Patrick and Dakota

My brother Jayaraman and I toured the USA in July-August 2015. Mostly we visited our relatives, and met some friends. We visited some museums – and a memorial : what I’d like to call a Science Yatra. But we also had some fun. When we visited Ramanujam, our cousin’s son, in Rockville, Maryland, which is near the US capital Washington, DC, we went with him to Harper’s Ferry in the neighboring state of West Virginia, for a day of zip-line adventure.

A zip-line is literally a rope between two trees (or perhaps, in more adventurous versions, two cliffs with a canyon between them). Ziplines seem to have become a popular daytime activity recently. I don’t remember any in the 1990s, which I mostly spent in the US. I spent three years in College Station, TX, where my adventures were mostly exams, homework and occassionally playing basketball. Then I spent three months in Phoenix, Arizona – and had two wonderful vacations.

Once to Yellowstone National Park, 1200 miles from Phoenix; I rented a car and drove most of that distance back and forth, and since most of my earlier car trips were twenty miles or less, driving was the major adventure. The second time was a trip to Las Vegas where I kept my money, and to the Grand Canyon, where I kept my footing - I hiked a mile down the canyon in very slipppery shoes, cheerfully reassuring my friend Anil Annadatta that it was less dangerous than it looked, and avoided all talk of insurance or last wills.

I moved to Seattle in September 1994, and in the five years there, I developed a love of nature and outdoor sports and activities – whitewater rafting and skydiving were perhaps the two most adventurous things I did. I tried skiing a couple of times, but the cold put me off, even more than the several falls on hard concrete when I tried roller blading in Texas. At various times, I tried water skiing, kayaking, rock climbing (indoors only), paragliding once. The one activity that never appealed is bungee jumping. I wanted to go scuba diving, but never overcame the inertia. Someday. I’ll never forgive myself for not yet whitewater rafting either on the Brahmaputra, or in the much nearer Coorg part of Karnataka.

The zipline was new. While in California a fortnight earlier, I saw an ad for zipline through the canopies of the Sequoia forest, but I had some logistical difficulty renting a car, so reluctantly didn’t try it. When Ramanujam suggested we zipline when we visited him, I jumped at the chance and roped (sorry) my brother in.

Ramanujam had already been on other zipline tours in more scenic places apparently. He wanted to zipline over deep ravines or rapids with the occassional crocodile snapping at his heels. That morning at Harper’s Ferry, even the mosquitos were taking it easy.

So he was a little disappointed. But Jayaram and I were quite excited. And the whole trip was totally enhanced because of the constant chit chat and banter of our guides, Patrick and Dakota. Guides in America, especially on outdoor activities, are often a delight. Most of them have a terrific sense of humor (their school teachers and family members may disagree vehemently), and are trying to liven up the situation. During this visit, I found quite a few docents in museums quite informative and delightful. Our bus driver, in LA, from our hotel in Anaheim to Universal Studios in Hollywood, would have been a successful standup comedian in the 1980s or 1990s. (Today’s standup comedians seem far more vulgar and politically partisan).

Patrick and Dakota knew their jobs, but they were intent on jokes from the start. And they kicked off with self deprecating sardarji type jokes popular in India, but about West Virginia – which is not far from the capital Washington DC, but has a reputation as a rustic rural state. The popular silly stereotypes about West Virginians is that they are poor, uneducated, not sophisiticated, ungrammatical, casual about hygiene,etc. In Texas, they talk about Louisiana and Arkansas thus, in Louisiana (and perhaps Arkansas) they mock Alabama, and in Alabama they mock Mississipi. In Seattle, they mocked small towns like Enumclaw and Bothell. No different from the bhadralok of Calcutta mocking Biharis ; or Bangaloreans and Bombaywallas snobbing over the rest of India. No doubt the people of Mississipi and Bothell pine away in their beds, lamenting their inability to learn from the morality of Hollywood or the gentle civility of New York.

So Patrick shoots: “How do we know that a West Viriginan invented the toothbrush?” Dakota answers, “Anyone else would have called it a teethbrush.” 

“Why are the fences in West Virginia like the US Congress?” “Because they are all crooked and pointing at each other.”

Patrick, Gopu and Dakota

Fences in West Viriginia

And on and on. On the bus, on the walk from the bus to the trees, on the treeposts, while we waited for each person to zip off to the next tree, all the way. Jayaram and I cracked a few jokes we knew too, and they had a few chuckles. It’s amazing how much care they took to suit up each person, make sure all their straps and buckles are in place, went through a back and forth protocol over walkie talkies, and ensured that every safety precaution was followed. For anyone who grew up traveling on bus footboards in India, and see the utter chaos of our traffic, the disregard for safety among construction workers, drivers, pedestrians, electricians, even parents for their children, American safety standards are amazing. Patrick repeatedly warned Ramanujan from mindlessly fiddling with his buckle – “That’s the only thing keeping you from falling off the rope . Fiddle once more and I will let you off the group, and you will have to walk back from here,” he warned. It worked. Jayaram said there were people at Niagara falls who simply refunded your money and wouldn’t let you on the boat if you didn’t wear a life jacket. At Kanyakumari, on the ferry from the mainland to Viveknanda Rock, they barely have enough life jackets for each person, and half the passengers wont put them on. No one cares.

Being silly

A beautiful spot, from the tree top platform -
Virigina, Maryland and West Virginia meet here

Here are some videos of us ziplining at Harper's Ferry

The diligence and the sense of humor go well beyond adventure tours. I visited quite a few museums in the US, in what I’d like to call a Science Yatra and the docents who guided us around were quite excellent too. On Sunday, I guided some school teachers from Trichy around the Bronze and Amaravati and Sculpture galleries of the Egmore museum, on Badri Seshadri’s recommendation. They enjoyed it, though they could only see a selection of exhibits, in the two hours that I wandered around with them. Only the Tamil and History teachers stayed with me, the Science teachers were interested in other things. I will write about docents separately.

My other adventure essays

1. America, the beautiful 
2. Skydiving 

You might enjoy these other essays on my American tour also

1. Science Yatra
2. Sophie Wilson - at the Computer History Museum
3. San Francisco Botanical Gardens
4. At Stanford Universtiy - The first Google Computer
5. At the Library of Congress - ஞானதேவதைகள்
6. தோண்டாமை

தமிழ் இசை - ஆயிரம் திருதராஷ்டிரர்கள்

என் தம்பி ஜெயராமன் எழுதிய கச்சேரி அனுபவ கட்டுரை.

-------------------

ஆயிரம் திருதராஷ்டிரர்கள்

சென்ற வருடத்தின் கடைசி செவ்வாயன்று ராஜா அண்ணாமலை மன்றத்தில் தமிழிசை சங்கத்துக்காக திரு. சஞ்சய் சுப்ரமணியன் அவர்கள் நிகழ்த்திய கச்சேரியை கேட்க பேராவலுடன் சென்றிருந்தேன் (சஞ்சய் என்பதால் ஆவல்; தமிழ் என்பதால் பேராவல்). தமிழையும் இசையையும் கேட்டு என் மனம் உன்மத்தமாகி அந்த அனுபவத்தைப் பற்றி ஏதாவது எழுதியே ஆக வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டு துடித்தது.

நான், ராஜகோபாலன், வல்லபா, ஜெயராம்ன், பாலாஜி

ஒரு கலையை விமர்சிக்க  எவ்வளவுதான் ரசனை இருந்தாலும், சிறிதளவேனும் ஞானம் வேண்டுமே என்றெண்ணி ஆசையை அடக்கியபடி வாளாவிருந்து விட்டேன். 
புது வருடம் பிறந்தவுடன் கூடவே ஒரு புது சிந்தனையும் பிறந்தது. ‘அந்த ஞானமாகியதுதான் சஞ்சய் சுப்ரமணியத்திடம் வேண்டிய அளவு இருக்கிறதே, எழுதுபவனுக்கு  சிறிதளவு ரசனை இருந்தால் போதாதோ’ எனும் அந்த சிந்தனை சௌகரியமாக என் மனதுக்குள் வேரூன்ற, துணிந்து விட்டேன். அவலையும் உமியையும் கலந்துவிட்டு அதை ஊதி தின்னுவது நமக்கு புதிதான விஷயமா என்ன?

அண்ணாமலை மன்றத்திற்கு செல்வதென்றாலே இனம் தெரிந்ததோர்  ஆனந்தம் அடையும் என் மனம். எந்தையவர் ஹைக்கோர்ட் வழக்கறிஞர். சில இல்ல சூழல்களால், பல நேரங்களில் 31 Law Chamber எனும் அவரது அலுவலகம்தான் எனது Baby sitterஆக இருந்திருக்கிறது. அந்த பகுதியில் இருக்கும் பல விஷயங்கள் மீது எனக்கு ஒரு தனி வசீகரம் இருந்ததுண்டு. Advocates Association Canteen கற்கண்டு பொங்கல்,  ராமகிருஷ்ணா லஞ்ச் ஹோம் கோதுமை அல்வா, ஜெயின் மித்தாய்வாலா(கிட்டத்தட்ட Full menuவுமே), சுவை தேர்ந்தே கனிகள் கொண்டு தரும் பழக்கடை நண்பர் சந்தானம் மற்றும் எட்வர்ட்(my very own சபரி’s), சூடான இம்மூர்த்தி என்று பல இருக்க, குறையொன்று இருக்குமேயானால் அது குஜராத்தி மண்டலில் சாப்பிடாதது மட்டும்தான்.

அதைப்பற்றி குறிப்பிடும்போது ‘மூர்த்தி சிறிது; ஆனால் கீர்த்தி மிகப்பெரிது’ என்று நம் சேரநாட்டு நண்பர் வி.எஸ்.எஸ். ஐயர் கூட அடிக்கடி வாய் ஊற சொல்வார். ஆதலால் ஒவ்வொரு முறை அண்ணாமலை மன்றத்திற்கு செல்லும் போதும் அந்த குஜராத்தி மண்டலில் ஒரு பிடி பிடிக்க வேண்டும் எண்று எண்ணி செல்வேன். ஏங்கி தவிப்பேன்; ஏமாந்துத்  திரும்புவேன். ஏனெனில், வழக்கமாக நிகழ்வு முடிவதற்குள் கடை மூடிவிடுமே எண்றெண்ணி மேடையை பார்ப்பதில் பாதி நேரமும் கைக்கடிகாரத்தை பார்ப்பதில் பேர்பாதி நேரமும் செலவாகிவிடும். ஆனால் கடந்த செவ்வாய்  அந்த தோஷம் நீங்கிவிட்டது போலும். மூடிய கண் திறவாமல், ‘அப்பாடா! நம் நீண்ட நாள் சந்தேகத்திற்கு பதில் கிடைத்துவிட்டது. 

சங்கீதத்தின் பால் நமக்கிருப்பது ஆர்வம்தான், ஆர்வக்கோளாறு இல்லை’ என்று ஊர்ஜிதமான அதே நேரம் திடுக்கிட்டு மணியை பார்தேன். இந்த திடுக்கிடல், குஜராத்தியர் கடை மூடிவிடுமோ என்ற கவலையினால் அல்ல; சஞ்சயவர் நடை சாத்திவிடுவாரே எனும் புதுக்கவலை பிறந்ததினால்.

சஞ்சயின் அடுத்த தமிழ்க் கச்சேரி எங்கே என்று கேட்கலாம் என பார்த்தால் என்னிருபுரம் அமர்ந்திருந்த சகாக்களும் சகட்டுமேனிக்கு கண்ணாமூச்சி விளளயாடுபவர் போல்  கண்மூடியிருந்தனர். புன்னகைத்தபடி நாற்புறமும் கண்ணோட்டம் விட்டால், காட்சிபிழையோ எனும் சந்தேகம் உண்டாகும்படி அண்ணாமலை மன்றமே கண்மூடி காட்சியளித்தது. 

உதாரணத்திற்கும் ஒப்பீட்டிற்கும் எவ்வாறு அமெரிக்காவை எடுத்துக் கொள்கின்றோமோ, அதை போல உவமைக்கும் உபகதைகளுக்கும் மகாபாரதத்தை எடுத்துகொள்ளலாம் என்று என் நெடுநாள் நண்பர் ராமஜெயம் அவர்கள் என்னிடம் சொல்வார். அதே போல, நாம் தேடும் விஷயம் மஹாபாரத்தில் இல்லை என்றால் அது பெரும்பாலும் நமக்கு தேவையற்றதாகவே இருக்கும் என்று பெருமதிப்பிற்குரிய திரு KM கங்கூலி அவர்கள் சொன்னதாகவும் கேள்வி.

அப்பேர்ப்பட்ட மகாபாரதத்தில் ஒரு பாத்திரத்தின் மேல் எனக்கோர் அலாதி வாஞ்சை உண்டு.  அவரது அருமைபெருமைகளை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். அவர் மன்னரின் தேரோட்டி மட்டுமல்லாமல் அவரது  ஆலோசகர்; விதுரரை போன்ற ஆன்றோர் அலங்கரித்த சபையிலிருந்து கௌரவர்கள் சார்பில் தூது செல்ல தேர்ந்தெடுக்கபட்ட Diplomat; வேத வியாஸரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு  விசேஷ சீடர். இதெல்லாம் போதாதென்று, பகவத்கீதையை முதல்முதலாக சொன்ன ‘மனிதர்’! யுத்த களத்தில் கிருஷ்ண பரமாத்மா அர்ஜுனனுக்கு  கீதோபதேசம் செய்த அதே தருணத்தில், கண்களிழிந்த திருதராஷ்டிரருக்கு reporting live என்பது போல சொன்ன சஞ்சயனைத்தான் சொல்கிறேன் என்று நான் ஆரம்பிக்கும் போதே உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்!

சஞ்ஜை சுப்ரமணியம் குழுவினர்  (படம் - விகே ஸ்ரீநிவாசன்) 

திருதராஷ்டிரருக்கு மட்டுமல்ல, சஞ்சய் எனும் பெயர் கொண்டவர் எங்கிருந்தாலும் - அது அஸ்தினாபுரமோ, அண்ணாமலை மன்றமோ - அங்கிருக்கும் எவருக்கும் கண்களுக்கு வேலையே இராது போலும். எல்லோரும் கண்களை மூடிக்கொண்டு செவிகள் மூலமாக மட்டுமே அந்த இசையால் பெருக்கெடுத்த ஆனந்த வெள்ளத்தில் மீள விரும்பாது திளைத்திருந்தார்கள். இந்த இரண்டு சஞ்சய்களில் ஒருவரை அறிந்திருந்தாலும் திருவாளர் ஷேக்ஸ்பியர் What’s in a name என்று அவ்வளவு சாதாரணமாக கேட்டிருக்கமாட்டார் என்று தோன்றியது. 

திருதராஷ்டிரன் என்ற பெயருக்கு நல்லரசன் என்று பொருளாம். ஒரு மாலை பொழுதில் என்னை திருதராஷ்டிரனாக மட்டுமின்றி திருத ‘ரசிகன்’ ஆகவும் வாழச்செய்த ‘ச.க’ சஞ்சய் மஹாராஜாவுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி!

------ ஜெயராமனின் கட்டுரை முற்றும் --------

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

1. சஞ்ஜை கச்சேரி - ராஜகோபாலனின் முகநூல் பதிவு 
2. தமிழ் நாடக இசை
3. பாட்டும் பாவமும் - கர்நாடக இசை
4. மார்கழி இசை அனுபவம்
5. சிவபெருமான் கேட்ட சங்கீதம் - ஆர்விஎஸ் கட்டுரை 
6. மயிலாப்பூரில் பல்லவர் இசை

The Gift of the Magus

தமிழில் இப்பதிவை இங்கே படிக்கலாம்.

I have written about some unusual delectables prepared by our cook, Smt. Indira. For a while I have wanted to write about our servant, Smt Mary. A servant and a cook are luxuries, perhaps obnoxious privelges of the rich, in Europe and the Americas. But servants are integral and indispensable and cooks quite common in most middle class households in India, especially in urban India. The advent of the mixie (blender), fridge, washing machine, etc have dramatically reduced the work load of servants and housewives alike, but not eliminated either class.

Maryamma in our kitchen

When I lived in Jain Apartments in Director’s Colony in Kodambakkam, Maryamma, as we call her, and who lived nearby, was engaged to sweep the public are by the apartment manager, at a very low salary. My brother engaged her for domestic services in our apartment, where she wash vessel and sweep the floor, once a day. We did not have a cook then, and an experiment with Maryamma as a cook for a week, was discontinued – her skills were unsuited to our taste, especially our father’s. 

Unlike some servants who wear a permanent grouch, Maryamma had a smiling charming countenance. We have had servants as long as I can remember, though very intermittently in my later school and college days, when my sister cooked once or twice a day and I would wash the vessels at night. Washing clothes was a worse nightmare, which I disliked at home and college  - the washing machines of Texas to me were as amazing as their supercomputers or nuclear reactors – and far more valuable and useful.

When we moved to another house in the neighborhood, Maryamma followed, though it was a longer daily walk. My brother Jayaram is a rigorous but kind and generous taskmaster, and thanks to him, Maryamma continues to work for us. She would take the bus once a day to our Vadapalani house for the four years we were there, too. Nowadays, ours is the last stop for the day after her morning hours in other households and an office nearby. In the evenings, she has a cup of tea, discusses current affairs with Indiramma, critically analyses a couple of soap operas, and then sets to work.When the TV they watch broke down, she brought the TV that the DMK government had issued after 2006 to low income TamilNadu residents, where it has startled visitors to our house.

Tea and current affairs - Mary and Indira

The Opium of the Masses and the Classes

Actually some visitors are perhaps still stumped that I have an Onida TV from 2001 or an even older car, but are too polite to mention it.

In January, Maryamma visited Bombay and when she returned, she gifted us not one, but two sets of tea cups. I take it as a sweet token of gratitude and affection for my brother, and pleasantly bask in the shadow of its benevolence and decency.

I have never gifted anything to my managers – the thought never crossed my mind. Gifts were few and far between when I was growing up, whereas nowadays, birthday and wedding gifts, and for several occasions a year are a social compulsion. I value her work everyday, but it is easy to takeany servant, even Maryamma for granted. I was overwhelmed by her generosity. I have struggled since January to write this essay, for want of metaphor and expression, but gave up the ghost, for this simple statement. 

Tamil version of this article here.