Tuesday 23 September 2014

The Gift of the Magus

தமிழில் இப்பதிவை இங்கே படிக்கலாம்.

I have written about some unusual delectables prepared by our cook, Smt. Indira. For a while I have wanted to write about our servant, Smt Mary. A servant and a cook are luxuries, perhaps obnoxious privelges of the rich, in Europe and the Americas. But servants are integral and indispensable and cooks quite common in most middle class households in India, especially in urban India. The advent of the mixie (blender), fridge, washing machine, etc have dramatically reduced the work load of servants and housewives alike, but not eliminated either class.
Maryamma in our kitchen
When I lived in Jain Apartments in Director’s Colony in Kodambakkam, Maryamma, as we call her, and who lived nearby, was engaged to sweep the public are by the apartment manager, at a very low salary. My brother engaged her for domestic services in our apartment, where she wash vessel and sweep the floor, once a day. We did not have a cook then, and an experiment with Maryamma as a cook for a week, was discontinued – her skills were unsuited to our taste, especially our father’s. 

Unlike some servants who wear a permanent grouch, Maryamma had a smiling charming countenance. We have had servants as long as I can remember, though very intermittently in my later school and college days, when my sister cooked once or twice a day and I would wash the vessels at night. Washing clothes was a worse nightmare, which I disliked at home and college  - the washing machines of Texas to me were as amazing as their supercomputers or nuclear reactors – and far more valuable and useful.

When we moved to another house in the neighborhood, Maryamma followed, though it was a longer daily walk. My brother Jayaram is a rigorous but kind and generous taskmaster, and thanks to him, Maryamma continues to work for us. She would take the bus once a day to our Vadapalani house for the four years we were there, too. Nowadays, ours is the last stop for the day after her morning hours in other households and an office nearby. In the evenings, she has a cup of tea, discusses current affairs with Indiramma, critically analyses a couple of soap operas, and then sets to work.When the TV they watch broke down, she brought the TV that the DMK government had issued after 2006 to low income TamilNadu residents, where it has startled visitors to our house.
Tea and current affairs - Mary and Indira

The Opium of the Masses and the Classes
Actually some visitors are perhaps still stumped that I have an Onida TV from 2001 or an even older car, but are too polite to mention it.

In January, Maryamma visited Bombay and when she returned, she gifted us not one, but two sets of tea cups. I take it as a sweet token of gratitude and affection for my brother, and pleasantly bask in the shadow of its benevolence and decency.

I have never gifted anything to my managers – the thought never crossed my mind. Gifts were few and far between when I was growing up, whereas nowadays, birthday and wedding gifts, and for several occasions a year are a social compulsion. I value her work everyday, but it is easy to takeany servant, even Maryamma for granted. I was overwhelmed by her generosity. I have struggled since January to write this essay, for want of metaphor and expression, but gave up the ghost, for this simple statement. 

Tamil version of this article here

Thursday 18 September 2014


 The English version of this article is now here.

 எங்கள் வீட்டில் சமையல் செய்யும் இந்திராம்மாவின் படைப்புகளை அவ்வப்பொழுது நான் இங்கே பதிவு செய்வதுண்டு. பல நாட்களாக மற்ற வீட்டு வேலைகள் செய்யும் மேரியம்மாவை பற்றி எழுத நினைத்தேன். 

2001-இல் கோடம்பாக்கம் டைரக்டர் காலனி அருகே ஜெயின் அடுக்குமாடியில் வசிக்கும் பொழுது, அங்கே பெருக்கும் வேலை பார்த்தவர் மேரியம்மா. என் தம்பி ஜெயராமன், அவரை வீட்டு வேலைக்குப் பேசி நியமித்தான். பிறகு சாமியார் மடம் அருகே கர்ணன் தெருவில் ஒரு வீட்டில் வாடகை இருந்த போதும், 2005இல் வடபழனிக்கு இடம் மாறிய பொழுதும், நடந்தும், பஸ்ஸில் வந்தும் மேரியம்மாவே வீட்டு வேலைகளில் தொடர்ந்து வருகிறார். “உன் பிரசன்ன வதனம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு,” என்று என் அப்பா அவரை மெச்சினார். “சமையல் தான் கொஞ்சம் செய்யத்தெரியவில்லை,” என்று பாராட்டிய வேகத்தில் தரையிறக்கினார். புகழுக்கு சிரித்துவிட்டு, விமரிசனத்தை கண்டுகொள்ளாமல் நடந்து கொண்டார் மேரியம்மா. ஒரு வாரம் தான் பரிசோதனையாக சமையல் செய்தார். ஆனால் வீட்டு வேலைகள் இன்றும் செய்து வருகிறார்.

சலிக்காத தொழிலாளி. அயராத உழைப்பு. வேறு சில வீடுகளிலும் ஒரு ஆஃபீசிலும் பகலில் வேலை செய்துவிட்டு, மாலையில் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து, கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்து, டீ அருந்து, இந்திராம்மாவுடன் நாட்டு நடவடிக்ககைகளை கலந்தாலோசித்து, ஒரு மணிநேரம் இரண்டு மெகாத்தொடர் பார்த்துவிட்டு, பின் பாத்திரம் கழுவுவதும், பெருக்கி துடைப்பதும் தினசரி பழக்கம். திமுக ஆட்சியில் வீட்டுக்கு ஒரு டிவி திட்டம் வந்தக்காலம், இவர்கள் என் வீட்டில் பார்க்கும் டிவி பழுதானது. தன் வீட்டிலிருந்து டிவி கொண்டுவந்து எங்கள் வீட்டில் வைத்து இருவரும் பார்த்து மாலைப்பொழுதை தொடங்குவர். இரண்டு வருடம் திமுக அரசு கொடுத்த டிவி வாசலறையில் இருந்து, பல விருந்தினரை குழப்பியுள்ளது!


மேரியம்மாவும் இந்திராம்மாவும்

ஜனவரி மாதம் பம்பாய் சென்ற மேரியம்மா, வரும்பொழுது இரண்டு டீசெட்டு வாங்கிவந்து எங்களுக்கு பரிசளித்தார். ஒன்றல்ல, இரண்டு டீசெட். தலா ஆறு கோப்பை ஆறு தட்டு. என் தம்பி ஜெயராமன் ஒரு நல்ல அன்பான முதலாளி. அவனுக்கு கிடைத்த சிறந்த அன்பளிப்பு. நெல்லுக்கு பாய்வது புல்லுக்கும் பாய்வது போல் அவனுக்கு கிடைத்த அன்பளிப்பில் எனக்கும் பங்குண்டு.

நான் தொழில்செய்த எங்கும் நான் முதலாளிகளுக்கு அன்பளிப்பு தந்ததில்லை. அப்படி யோசித்துக்கூட பார்த்ததில்லை. மேரியம்மாவின் அன்பளிப்பு மனதை நெகிழவைத்தது. எட்டு மாதமாக எழுத நினைத்தேன், சரியாக சொற்களோ சிந்தனையோடமோ அமையவில்லை. சரி இதாவது எழுதுவோம் என்று இப்பதிவு. 

நட்பும் தயையும் கொடையும் பிறவி குணம்.

Monday 15 September 2014

செக்கு இழுத்தவர்

காங்கிரஸ் தொண்டர்: “ஐயா, சேலத்தில் இருந்த காந்தி சிலையை கலவரத்துல சிலர் சேதம் பண்ணிட்டாங்க.”

முதல்வர் காமராஜர்: “சேதத்தை சரி பண்ணியாச்சா?”

தொண்டர்: “வேறு சிலை செஞ்சுட்டோம். திறப்பு விழாக்கு நீங்க தான் தலமை தாங்கி..”

காமராஜர்: “நான் கூட்டத்துல பேசறேன். ஆனா, தலைமை தாங்க சரியான ஆளை பிடிங்க”

“இவரை அழைச்சா நல்லாயிருக்கும்”

“சினிமா புகழ் பெரிய கூட்டம் வரும். ஆனா காந்தி சிலை விழாவுக்கு அவருக்கு என்ன தகுதி.”

“அப்போ இவரை?”

 “அவர் பெரிய பணக்காரர், தொழிலதிபர். ஆனா காந்தி சிலை விழாவுக்கு அவருக்கு என்ன தகுதி.”

“சரி, இவர்வந்து…”

“நம்ம கட்சிக்காரர்ன்னா மட்டும் போதாது. சுதந்திர போராட்டத்துக்கு எதாவது செஞ்சாரா?”

“நீங்களே யாரையாவது சொல்லுங்க ஐயா”

“வ.வு.சி தெரியுமா?”

“கப்பலோட்டிய தமிழர்! எப்படிங்க தெரியாம இருக்கும்?”

“அவரை வெள்ளைக்காரன் என்ன செய்தான் தெரியுமா?”

“அவரை சிறைல செக்கிழுக்க வைச்ச கொடுமை நாட்டுக்கே தெரியுமே.”

“செக்கு இரண்டு வகை. ஒரு மாடு பூட்டும் செக்கு, இரண்டு மாடு பூட்டும் செக்கு. வ.வு.சி. இழுத்தது இரண்டு மாடு செக்கு. அந்த செக்குல இன்னொருவரை பூட்டினாங்க. அவரும் வ.வு.சியும் சேர்ந்து தான் செக்கிழுத்தாங்க. அவர் பெயர் தெரியுமா?”


“அவர் இன்னும் உயிரோடு தான் இருக்கார். அவரை கூப்பிடுங்க. காந்தி சிலை திறப்பு விழா தலைமை தாங்க அவர் தான் சரியான ஆள்.”

சென்னை எழும்பூர் தொல்லியல் துறையிலிருந்து ஆகஸ்டு 27 அன்று, காரில் செல்லும் வழியில் எனக்கு சேகர் பதிப்பகம் நிறுவனர் வெள்ளையாம்பட்டு சுந்தரம் சொன்ன சம்பவம்.