancestral house two days before I did, he extended Sowmyan’s offer of hospitality - that Siva and I stay at this ancestral house. Remarkable?! Yes and no!

Before James Watt and George Stephenson changed the logistics cost and speed of travel altogether with their steam engines, and therefore the world’s culture with it, this offer would have seemed unremarkable. Travel was expensive, lodging cost nothing. Trains made travel cheap, and in decades, lodging became expensive. There is evidence that Mahamagham has been celebrated in Kumbakonam for a few hundred years – there are inscriptions that state that, Govinda Deekshita a minister of the Nayak period, repaired the tank. But pilgrimage in India is far older than that, and legends of hospitality to strangers are legion. The thinnai porches on the outside of most traditional houses, a few thousand of which still survive, are the great-grandmother of AirBnB and so are the sumptuous meals total strangers, especially travellers and pilgrims are treated to, with a spirit of hospitality.

Let me add that our host, Sowmyan, lives in New Jersey, and was himself visiting Kumbakonam. And a vast set of his family was coming to stay in this house, as guests for this festival.

For a brief background, Kumbakonam, is historically very significant and important in Tamilnadu history, but its importance is insanely out of proportion to its size. It is the hometown most famously of the 20th century mathematical genius Ramanujan, but has produced a tremendous number of scholars, administrators, and musicians over several centuries. From one end of the town to another is a maximum of five km in any direction, and the current population of the town is around 140,000 (Wikipedia). But Mahamagham brings a million visitors on that day perhaps and several thousands for several weeks preceding it. An earlier Mahamagham in 1992 was marred by a tragedy, a stampede in which about fifty people died and the government took extreme precautions to avoid a calamity during this one. All public and almost all private transport was stopped outside the city. Only the police and emergency services, and bicycles and occasional two wheelers were allowed in the city. Several mutts (Hindu monasteries), business organizations, charities, and individuals organized free meals and snacks, coffee and tea, water sachets and other minor conveniences to pilgrims.

We arrived around 4.30am, on the morning of the February 21, the day before Mahamagham; and Rajaram, who is an early morning exercise fanatic, accompanied by Ramki, Sowmyan’s brother, walked all the way from our hosts’ residence to receive us at the Kumbakonam railway station, and walked all the way back to his house on Bhaktapuri street, very close to the Kaveri river, not far from the Sankara Mutt. This must have been at least three km. The residents were in varying stages of wakefulness, except the cooks who were already making coffee and breakfast.

We had coffee, met some of those who were awake, had a coffee, chatted a bit and then we were off to the Mahamagham tank. Feb 21st was Ayilam, one day prior to Magham, but an Ayilyam Bath in the tank ranks almost as high as the Magham bath, and there wasn’t much else to do, so off we went, the five men army – Rajaram,  Sowmyan,  Ramki, Siva and me.

The sacred Mahamagham water tank is an artificial lake, with steps laid of granite, and pavilions called mandapas, most of which are at least five hundred years old, since they have inscriptions etched by the rulers of the early sixteenth century. But most likely these inscriptions are of repairs and modifications, not the original ceremonies, which are now lost to history, a sadly typical story in India. The roads to these tanks were made one way by the police, even for the pedestrians. All pilgrims entered the tank from the eastern steps, waded through to the western steps, guided by policemen and women in knee deep water. The implementation was somewhat more chaotic than the description.

People were streaming into the city from all directions, bag and baggage, having got off buses or other vehicles from towns all around. Quite a few thousands simply walked all the way from their native towns, as part of their pilgrimage. Some went to find lodgings, to freshen up and then come to the tank. Others simply joined the queues bag and baggage. We reached the end of one of the mile long queues. I think all five of us were in T shirts and shorts. Most of the men wore veshtis or lungis, most of the women wore sarees, and girls wore paavadais (half-sarees is the Indian English word for these). A few females of different ages wore salwar kameez, which have replaced sarees and half-sarees in almost all schools, but haven’t yet outnumbered sarees in rural south India. Most men had bare upper bodies.

The Mahamagham tank was filled with rainwater in the past. But modern infrastructure - pipes, sumps, electric pumps, rooftop water tanks, tar roads with no channels, and such have killed off all such natural inflows. And massive dams like Mettur and Mysore, have shut off natural supply to almost all cities in Tamilnadu along the Kaveri. For this festival, the dams were partly open, and the narrow strip of the Kaveri that flowed in Kumbakonam had some water, greenish and uninviting. Water was pumped into the Mahamagham tank via long pipes and motors from the river (ironically close to Sowmyan’s house), and constantly being pumped out to keep it fresh and at least somewhat hygienic. The water level was kept around knee level; which could still drown infants, if their parents didn’t have vise like grips on them. Several thousand people standing in the tank probably doubled the water level.

There are 21 sacred “wells” in the tank, named after various Gods, like Agni Indra Yama Varuna and so on. The belief is that the water in the tank is celestially filled with the water of the Ganga itself. And the water in these wells are blessed by the Gods they are named after. None of these are real wells, just circular walls holding some water, filled by the same Kaveri water pumped in by motors. Some people try to get a chombu (mug) full of water from each of these “wells”. Some people, perhaps 1%, brought chombus made of copper or brass or bronze, but most of us used plastic mugs. Rajaram and Ramki waded into the crowds surrounding these wells, plunged their mugs and dowsed Siva and me before pouring water onto themselves. We went from well to well, in some designated order, and about forty minutes later, slowly climbed out of the western end of the Mahamagham tank, our legs reminding us that we had been in water quite a while. The whole thing sounds somewhat dull, but is full of action. There was plenty of sand and other things in the tank and in the wells, so our hair and bodies got sandy after the bath. But, hey, how often do you get physically dirtier while spiritually and mythologically cleaner, while bathing fully clothed with twenty thousand strangers?

It was sight to see some people dipping themselves in the tank while holding their luggage over their heads, to not get wet; some dunking their kids, most of whom were delighted, some of whom were whiny, and perhaps a few, frightened; policemen and women in uniforms, pants pulled up to the knees, soaking in the water for hours, forming long human chains, guiding people to go in one direction only; announcers over loudspeakers, cheerful in spirit and positive in language, tirelessly advising people of simple safety procedures, and where to re-connect with lost friends or relatives; women trying to order each other around while ignoring other women’s orders; some taking selfies with cellphones, mostly boys, careful not to bless their cellphones too, with a holy dip.
We stepped out, and headed to the Porramarai kulam – the Golden Lotus Pond, a different one nearby – but gave it up; it was a much smaller tank, but had a much longer queue, and we weren’t that desperate for extra blessings.

Wet but happy, we walked backed to the house for a sumptuous lunch. Rajaram had arrived in Kumbakonam a couple of days before us, and was posting item wise Facebook updates of the magnificent cuisine churned out by the cooks, under the supervision of Sri Ganesan of Kattuputhur, a village near Trichy. The kitchen was pretty much running most of the time, with breakfast, lunch and dinner served to all the guests, in batches of six to ten at a time. Plus the occasional coffee. Food was served on plantain leaves, both by the cooking staff and the ladies of the host family, as is the tradition. Diners sat on the floor, cross legged. Small portions were transferred from the large vessels in the kitchen, into aptly smaller buckets for sambar rasam etc, trays for rice, and other vessels for vegetables. Madi, for those who know what it means.
Left to right: Mine host Sowmyan, Rajaram, Siva, Ramki

Lunch!

Only some orthodox families continue this tradition nowadays, but this reminded me of my how my grandmother used to serve us. The last time I ate like this at home was perhaps Deepavali day in 2003 in Bangalore at my Saroja patti’s house with three aunts, half a dozen cousins and a nephew and a niece. Nowadays meals are often simply piled up on dining tables, and we serve ourselves. We also visited the Nagesvaran temple, but it had huge crowds and we couldn't see our favorite sculptures on its walls. We met Shashwath and his family at the temple, and Facebookananda Rajagopal Venkatraman on the streets. The afternoon was spent in siesta, conversation and coffee.

We walked to Ramaswamy temple around dusk, past the yaanaiyadi Pillaiyar, the Sarangapani temple and its chariot, on the people filled streets with no fear of vehicular traffic. Rarely does one experience traffic free roads in a city unless there is a nationwide or statewide bandh. Kumbakonam is a small town with a disproportionate level of traffic because of its geographical and cultural centrality.
A street in Kumbakonam
Mahamagham eve

The second day was almost a repeat of the first, except THIS Was the Mahamagham Day. We all showered before sunrise, and headed to the Mahamagham tank by 7.30. The actual Mahamagham would be around noon, when the Gods of almost every temple in town would assemble around the tank, but that event is for people with a level of devotion far beyond mine. Our group this time included several of the senior ladies of the Sowmyan family, and we had to wait in hour long lines snaking half a mile away from the tank, even at this early hour. The senior most of them, Mangalam mami was the most enthusiastic.

There were far more policemen and women, standing in series, khaki trousers folded upto their knees, holding hands, and guiding people to move slowly but surely from east to west, and not wander in all directions unmanageably. The  public address system continued their job with not the slightest hint of boredom or apathy. Kudos to the Tamilnadu police. In fact, they were there in strength all over the streets of the city, ensuring peace and discipline, especially queuing. Never in India I have seen queues regulated so well. If this festival goes smoothly, Rajaram said for the umpteenth time, Jayalalitha will win the Tamilnadu elections in a landslide. I was skeptical, but he was right, her party won a majority later that year.
The kulam (tank) on Mahamagham day.
Photo by TR Shashwath

We made our way across the Mahamagham kulam, in knee deep water, and ducked under a few times, slowly wading to the other side. Mangalam mami got several more dips and ducks than the others, much to the amusement of some of the policewomen, some of whom half heartedly tried to get her to speed up. About half an hour later, we emerged on the other side, our legs quite heavy but hearts very light and walked over to a coffee shop, where everyone ordered coffee, to warm their chilled bodies. The most memorable conversation of the year followed. I declined the coffee. Why asked Mangalam mami. Oh I just don’t need it, I remarked casually. Are you very orthodox, she anxiously followed up. Imagine this 80 year old lady in a madisar saree asking that question, of me, of all people. I guffawed uncontrollably. Please have coffee also, or I’ll feel too guilty that you are left out she continued. Nothing can stale such inherent kindness. So I had coffee.

We then walked back to the house. Not content with bathing in the waters of the Mahamagham kulam, some of us men also walked down to the Kaveri with its greenish water and waddled around in it, dissolving the grime and dust of walking back the streets. I have wanted to swim in the Kaveri ever since I read Vandiya Thevan’s aquatic adventures in Kalki’s historical novel Ponniyin Selvan. My 2011 first trip to Kumbakonam featured a sad dirty Kaveri, Sowmyan’s  house is very close to the river, so after about half an hour of floating, diving under, feeling the river’s bottom, we ravenously devoured the luncheon whiles savoring the many flavors. We watched the actual Mahamagham festival on television, all the Gods assembling on the banks and steps, a centuries old ritual capturing the eyes of millions.
Returning from the Mahamagham kulam

Selfie with the bathers -
Mangalam mami front and center

In the afternoon, Rajaram walked with us about four km to the bus stand and came with us to Tiruvarur. Our return tickets were booked from Tiruvarur, this was Siva’s plan. We reached the Tiruvarur temple almost sunset, Siva couldn’t resist bathing in the Kamalalayam kulam, then we toured the temple and headed home to Madras.

Other travel stories


Kerala LMS 
Patrick and Dakota - West Virginia  

Mahamagham during the British period


Friday, 14 September 2018

நான் தமிழ் இலக்கியத்தை வெறுத்த கதை


என் பன்னிரண்டு வருட பள்ளிக்கல்வியை ஆங்கில மொழியிலேயே பயின்றேன். ஐந்தாம் வகுப்பு வரை, என் வீட்டெதிரே இருந்த சி.ஐ.டி. காலனி ஆரம்ப பள்ளியில்; இதை திருமதி ரத்னையா என்னும் ஒரு கத்தோலிக்க கிறுத்துவ பெண்மணி நடத்தி வந்தார்; அவரே தலைமை ஆசிரியை. அவர்களை ஆங்கிலத்தில் ஆண்ட்டி என்றழைப்போம்; பள்ளிக்கு ஆண்ட்டிஸ்கூல் என்றே பிரபலமான பெயர். மற்ற ஆசிரியைகள் யாவரும் மிஸ் தான். சில மாணவர்கள் சி.ஐ.டி காலனியில் வாழ்ந்த நடுத்தர குடும்பங்களிலிருந்தும், சிலர் காட்டுக்கோயில் தோட்டத்திலிருந்தும் பள்ளியில். வேறு சிலர் அக்கம்பக்கம். பள்ளிக்கூடம் இரண்டு வளாகங்களில் இருந்தது. கிண்டர்கார்டன் முதல் இரண்டாம் வகுப்புவரை சி.ஐ.டி. காலனி ஐந்தாவது குறுக்கு தெருவில், மாநகராட்சிக்கு சொந்தமான் நிலத்தில் வாடகை கட்டிடத்தில் வகுப்புகள். கிண்டர்கார்டன் ஒரு தகர கொட்டகையில், ஒன்றாம் இரண்டாம் வகுப்பு செங்கல் சிமெண்டு கட்டிடத்தில். மூன்றாம் முதல் ஐந்தாம் வகுப்புகள் சி.ஐ.டி. காலனி முதல் பிரதான சாலையில் நடிகை எஸ்.டி.சுப்புலட்சுமி இல்லத்திற்கு எதிரில் ஒரு கட்டிடம். அதில் ஒரு பகுதி ஆண்ட்டி ரத்னையாவின் இல்லம். மற்ற அறைகள் பள்ளிக்கூடம். நான் நான்காம் வகுப்பில் படிக்கும் போது என் தாய்தந்தையரை பள்ளி ஆண்டுவிழாவுக்கு தலைமை தாங்க அழைத்து கௌரவித்தார். அங்கே தமிழாசிரியர் திருமதி ருக்மணி, அவர் மகன் ஞானசேகரும் என் வகுப்பில். ஆலிஸ், மேரி, சரஸ்வதி மிஸ் இன்றும் நினைவில்.

ஆறாம் வகுப்பு முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை, மயிலாப்பூரில் பிரபலமான பி.எஸ்.சீனியர் செகண்டரி பள்ளி. ஆண்ட்டிஸ்கூல் கத்தோலிக்க கூடம்; பி.எஸ் அன்றைய சென்னையின் தயிர்சாத தலைமைச் செயலகம். திருமதி வசந்தகுமாரி தமிழாசிரியர். ஒரு குடுமிவைத்த பிரமாண தாத்தா மற்றொரு தமிழாசிரியர், அவர் பெயர் மறந்துவிட்டது; அவர் வகுப்பில் கண்விழித்திருப்பதே மாபெரும் சாதனை. பதினொன்றாம் பன்னிரண்டாம் வகுப்புகள் ராயபேட்டை கில் ஆதர்ஷ் பள்ளியில் படித்தேன். அங்கே தமிழை வெறுக்க கற்றுக்கொடுத்த ஒரு தமிழ் ஆசிரியர், பெயர் மறந்துவிட்டது; மற்ற மாணவருக்கு அவர் ஒரு சிறந்த ஆசிரியராக இருந்திருக்கலாம்.

இஞ்ஜினியரிங் கல்லூரியில் தமிழ் பாடமிலை. கல்லூரி சேர்ந்த் நாள்தான் எனக்கு இந்த தமிழ் சனியனிலிருந்து விடுதலை நாள். தமிழ் ஒரு சனியனல்ல, அதன் அழகும் சுவையும், புலமையும், மகிமையும், அருமையும் என்னவென்று சக மாணவர்களும் ஆங்கிலமறியா மக்களும் புரியவைத்த பருவம். பலருக்கு கணிதமோ, வரலாறோ, ஆங்கிலமோ, பூகோளமோ, விஞ்ஞானமோ, வேறு ஏதோ பாடமோ இதே உணர்வை தரும் என்று எனக்கு புரிய பல வருடங்களாயின.

எங்கள் வீட்டில் கதை புத்தகங்கள் ஏதும் இருக்காது. ஜன்னல் ஓரத்தில் ஒர் அபிராமி அந்தாதி, அயகிரி நந்தினி காலணா புத்தகம். அப்பாவின் மேசையில் அவர் தன் பால்யத்தில் சந்திரசேகர சரஸ்வதி என்ற காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரிடம் பரிசாய் பெற்ற விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம். மற்றதெல்லாம் அப்பாவின் சட்ட புத்தகங்கள். இதைத்தவிற அம்மா வாங்கிப்படிக்கும் குமுதம், ஆனந்த விகடன், கல்கி, கல்கண்டு, இதயம் பேசுகிறது. அப்பா ஆங்கில ஹிந்து நாளிதழ் மட்டுமே படிப்பார். பின்னாளில், தன் முப்பதுகளில், ஆத்ரேயன் என்ற புனைப்பெயரில் குமுதத்திலோ ஆனந்த விகடினிலோ தான் எழுதிய சிறுகதை அச்சேரியதாக சொன்னது, எனக்கு பெரும் ஆச்சரியம். எங்கு போவேன் அந்த கதையை தேட?

பாக்கியம் ராமசாமியின் அப்புசாமி சீதாப்பாட்டி கதைகளை அம்மா படித்து, குலுங்கி குலுங்கி சிரித்து அவ்வப்போது வாசித்துக் காட்டுவாள். நானும் அவ்வப்போது கொஞ்சம் படிப்பேன். ஆனால், சிரிப்புத் திருடன் சிங்காரவேலனும், ரெட்டை வால் ரங்குடுவும்தான் என் ஆத்திச்சூடி, இதிகாசங்கள், சிலப்பதிகாரம், மர்ம நாவல்… எல்லாம். மற்றபடி எனக்கு படிக்க பிடித்தது ஆங்கிலம் மட்டுமே. ஒன்பது வயதில் பாபு பெரியப்பா அலமேலு பெரியம்மாவுடன் கோடைக்காலம் செலவழிக்க புனே செல்ல ரயிலேறிய போது, யாரோ ”கருடன்” என்னும் அமர் சித்திர கதை காமிக்ஸ் புத்தகம் வாங்கித்தந்தார்; யார் என்று நினைவில்லை. நாங்கள் வாடகைக்கு தங்கிய சி.ஐ.டி. காலனி வீட்டின் சொந்தக்காரர் சி.சி.பிள்ளை, மாடியில் தங்கியிருந்தார். அவர் மனைவி “மாடி மாமி” தான் என் இரண்டாம் தாய். அவர்கள் மகள் வசந்தா அக்கா ஹோலி ஏஞ்ஜல்ஸ் பள்ளி ஆசிரியர். வசந்தாக்கா பாம்பே செல்ல, நான் புனே வரை சேர்ந்து சென்றேன். ரயிலிலும் பின்னர் அடுத்த வருடத்திலும், கிருபானந்த வாரியார் கந்தசஷ்டி கவசத்தை வாசித்ததை விட அதிகமாக அந்த கருடனை வாசித்திருப்பேன். 

என் படிப்புலகில், கருடனுக்கு அடுத்த பெரிய நாயகன் பேண்ட்டம் (Phantom) தான்- இந்திரஜால் காமிக்ஸ். தமிழில் வேதாளம் என்று பேண்ட்டம் கொஞ்சம் கொடூரமாக பெயர்சூட்டப்பட்டு பல பேண்ட்டம் சித்திரக்கதைகள் வெளிவந்தன. ஓரிரண்டு வருடங்களுக்கு பின்னர் சூப்பர்மான் Superman, பின்னர் பேட்மான் Batman டிசி காமிக்ஸ் (DC Comics) அறிமுகமாயினர். எனிட் ப்ளைட்டன், ஆந்தனி பக்கரிட்ஜ், ராபர்ட் ஆர்த்தர், பி.ஜி.வுட்ஹவுஸ், நிக் கார்ட்டர், ஜேம்ஸ் ஹாட்லி சேஸ் என்று ஆங்கில நாவலாசிரியர்களை அடுத்த பல வருடங்கள் படிக்கத்தொடங்கினேன். பாடங்களிலும் ஆங்கிலமே விரும்பி படித்த பாடம். பள்ளி திறக்கும்முன், பாடபுத்தகங்களை வாங்கி வந்த முதல் நாள், மூல பாட புத்தகமாகிய குல்மொகர் வெளியீடு ப்ரோஸ் புத்தகத்தையும், அடுத்த நாள், நாண்டீடெய்ல் என்ற விசித்திர தலைப்புக்கொண்ட நாவலையும் படித்துவிடுவேன். ஜூல்ஸ் வெர்ண் எழுதிய உலகை சுற்ற எண்பது நாள்கள், வால்டர் ஸ்காட்டின் தாயத்து, அலெக்ஸாண்டர் துமாவின் மாண்டே க்றிஸ்டோ சிற்றரசன், சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸின் இரு நகரங்களின் கதை எல்லாம் ஆங்கிலத்தின் மேல் தீரா காதலையும், வியப்பையும், அந்த எழுத்தாளர்கள் மேல் சொல்லவொண்ணா மரியாதையும் பெற்று தந்தன. என்ன வீரம், என்ன சாகசம். அக்கால ஐரோப்பிய வரலாற்றை புரிந்துகொள்ளும் நுழைவாயிலாகவும் அவை பயன்பட்டன. நீலமணி (ப்ளூ கார்பங்க்கிள்) என்னும் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் சிறுகதை, ஓ ஹென்றி, சகி, கீ மாப்பசான், சோமர்செட் மாம் ஆகியோரின் சிறுகதைகளும் அபாரம். ரசிப்பு கடலில் மூழ்கினேன்.

ஆந்தனி பக்கரிட்ஜ், பி.ஜி.வுட்ஹவுஸ் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கையை சேட்டையும் சிரிப்பும் கிரிக்கட் விளையாட்டும் கலந்து தந்த பொக்கிஷங்கள். தெருவிலும் வீட்டெதிரே உள்ள மைதானத்திலும் கிரிக்கெட் விளையாடிய எனக்கு அவையே அறத்துப்பால், காமத்துப்பால். பேண்டம், மேண்டிரேக், பிளாஷ் கார்டன், டிண்டின், சூப்பர்மேன் பேட்மான் கதைகள் கற்பனையின், அறிவியலின், தொழில்நுட்பத்தின் உச்சமாக, எதிர்கால கனவுலகங்களாக தெரிந்தன. நிஜ வாழ்க்கையில் கருப்பு வெள்ளை டிவியும், கருப்பு டெலிபோனும், ரேஷன் கடையும், அம்பாசடர் பியட் காரும், மஞ்சள் ஆட்டோவும், இந்தியா எவ்வளவு பின்தங்கிய நாடு என்றே உணர்த்தின.

தமிழ் கதைகள் எப்படி? குமணன், ஔவை, பாரி, அதியமான் கதைகளை சிறுவயதில் படித்தாகிவிட்டது. சிலப்பதிகாரம் ராமாயணம் எல்லம் யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு சம்பந்தமில்லாத ஏதொ பழைய கர்ணாடகம். எட்டாம் ஒன்பதாம் வகுப்பில் படித்த கிரேக்க புராணங்களும், சிந்துபாது அலிபாபா போன்ற அரபு கதைகளும அதே ரகம். ஆனால் பத்தாம் நூற்றாண்டில் நடந்த வால்டர் ஸ்காட் கதைகளும், பதினேழு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த ஜூல்ஸ் வெர்ண், அலெக்சாண்டர் தூமா, ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகள் புத்தம்புதிதாய், உற்சாகமாய், நவீனமாய், நவரசமாய் இருந்தன்.

அக்காலத்தில் சினிமாவில் அணுவளவும் எனக்கு ஆர்வமில்லை. தப்பி தவறி பார்த்த சில காட்சிகளும் தாங்கமுடியவில்லை. எல்லாமே கிராமம், பண்ணையார், “கற்பகம் உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, உள்ளே போ”, ஓயா புலம்பல், முதுகிலே மொத்தும் “நகைச்சுவை”, “என்னதான் பட்டணம்னாலும் நம்ம கிராமம் மாதிரி வருமா” என்ற ஓயாத வாய்ச்சவடால் – சகிக்கவில்லை. ஒரு கிரிக்கெட் காட்சி உண்டா, ஒரு நகர வாழ்க்கையின் உற்சாகம் உண்டா... ஒன்பதாம் வகுப்பில் ஆங்கில சினிமா பார்க்க ஆரம்பித்து ஜேம்ஸ் பாண்ட், இண்டியானா ஜோன்ஸ், பழைய சார்லி சாப்லின், பார்த்து ஓயாத மிரட்சி, ரசனை தான்.

இந்த சூழ்நிலையில் தமிழ் பாட புத்தகம், சிறுகதை. எட்டாம் வகுப்பு வரை என்ன சிறுகதை படித்தேன் என்றுகூட நினைவில்லை. பின்னர் ஏதோ ஒரு வகுப்பில் வாழைப்பழச்சாமி மிளகாய்ப்பழச்சாமி என்று ஒரு கதை. முதலிலிருந்து கடைசி வரை சுவையோ பொருளோ அற்ற அசட்டுத்தனத்தில் தாளித்து மூடநம்பிக்கையை முந்திரியாய் தெளித்த வைத்த கதை. முழுவதும் முட்டாள்தனமாகவே இருந்தது. இது கதையே இல்லை, இதை எப்படி மக்கள் ரசிக்கிறார்கள்? வசந்தகுமாரி மிஸ் சொன்னது மறக்கமாட்டேன் – பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் தான் தமிழில் வந்த முதல் நாவல்; கவி வடிவத்திலின்றி இயல் தமிழில் தோன்றிய முதல் “இலக்கியம்”. இங்கிலாந்திலும் ப்ரான்சிலும் அதற்கு முன்னூறு நானூறு வருடங்களுக்கு முன்னரே பிரமாதமான நாவல்களை சிறுகதைகளை எழுதத்தொடங்கிவிட்டனர். இதில் மரண இடி என்னவென்றால் இந்த சிறுகதையின் ஆசிரியர் மகாகவி பாரதியார். இவரை மகாசிறுகதை பாரதியார் என்று ஏன் யாரும் கொண்டாடவில்லை என்பது தெள்ளத்தெளிவு. ஆங்கிலேயர் பாரதியை கைது செய்த காரணம் புரட்சி, விடுதலை என்று முழங்கியதற்கா, இந்த கதை எழுதியதற்கா என்ற சந்தேகம் பலமாக எழுந்தது.

பின்பு மயிலைக்காளை என்று ஒரு கதை. அப்பாடா, நமக்குதெரிந்த மயிலாப்பூர் தானே மயிலை! – என்று படித்தால்… என்ன ஏமாற்றம்! காவேரிக்கரையில் ஏதோ கிராமத்தில் கதை சென்றது. அந்த பிரதேசத்து மயிலாடுதுறையாவது தலைகாட்டியதா? இல்லை. காளை கிரிக்கட் ஆடியதா? இல்லை. அட் லீஸ்ட் கிரிக்கட் மைதானத்தில் மேய்ந்து புல்லாவது தின்னதா? இல்லை. முதல் பக்கத்திலேயே ஏதோ காட்டுக்கு சென்று ஒளிந்துக்கொண்டுவிட்டது. அப்புறம் அந்த மாடு மேய்ப்ப்வன் கதை தான், காளை கதையல்ல. அப்பொழுதெல்லாம் ஒழுங்காக படிக்கவில்லையென்றால், வீட்டு பெரியவர்கள் “படிப்பு வரலையா படிப்பு வரலையா, நீ எல்லாம் மாடு மேய்க்கத்தான் லாயக்கு” என்று எரிந்து விழுவார்காள். இங்கென்னவென்றால் பாடமே மாடு மேய்ப்பவனைப்பற்றி.

இதை எழுதியவர் ஏதோ கல்கி – இந்த விளக்கெண்ணெய் ஆசிரியருக்கும், பக்கங்களின் மூலையில் மன்னர் மந்திரி ஜோக் வருமே அந்த கல்கி பத்திரிகைக்கும் ஏதாவது சம்மந்தம் இருக்கும் என்று சந்தேகம். ஆனால் மயிலைக்காளை கதையில் ஒரு மன்னர் மந்திரி ஜோக் கூட இல்லை. இவருக்கெல்லாம் ஏன் பேனா பேப்பர் கொடுத்து நம்ம நேரத்தையும் வீணாக்குகிறது தமிழ் சமுதாயம்? சே! சரி சரி, சுரக்காய்ச்சாமி, புடலங்காய்ச்சாமி என்றெல்லாம் படுத்தவில்லை. சூப்பர்மேன் கதையெழுதும் எலியட் மேகின், கேரி பேட்ஸ், டிண்டின் எழுதும் ஹெர்ஜ் அளவு திறனில்லையாயினும், சுப்பிரமணிய பாரதி அளவுக்கு இவர் மோசமில்லை என்ற ஒரு சின்ன சந்தோஷமே மிச்சம். 

ஆனால், அடுத்த இடி. நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி என்று ஒரு கதை. இறந்துபோன ஒரு கைக்குழந்தையை புதைக்க கொண்டுவந்த மயானத்தில்  “நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி” என்று வெட்டியான் பாடிக்கொண்டே குழித்தோண்டுகிறான். தமிழ் இலக்கியம் என்றாலே இழவு ஓலம் ஒப்பாரி என்று முழு வெறுப்பை வளர்த்த கதை. நாலாறுமாதம் குழிதனை தோண்டி என்ற அடுத்த அடி, இருபத்திநாலு மாதக்காலமா, அத்தனை நாள் ஏன் ஒருவன் குழிதோண்டவேண்டும் என ஒரு சக மாணவன் வினவ, நாலாறு என்பது பத்து மாதம் என்றும் நாலையும் ஆறையும் கூட்டவேண்டும் பெருக்கக்கூடாது என்றும் தமிழ்தாத்தாவின் நீண்ட விளக்கம். ஈரிரண்டு மூவைந்து என்று கம்பராமாயணம், கலிங்கத்து பரணி, வகையறா பழைய செய்யுட்களில் வந்தால் ஈரிரண்டை பெருக்கி பத்து, மூவைந்து பெருக்கி பதினைந்து என்றெல்லாம் இருக்க, இந்த பாடலில் மட்டும் ஏன் நாலையும் ஆறையும் கூட்டவேண்டும் என்று ஒரு விவாதம் தொடர்ந்தது. பத்து மாதம் என்றாலும் குழிதோண்ட அதிகமல்லவா என்று இன்னொருவன் கேட்க, அதென்ன வவுத்தில் பூச்சி என்று வெட்டியான் மனைவி சொல்கிறாள் என்று கேள்வி எழ, ஆசிரியர் பலவித நமுட்டுச்சிறிப்பை சிதறி, இப்படி அப்படி கனைத்து, டேய் படவா என்றெல்லாம் திசை திருப்ப, இருபத்தினாலு மாதம் தோண்டிய குழி எல்லாத் தமிழ் சிறுகதைகளையும் புதைக்க போதுமா என்று என் சிந்தனையோடை தவழ்ந்தது. ஒரு சின்ன ஆறுதல். இந்த ஆண்டிக்கதை ஜெயகாந்தன் பாரதியைவிட மோசமான எழுத்தாளர் என்பது உறுதி. என்ன இருந்தாலும் செந்தமிழ் நாடு, தீராத விளையாட்டு பிள்ளை, ஓடி விளையாடு பாப்பா, அச்சமில்லை அச்சமில்லை என்று அற்புதமான பாடல்களை இயற்றியவனல்லவா பாரதி.

ஆக மொத்தம் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு ஒரு கும்பிடு. நல்லவேளை இந்த விளக்கெண்ணெய் சிறு கதைகளோடு தப்பித்தேன், நாவல் எல்லாம் படித்தால்? நாறிடும். ஆங்கிலம் என்ன ஒரு அற்புத மொழி, நேற்று வந்த புதுமொழியாயினும் ஆங்கிலேயேரின் கற்பனை திறனும், சொல்வளமும், கதைகளின் நடையும், சாகசமும், அறிவியலும், அற்புதமும், சிரிப்பும், நகைச்சுவையும், திகிலும், மர்மமும், வீரமும், சூழ்ச்சியும், சிந்தனையும், செயலும், இந்திய நாட்டில் எந்த மொழியிலும் இருப்பது போல் தெரியவில்லையே. தமிழில் சத்தியமாக இல்லை, இருந்தால் இதைப்போன்ற திராபை கதைகளையா படிக்கவைப்பார்கள்? மாண்டே கிறிஸ்டோ எங்கே மயிலைக்காளை எங்கே? ஜூல்ஸ் வெர்ணின் உலகை சுற்றும் ஃபினியஸ் ஃபாக் எங்கெ, ஜெயகாந்தனின் வெட்டியான் எங்கே? வேற்று கிரகத்தில் சாதிக்கும் சூப்பர்மேன் எங்கே, வாழைப்பழச்சாமி எங்கே? தட்டி தடுமாறி வெறுத்து சலித்து எழுத இயலாமல் தவழ்ந்து நொந்து அப்படியிப்படி பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் 200 க்கு 80 மதிப்பெண் பெற்று தமிழிலிருந்து விடுதலை பெற்றேன். இனிமேல் இஞ்ஜினியரிங்க்தான், கம்ப்யூட்டர், ராக்கெட், ரோபோ, கிராபிக்ஸ், உலக அற்புதங்கள் கைவிறலில்!

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் கலசலிங்கம் கல்லூரியில் சகமாணவர் முக்கால்வாசி தமிழ் மீடியம் பள்ளிகளில் படித்துவந்தவர். இது மதறாஸ பட்டணம் அல்ல. நான் தமிழ் மொழியோடு பட்ட பல இன்னல்களை அவர்க்ள் ஆங்கில மொழியிடம் பட்டனர். கல்லூரியில் அரையுங்குறையுமாக ஆங்கிலம் கற்ற ஒரு சில ஆசிரியர்களின் ஆங்கிலமே அவர்களுக்கு புதைக்குழியாக இருந்தது. சென்னை, கேரள, ஆந்திர மாணவர்களோடு மட்டும் ஆங்கிலத்திலும் மற்றவரோடு பெரும்பாலும் தமிழிலும் பேசுவேன். ஆங்கிலத்தில் புத்தகம் படிப்பவர் சிலரே, ஆனால் தமிழில் படிப்பவர் பலர்; அவர்களுக்கு பிடித்த எழுத்தாளர் சுஜாதா என்று தெரிந்தது. அவர் ரோபோ கம்ப்யூட்டர் கதையெல்லாம் எழுதவாராம். கமல்ஹாசன் நடித்து அப்பொழுது வெளியான் விக்ரம் படம் பார்த்திருந்தேன். அதை எழுதியவர் சுஜாதாவாம். சலாமியா பாஷை, என் ஜோடி மஞ்ச குருவி, ஒரு கம்ப்யூட்டரைக்கூட ஒழுங்கா காட்டாத டைரக்டர், அமெரிக்கா டிவியில் வருவதைவிட கேவலமான ராக்கெட் எல்லாப்பழியும் சுஜாதாவுக்கே. சுஜாதா நூல்களை தீண்டக்கூடவில்லை.

ஆனால் ஏதோ விபரீதத்தில் அசோகமித்திரன் எழுதிய தண்ணீர் நாவல் கிடைத்தது. கல்லூரி சேர்ந்த ஆரம்பக்காலத்தில் ஆங்கில புத்தகமேதும் கையில் கிட்டவில்லை என்பதே மூலமுதல் காரணமாக இருக்கலாம். முதல் இரண்டு மாதம் ரேக்கிங்க் பிரச்சினை சூழ்நிலையால் ஹாஸ்டலை விட்டு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் போக வாய்ப்பில்லை. ஏன் படிக்கத்தொடங்கினேன் என்று நினைவில்லை. ஏன் நிறுத்தவில்லை என்றும் நினைவில்லை. பக்கம் பக்கமாக படிக்க படிக்க மயான அழுகையெல்லாம் மிடில்கிளஸ் அபார்ட்மெண்ட்டில் அழலாம் என்பதை அந்த நாவல் வெளிப்படுத்தியது. கண்ணீர் என்ற பெயர்தான் அச்சுபிறழ்ந்து வால்நீண்டதோ என்ற சந்தேகம். கே பாலசந்தரின் தண்ணீர் தண்ணீர் திரைப்படத்தின் சில் காட்சிகளை பார்த்த போது, அதற்கு கண்ணீர் கண்ணீர் என்று பெயரிட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. வெரும் கண்ணீர் மட்டுமல்ல, நிரைய இருமலும் உண்டு. இது 1980களில்.

ஜெயலலிதா சென்னைக்கு வீராணம் திட்டம் கொண்டுவந்தது 2004இல் தான். 1980களில் கருணாநிதி ஆட்சியின் வீராணத்திட்ட ஊழல் சான்றாய், அகற்றாமல் எம்ஜிஆர் ஆட்சிக்காலம் முழுதும் சென்னை சாலைகளில் கொலுவீற்றிருந்தன. மீண்டும் கருணாநிதி ஆட்சி வந்தபின் அவை அகற்றப்பட்டன என்பது ஞாபகம்; ஆனால் ஒரு பத்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் எல்லா தமிழ்ப்படத்திலும் வறுமையை காட்ட இந்த வீராண குழாய்களில் குடியிருப்பவர்களாக சிலரை காட்டுவர். அப்பொழுது ஒரு சிலவீடுகளில் கூரைமேல் தண்ணீர் தொட்டி, தண்ணி ஏற்ற மோட்டார் எல்லாம் இருக்கும். எங்கள் கோடம்பாக்கம் வீட்டில் ஒரு கிணறும், ஒரு கைப்பம்பும் தான் உண்டு. ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் குழாயில் தண்ணீர் விடுவார்கள், கைப்பம்பு அடித்து தண்ணீர் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும். மழைக்காலத்தில் ஏரிகள் நிரம்பியுள்ளபோது காலை ஆறு மணிமுதல் எட்டு மணி வரை தண்ணீர் வரும். வீட்டில்வேலைசெய்பவர் யாரேனும் இருந்தால் அவர்கள் நாலைந்து தவலைகள் நிரம்ப பம்புக்குழாயில் தண்ணீர் இரைப்பார். எங்கள் வீட்டில் வேலைக்காரி சில மாதம் உண்டு சில மாதம் இல்லை குடும்பத்தலைவி இல்லாத வீட்டில் இது சகஜம். அப்பாவோ, நாங்களோ தான் அடித்துக்கொள்ளவேண்டும். புழல் செம்பரம்பாக்கம் ஏரிகளில் தண்ணீர் குறைந்தால் மெட்ரோவாட்டர் முருங்க மரத்தில் ஏரிக்கொள்ளும். விடிகாலை நாலிலிருந்து ஆறு மணிவரை குழாயில் தண்ணீர் வரும். எழுந்து அடிக்கவில்லை என்றால் அக்கம்பக்கத்து வீட்டில் ஏதோ பம்பில் வந்தால் கெஞ்சி நாமே அடித்துக்கொண்டு, வாளி குடத்தோடு வீடு திரும்பவேண்டும். 

சோசலிசம் தலைத்தோங்கிய காலம்; மோட்டார் எல்லாம் சொகுசு பொருள். இந்த இருபது லிட்டர் பாட்டில் டெலிவரி கம்பெனி ஏதுமில்லை. 

கிட்டத்தட்ட அசோகமித்திரனின் தண்ணீர் கதை நபர்களின் வாழ்க்கை, இருமலுக்கு 80 சதவிகிதம் தள்ளுபடி போக, எங்கள் தினசரி வாழ்க்கை. இதில் எங்கே கதை, இலக்கியம் எல்லாம். பார்க்கவே சகிக்காத ஆனால் ஜனாதிபதி பரிசி பெறும் மலையாள வங்காள கலைச் சினிமா போல் இந்த அசோகமித்திரன் ஒரு கதை எழுதியிருக்கிறார் என்பது மட்டும் திண்ணம். அமெரிக்காவில் எல்லார் வீட்டிலும் குழாயில் தண்ணி வருமாம். பம்பு அடிக்கவேண்டாம். சின்டெக்ஸ் டாங்கில் நிரப்பி வைக்கவேண்டாம். துணி தோய்க்க வாஷிங் இயந்திரம், பாத்திரம் தேய்க்க டிஷ்வாஷர்….நான் அக்காலத்தில் கல்லூரியில் படிக்கும் கம்ப்யூட்டர், ரோபோ, ஆர்டிஃபிசியல் இண்டலிஜென்ஸ் எல்லாம் எதிர்காலத்து கனவுகள்; ஆனாலும், அமெரிக்காவுக்கு சென்றால் இதெல்லாம் சாதாரண குடும்பத்தில் கூட வீட்டிலேயே உள்ள கருவிகள் என்று நினைத்தப்போது, அந்த தண்ணீர் கதை பாரதியார் மேலும், கல்கி மேலும், ஜெயகாந்தன் மேலும் வளர்ந்திருந்த இலக்கிய வெறுப்பு தணிலில் நெய்யூற்றியது. இந்த கதையை சலாமியா பாஷையிலேயே எழுதியிருக்கலாம், சுஜாதா ரசிகர்களாவது மெய்சிலிர்த்திருப்பார்கள்.

என்னவோ ரோபோ, கம்ப்யூட்டர், வாஷிங் மெஷின், குழாயில் தண்ணி எல்லாம் அமெரிக்காவின் நிகழ்காலமாகவும் பாரதத்தின் தூரத்து எதிர்காலமாகவும் தோன்றின.

1991ல் அமெரிக்கா சென்ற பின் தமிழ் மேல் கொஞ்சம் ஆர்வமும் ஏக்கமும் பிறந்தன. 2000ல் கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் படித்தேன். நான் முழுதாக படித்த முதல் நாவல்.

பின்குறிப்பு 1
2000ல் சென்னையெங்கும் சிண்டெக்ஸ் டாங்குகள் தான் சென்னையின் நீர்பற்றாகுறையின் பிரதான சின்னம். நடுத்தர் பகுதிகளிலும் எல்லாத்தெரு ஓரங்களிலிம், ஒரு சிமெண்ட் திட்டின் மேல் ஒரு சிண்டெக்ஸ் டாங்க் இருக்கும். எம்ஜிஆர் இறந்த பதினைந்து வருடங்களுக்கு பின்னும் சென்னையின் தண்ணீர் பிரச்சனை மாறவில்லை. தெருவெல்லாம் தண்ணீர் லாரி. 2004ல் ஜெயலலிதா ஆணையில் மழை நீர் சேகரிப்பும், வீராணம் திட்டமும் நிறைவேரின. கோர்ப்பாசேவ், நரசிம்ம ராவ் தயவில் குழாய்களும், வாஷிங் மெஷினும் பாரத நாட்டின் பல கோடி குடும்பங்களின் நிகழ் கால நிஜங்களாயின.

பின்குறிப்பு 2
செம்பை வைத்தியநாத பாகவதர் தியாகராஜ ஆராதனைக்கு தலைமை தாங்கி மற்ற பாடகர்களோடு கச்சேரி நடத்திய போது, ஒருவர் வந்து அவரிடம் கேட்டாரம், “மாமா, நானும் பாடணும். நீங்க தான் பெரிய மனசு வெச்சு எனக்கு வாய்ப்பு தரணும்,” என்றாராம். “இப்பவா? இங்கயா?” என்று செம்பை வாய்பிளக்க, “ஆமாம் ஆமாம். ரொம்ப நன்றி மாமா. அடுத்த பாடல் நான் பல்லவி பாட ஆரம்பிச்சு நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்த்துக்கணும்,” என்று தொடர்ந்தாராம். பாவம் செம்பைக்கு நாவே எழவில்லை. அடுத்து அந்த நபர் சொன்னதே பொன்னில் பொறிக்க வேண்டிய சாசனம். “முன்னாடி நாலு கட்டைல பாடுவேன். இப்பல்லாம் இரண்டு கட்டை தான் வருது.”

செம்பையின் பதில் : “இரண்டு கட்டையெல்லாம் போதாதே.”

ம்ம்ம். இரண்டு கட்டை போதாது.


Wednesday, 22 August 2018

பண்டை நாகரிகங்களின் வானியலும் கணிதமும்



காலங்களில் வசந்தம்
கலைகளில் ஓவியம்
மாதங்களில் மார்கழி
அறிவியலில் வானியல்.

நாகரீகங்களின் மிக தொன்மையான அறிவியல் என்று வானியலை சொல்லலாம். ஆரியபடன், பாஸ்கராச்சாரியன், கலீலியோ, காப்பர்னிக்கஸ் என்று நாம் இன்று ஒரு சில வானியல் வல்லுனரை மட்டுமே அறிந்துள்ளோம். வானியல் என்ற வார்த்தையை கேட்டாலே முதலில் தோன்றுவது டெலெஸ்கோப் என்னும் தொலைநோக்கி. ஆனால், அந்த கருவியின் வயது ஐநூறு ஆண்டுகளே. வானியல் பல்லாயிர வருட தொன்மை திளைக்கும் கலை. 5400 ஆண்டுகளுக்கு முன் சுமேரியாவில் வானியல் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. இதிகாசங்களாகிய இராமாயணம் மகாபாரதத்தை விட ஜோதிடம் என்னும் வானியல் தொன்மையானது. காப்பியங்களை விட பாரத மரபின் அறிவியல் தொன்மையானது என்று பெருமை படுகிறோமா?

வானியல் வல்லமை படைத்த அறிவியலை தந்து புதிய பாதைகளை சமைத்தது. ஆயினும் சுடர்மிகு அறிவுடை மேதைகளையும் தடுமாறி தவறான கருத்துக்களை பறைசாற்ற வைத்தது.

பாரதமும் கிரேக்கமும் இருக்கட்டும். தொன்மை நாகரீகங்களான சுமேரியா, எகிப்து, மாயா-அஸ்டெக், சீன, கிரேக்க நாடுகளில் பண்டைக்காலத்தில் வானியலை பற்றிய விஞ்ஞானிகளின் புரிதல் என்ன? அவர்கள் எவ்வாறு கணிதத்தை கையாண்டனர்? எவ்விதம் இவை அன்றாட வாழ்விற்கு பயன்பட்டன?
 
வாஷிங்டன் நகர அருங்காட்சியகம்
மாயா-அஸ்டெக் பஞ்சாங்க சிற்பம்
நம் இன்றைய அறிவியலுக்கும் அதற்கும் தொடர்புகள் உள்ளனவா? தொலைநூக்கி என்னும் கருவிக்கு முன் வான்வெளியை எப்படி புரிந்துகொண்டனர்? கிரணங்களை எப்படி கணித்தனர்? கிரேக்க நாட்டின் ஆர்க்கிமிடிஸ், பித்தகோராஸ், யூக்ளிட் போன்றே சுமேரியா, எகிப்து போன்ற பண்டை நாகரிகங்களிலும் கணித மேதைகள் இருந்தனரா? அவர்கள் அமைத்த கோட்பாடுகள் என்ன? கருவிகள் என்ன? ஆவணங்கள் என்ன

2010ல் இந்திய வானியலை அறிமுகம் செய்து தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையில் பேசச் சொன்னார் பேராசிரியர் சுவாமிநாதன். அப்போது பண்டை நாகரீகங்களின் வானியலை பற்றிய பல தகவல்கள் கிடைத்தன, அதையே ஒரு உரையாக ஆங்கிலத்தில் பேசினேன். நானும் நண்பர்கள் ராஜகோபாலன் வெங்கடராமன், மோகன் கிருஷ்ணமூர்த்தி தொடங்கிய வராஹமிஹிரா அறிவியல் மன்றத்தை ஒரு வருடமாகிவிட்டது. அன்று ரசாயனத்தை புனரமைத்த லவோஸ்சியர் பற்றி பேசினேன். இரண்டாம் ஆண்டின் முதல் உரையாக சனிக்கிழமை ஆகஸ்ட் 25, அன்று மாலை நான்கு மணிக்கு, இந்த வானியல் கணிதம் பற்றி தமிழில் பேசுவேன். கோட்டூர்புரம் தமிழ் இணைய கல்விக்கழகத்தில் ஆற்றவுள்ளேன்.


பாரதமே பூஜ்ஜியதை கண்டுபிடித்தது என்பது பரவலான நம்பிக்கை. இது உண்மையா? ஆரியபடன் தான் பூஜ்ஜியத்தை கண்டுபிடித்தான் என்றால் ராவணன் எப்படி பத்து தலைகளை எண்ணினான், நூறு மகன்களான கௌரவர்களை எப்படி காந்தாரி எண்ணினாள் என்றெல்லாம் இப்பொழுது குறும்புத்துணுக்கு சமூக ஊடகத்தில் பரவி வருகிறது. ஆரியபடனுக்கு ஆயிரம் ஆண்டு முன்பு வாழ்ந்த பைத்தகோராஸ் எப்படி பூஜ்ஜியமின்றி எண்ணினார் என்ற கேள்வி ஏனோ தொடர்வதில்லை.


இது போன்ற தகவல்கள் அறிமுகம் செய்வதே இவ்வுரையின் நோக்கம்.
ஜோதிடம் என்னும் சொல்லின் பழைய பொருள் ஜோதி என்ற நட்சத்திரங்களை புறிந்துகொள்ளும் கலை என்பதே. அந்த கலையால், சூர்யோதையம், சந்திரோதயம், கிரகணம், கோள்களின் பாதை, காலங்களின் உதயமும், எல்லாம் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியும் என்று மக்கள் புரிந்த கொண்டபின், தெய்வங்களாய் வணங்கும் சூரிய சந்திரனின் நடத்தைகளையே கணிக்க வல்ல ஜோதிடர்களால் மனிதர்களின் பிறப்பு, மரணம், சுகம், செல்வம், திருமணம், வெற்றி, தோல்வி, பதவி, நோய் எல்லாம் கணிக்க முடியாதா என்ற ஆசை எழும்பியது. இதன் விளைவே ஜாதகம், நாடி ஜோசியம், கிளி ஜோசியம், யாவையும். இந்த உரையில் வானியல் என்னும் அறிவியலை மட்டுமே பேசவுள்ளேன், ஜோசியம் அல்ல.

எச்சரிக்கை இந்த உரையில் இந்தியாவின் தொன்மையான வானியலை பற்றி பேசமாட்டேன். அது தனி உரை, ஆர்வமிருந்தால் பின்னாள் பேசலாம். பல இடங்களில் ஏற்கனவே பேசியுள்ளேன். மே மாதம் பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஐந்து நாள் வகுப்பு நடத்தினேன்.
  1. ஆரியபடன் 
  2. வராகமிஹிரரின் கிரகண சான்று
  3. மகாவீரரின் கணித வாழ்த்து
  4. நீலகண்ட சோமசத்துவரின் சிலேடை 
  5. வராகமிஹிரரின் அகத்தியர் துதி
  6. கோயில்களில் விண்ணியல் சிற்பங்கள்
  7. சில விண்ணியல் கவிதைகள் – பொருள் விளக்கம்
  8. சைலகேது
  9. மாயா-அஸ்டெக்  புதுயுகம் 
நானும் ரௌடி தான்!

Sunday, 29 July 2018

தாலாட்டும் காவேரி

படம் - சண்முகப்ரியா 
கண்ணுக்கினிய காவிரி நீலச்சேலை பூண்டு நிலமளந்து பாய திருச்சி மலைக்கோட்டை மேலே வீற்றிருக்கும் கங்காதரனும் தாயுமானவரும் உச்சிப்பிள்ளையாரும் காணும் இந்த படம் இணைத்தில், சில நாட்களாக பரவி வருகிறது. நான் முதலில் பார்த்தது சண்முகப்ரியா வெங்கட் பகிர்ந்த படம். நேற்று முகநூலில் ஜடாயு ஏதோ ஒரு ஆற்றங்கரையில் பல பெண்கள் காவிரியை வணங்கும் காட்சியை பகிர்ந்தார். ரேவதி வெங்கட் உடனே ஒரு பாடலை பதிவிட்டார். உள்ளம் கொள்ளைக்கொண்ட இப்படம் இப்பாடலை எழுத தூண்டியது; நேற்று முகநூலில் பதிவிட்டேன்;  பல நண்பர்கள் பாடி பார்த்துவிட்டேன் என்று மகிழ்ந்து பின்பதிவிட்டார்கள்.
காவிரியை வணங்கும் பெண்கள் படம்- ஜடாயு
மலர்ந்து மணம்வீசும் சோலை பலகொண்ட பொன்னி நதி அன்னையே – தமிழ்
புலர்ந்து எழில்கொஞ்சும் சேலை வயல்பூண்டு சிலிர்த்த கலை அன்னமே

மலையில் விளையாடி கடலை மணம்சூட நடந்த இளந்தென்றலே - வளர்
குடகு மலை தோன்றி அரங்கன் நகர் கண்டு பொலிந்த தமிழ் மன்றமே

நாணல் செடி நாண நாடும் மடம் பழக பாயும் தாயல்லவா – நலம்
பேணும் பயிருயர அச்சம் தவிர்த்து வரும் புதுமை பெண்ணல்லவா

சங்க கவியாரம் சிலம்பு மணியாரம் தந்த புகழ் ஓங்குமே – உன
ங்க கரையிரண்டும் பொங்கும் கலையழகில் எங்கும் தமிழ் வீசுமே

அணைகள் அடைத்தாலும் ஆணை தடுத்தாலும் பிணைகள் உடைத்தோடுவாள்
சொல்லில் பொருள்போல அன்பில் அறம்போல அணைத்து தாலாட்டுவாள் 
காவேரி தாலாட்டுவாள்.


பரவலாக பகிரப்பட்டதால் மேலுள்ள படங்களை இங்கே சேர்த்துள்ளேன். எடுத்தவர்கள் யாராயிருப்பினும் இவ்வலைப்பூவிலிருந்து நீக்கச்சொன்னால் உடனே நீக்கிவிடுவேன்.

சலைவன்வாழ்த்துதிணை கமழும் உதகை வனம்

Friday, 20 July 2018

Not Kumanan


Sunday dusk, at the Marina beach. Near the police booth next to the Gandhi statue. A lady was dissolving into hysterics. An occasional gasping howl.
Most of us didn't know what was going on. Maybe somebody had stolen her purse. Or worse, molested her.
The young policemen next to her looked about helplessly. Someone gave her a bottle of water, which she gulped; but spilt most of it on the grass.
There was a man holding a child next to her. He was quietly talking to another policeman. The lady started howling and ran here and there among the grass, screaming at the sky and the sea.
I looked at her in confusion, as did some of the public. My cousin's wife, standing next to me, muttered, "I think she lost a kid".
Oh God. The man with the small child must be the father. He has to look for his other child, without losing his grip on this one. Or his grip on sanity, as his wife was slowly going to pieces.
A sea of humanity, full of life, our beloved Marina, suddenly seemed a terrifying dark abyss. What do you do in this scenario? Could the police lock down the beach? Not a chance. Could they search for and find the child? What are the odds? Could we help? Or would we make it worse, if we tried?
The policemen must see something like this every time there is a large public gathering. What would be the psychological effect on them, if they had to see or experience something like this once or twice a month?
Our media, social consciousness, society often portray the police as heartless or brutal. Or incompetent. Or corrupt.
The woman at the beach had come a complete circle, still shaking and in tears. The man with the child was just standing there and slowly looking about. There were two policemen, one inside, one outside the booth doing nothing. Is our media and film industry correct? Are these guys in khaki uniforms just thugs working for white veshti crooks?
I remembered a school day incident when I came home at 8pm instead of 4.30 because I was angry with my father for scolding me severely that morning. I only returned home because I didn't know where else to go. My anger hadn't cooled, I wasn't hungry, I wasn't tired. I came back home because I didn't know what else to do. I spent the time between 4 and 8 in Nageshvara Rao Park. I rarely ever went inside the park, even though I walked past it back from school every evening. My favorite place was the playground across my house. If my parents had to search for me, where would they look?
Anyway, when I returned home, my father said nothing. I don't remember his expression. My mother wondered why I was so late but immediately laid out a plate and served dinner. I don't remember either parents' expression. I was too self absorbed in my own righteousness and justified anger. Only my grandmother was expressive, but I only vaguely remember her happiness. It is one of the great fortunes of my life that I don't remember much about the incident.
All this flashed through my mind as the drama played out on the beach. I wanted to leave, I didn't want to know how this tragedy would unfold. That kid would never be found... He would be exploited by a beggar gang or worse a criminal gang. Or worse.....Irresponsible parents, useless police, I thought. Even if they wanted to help what the hell could they do?
A policeman in a khaki uniform came running up the grass with a child in his arm. The woman screamed at the child in Telugu. I don't know the words, but we all understood......Where did your run away...after all, its the child's fault, he was irresponsible.
Apparently some of our police can do the impossible. They can find a needle in a haystack, a lost child in a sea of humanity, in the dusk, in fading light, when we can barely see each other.
There was no applause. Nobody yelled at the woman. The father didn't collapse in emotion. The rescued child didn't cry. The policemen did not get any public appreciation. No cameras flashed though everyone had a mobile phone. No journalist showed up. The policemen didn't break out into smiles of relief and pat each other on the back. The watching people went back to their previous activities.
And we left.
We simply left.

Similar Blogs



Autobiographical blogs