The story of the Stupa

In 1936, A.H. Longhurst, former Superintendent in the Archaeological Survey of India, published a book titled “The Story of the Stupa”. It traced the evolution of the stupa, far before the era of Gautama Buddha and well into modern times.

It had four chapters, three of which were seemingly unrelated to stupas. The first explained the significance of the umbrella in Indian culture,and the extremely high privilege it held symbolically, at the time of Longhurst’s writing.

Megalithic Origins

Longhurst begins not with megalithic monuments, especially in Kerala. Kodakallu is a class of monument, whose name literally means umbrella-stone in Malayalam (koda=umbrella; kallu=stone). It is aptly named for its shape. These are burial monuments. A massive stone is placed over the grave of a corpse; such pre-historic burial monuments, called dolmens, are found all over India. Usually they are merely large and crude; the umbrella shaped versions are found only in Kerala, and this one in the picture is a masterpiece for its perfection, which must have been achieved only using stone tools.

Longhurst explains that the heavy stone is to prevent the spirit of the dead from coming alive and haunting the living. Extant tribes with such animist beliefs and fears are common all over the world.

Burial sites are common among prehistoric peoples, even in India, which contrasts sharply with the Hindu custom of cremating the dead.

Dolmen, Mallachandram
Picture : Manonmani Puduezhuthu

Koda kallu

Buddhist Stupas

Buddhists and Jains constructed stupas to bury their saints, though today only excavated Buddhist stupas seem to have survived in India. Stupas are mentioned even in Vedic literature.

While the most famous stupas are for Gautama Buddha himself, hundreds of other people, mostly monks in the Buddhist sangha also had stupas. Cunningham excavated a casket in Bhilsa on which was inscribed the name of Haritiputra, a disciple of Buddha. Scattered around major stupas in places like Vaishali, Sanchi, Nalanda, Ratnagiri etc are the stupas of several monks of local monasteries.

The famous stupas of massive structure and intricate art, like Sanchi, Amaravati and Bharhut, contends Longhurst, are exceptions, rather than the rule. Sanchi is exceptional in another way. Its claim to fame is not any direct connection with Buddha, but that it was the hometown of Vidisha Devi, one of Maurya Asoka’s favorite queens.

Importance of Umbrellas

Exploring the ceremonial and social significance of umbrellas, Longhurst says they were reserved for the Gods and their human representatives, royalty. This is especially visible in the sculptures  and paintings over two millennia, as also recorded history and administrave texts. The umbrella of the enemy king was a prized possession, to be captured in battle. Temple processions often feature ceremonial umbrellas of the Gods. Chariots (rathas) are often topped by umbrellas. An inscription in Tiruvarur, Tamilnadu, speaks of the privilege of carrying an umbrella, granted to a devadasi.

Jain tirthankaras, except Parshvanatha, are always shown with triple umbrellas.  Jain acharyas have only one umbrella over them. While it is quite common to see images of Buddha featuring single umbrellas, some monuments like Pithalkora, show triple umbrella over Buddha also, in paintings.

The Hindu God Vinayaka is popularly featured with an umbrella over his head. Paper umbrellas are quite popular during Vinayaka Chathurthi. Mahishasura Mardhini is also often featured with an umbrella. The major Gods though, are rarely shown with an umbrella; Vamana is one such rarity. Unusual exceptions are a Kalyana Sundara sculpture in Kanchi Kailasanatha, a standing Brahma in Pullamangai.

The funerals of the Todas, a Nilgiri tribe, even today feature umbrellas over the funeral car. This is remarkably similar to a Gandharan sculpture showing the Buddha’s own funeral car, with umbrellas.

Toda funeral procession

The custom was so strong in India that even Muslim rulers of India adopted it as a royal emblem, even though neither the nations of their origins nor Islam gave umbrellas any social significance. Europeans of the 17^th century, who had also no special status for umbrellas in their culture, were forced to stow away or surrender their common sun protection umbrellas, when entering the city of Delhi.

Evolution of Stupas

The earliest stupas of Buddha were of mud and brick, as befitting a renunciate. One such mud stupa has remnants in Vaishali. During the era of Asoka, these were dismantled, and the buried relics of Buddha apportioned and distributed to hundreds of stupas across Jambudvipa. These stupas were usually undecorated. It is only the vedikas surrounding the stupas, as in Sanchi or Amaravai, or the entrance arches, that were richly adorned in sculptures. Perhaps one exception is a brick and mortar stupa at Nalanda, which features images of the Buddha, but its age is uncertain.

The stupa slowly evolved from a mound over a burial, to a symbolic object of worship. This is best shown by the rock cut stupas of Kanheri, Karle, Ajanta, Pithalkhora etc., where the stupas are carved out of the mother rock – no monk was buried under them. Like the earlier brick stupas of Sanchi, Amaravati, etc, these too feature harmikas over them. Some but not all stupas in Kanheri and Pithalkora, have an umbrella carved on the ceiling of the cave, over the stupa. Paintings in the pillars of the large chaitya at Pithalkora, and cave 9 in Ajanta, feature Buddha with triple umbrellas. The stupa in Ajanta cave 19 is quite elaborate – it features a several bas relief images of the Buddha, and also an intricate triple umbrella.  

Mud stupa,Vaishali, Bihar

Bhaja stupa with harmika, no umbrella

Karle stupa with umbrella

Kanheri stupa with umbrella on ceiling

Ajanta Cave Nineteen
Elaborate stupa with Buddha image
and triple umbrella

A parallel evolution can be seen in stupas in Sri Lanka, the earliest ones being mainly massive brick mounds, but the later dagobas featuring more architectural triple umbrellas. Dagoba is a contraction of dhatu-garbha. Hiuen Tsang in his travels, records multi storeyed wooden temples for Buddha one of which in Rajagriha (Rajgir, Bihar), was completely burnt in a fire accident, which he witnessed. These wooden temples, notes Longhurst, continue in two regions, Kerala and the Himalayas. He specially observes that Nepal, which was never ravaged by Islamic invasions, best preserves Hindu and Buddhist temples from a millennium ago, and perhaps an even older era. 

The influence of Hiuen Tsang and other pilgrim monks who took Buddhism to China and other east Asian nations can still be felt in their architecture of their Buddhist stupas and temples. They must have been copies of what existed in India at that time, argues Longhurst, hence a snapshot in time. But the mounds got shorter and the symbolic umbrellas got more and more elaborate, as reflected in in Shwedagon Pagoda, Burma or the White Dagoba in Beijing. An even later rendition is the Yukishiji pagoda in Japan, where the upper storeys, are not functional, but decorative, being architectural versions of the umbrella.

White Dagoba, Beijing - with umbrella
Picture : Wikipedia

Shwedagon Pagoda, Burma
Picture: Wikipedia

Yakushiji Temple, Japan
Picture : Japan-Guide.com

Such umbrellas and inscribed figures, not just of Buddha, but several yakshas and yakshis, can be also seen in the votive stupas in Ratnagiri, Orissa, which were discovered only in the 1970s.

Remarks

I wonder if Longhurst’s conjecture, even the whole book, could have been proposed by a scholar today. The umbrella has been democratized.He lived and wrote in the 1920-30s, when the princely states of India and royal regalia were visible and omnipresent. Perhaps also to be kept in mind, is that, several such conjectures were made in the early days of Oriental research, that time has falsified. Still, a remarkable book.

Other related Links
Vaishali - a visit
The Art of Amaravati
Ajanta - An overview (Prof Swaminathan's slideshow)
Introduction to Amaravati sculptures (lecture video)

Photo Credits
Most of the photos in this essay are my own. Links for others here.
Kodakallu, Kerala : Miyapadavu Social Club
Thiruvarur temple chariot - Wikipedia
White Daboga, Beijing - Wikipedia
Shwedagon Pagoda, Yangon, Myanmar (Burma) - Wikipedia
Yakushiki temple, Japan - Japan Guide
Toda funeral This website (link broken)

கோயிலும் கல்கியும் 2 - சிவகாமியின் சபதம்

சிவகாமியின் சபதம் படிக்கும் போது அந்த கதையும் வரலாறும் மட்டும் என்னை தாக்கவில்லை. காதலும் வீரமும் சோகமும் உவகையும் சிரிப்பும் வியப்பும் நம் உள்ளத்தில் மூளுவது விசித்திரமல்ல. ஒரு சிறந்த எழுத்தாளன், அதைவிட சிறந்த கதைசொல்லி, இதை எல்லாம் செய்வான்.

கல்கி சிறந்த கதைசொல்லி. 

ஆனால் அதையும் தாண்டி, பல்லவர் காலத்தை கண்முன்னே அவர் கொண்டுவந்த ஆளுமை அற்புதம். குதிரை வேண்டும் என்று ஆயனர் கேட்க, மகேந்திரனின் சங்கோஜமும், இங்கும் அங்கும் தூதுவர் மூலம் தகவல் செல்ல எடுத்து கொண்ட கால அவகாசமும், வியப்பூட்டின. நாம் வாழும் நவீன யுகத்தில் தொலைப்பேசியையும் ரயில்வண்டிகளையும் கார்களையும் விமானங்களையும், சாதாரணமாக கருதும்போது, நாமெல்லாம் மன்னர்களை மிஞ்சிய செல்வந்தர்கள், என்றே எனக்கு வலியுறுத்தியது. வெள்ளத்தை தாண்ட முடியாமல் சாளுக்கிய படையும் நின்றது என்று அறிந்தபோது, பாலங்களின் அருமை புரிந்தது. 

பாலங்களை பற்றி நாம் யோசிப்பதே இல்லை. நாடுகளின் எல்லைகளாக பெரிய நதிகளே பல நூற்றாண்டுகள் திகழ்ந்தன. அவற்றை மிஞ்சி பேரரசுகள் அமைந்தது அதிசயம். ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் பாலங்களால் உள்நாட்டு வணிகம் செழித்ததும், பெரும் வரம். மாபெரும் கோயில்களை கட்டிய மன்னர்களால், ஸ்தபதிகளால் பாலங்கள் செய்ய முடியாதது பெரிய புதிர். இதை ஆராயும் கட்டுரையோ நூலோ ஏதும் நான் கேள்விப்பட்டதில்லை.

ஆனால் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அஜந்தா ஓவியம் பற்றிய தகவல் தான். ஆயிரம் ஆண்டுகளாகியும் மங்காத சிலையும், சாயாத கோயிலும், தேயாத இலக்கியமும், மாறாத சில மரபுகளும் அதுவரை யதார்த்தமாகவே தெரிந்தன. ஆனால் ஆயிரம் ஆண்டு மங்காத ஓவியம், ஆழமாகவும் அகலமாகவும் சிந்தனையை கிளறியது. பாரதநாட்டை, பக்திக்கும் இலக்கியத்திற்கும் உணவிற்கும் மட்டுமே சிறந்த நாடாக நான் அன்று வரை கருதியிருந்தேன். கலைகளிலும் விஞ்ஞானத்திலும் நாம் சாதனைகள் செய்தோம் என்று எனக்கு அன்று வரை தோன்றவில்லை. ஸ்தபதி, சிற்பி என்று சொற்கள் வழக்கில் இருப்பினும், அவர்களது கல்வியும் ஆர்வமும் மரபும் முக்கியத்துவமும் ஏனோ அறிவியல் ஆர்வமுள்ள பலருக்கும் தெரிவதில்லை. 

நாட்டில் பஞ்சம் வரும்போது அதை தீர்க்க ஏதோ கோயில் கட்டினார் என்ற வரட்டு மூடநம்பிக்கை, நம் நாட்டில் மிக பரவலாக உள்ளது. மூலிகைகளை மருந்தாக ஆய்ந்து உணர்ந்து கற்று நூல்செய்த சரகர் சுஷ்ருதர், ஜோதிட கணித நூல்களை இயற்றிய ஆரியபடர், வராஹமிஹிரர், பாஸ்கராச்சாரியர் ஆகியோரை அறிவியல் ஞானிகளாக கருதும் பாரத மக்கள், சிற்பிகளை, ஸ்தபதிகளை, விவசாயிகளை, அறிவியல் பயில்வோராக பார்ப்பதில்லை. அறிவுசார் நூல்களை படிப்பவர் சிலரே, ஓரளவேனும் இவர்களின் மரபுகளையும் திறமையும் உணர்ந்துள்ளனர். குறிப்பாக, ஆங்கில கல்வி மரபில் வந்த பலரும் இதை உணர்வதில்லை.

கல்கி என் கண்களை திறந்துவைத்தார்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டில், கவிதையில் சுப்பிரமணிய பாரதி செய்த புரட்சியை விட, கதை உலகில் கல்கி செய்த புரட்சி அகலமானது. சரித்திர நாவல்களை எழுதிய பெரும் எழுத்தாளர் படைக்கு முன்னோடி, கல்கி.

முன்னோடிகள்

பிரெஞ்சு மொழியில் ஜூல்ஸ் வெர்ண் நிலவுக்கு செல்லும் பயணத்தையும், கடல்மூழ்கி கப்பலையும், பலூனில் ஆப்பிரிக்காவை கடக்கும் சாகசத்தையும் நாவல்களாக எழுதி அறிவியல் கதை யுகத்தை தொடங்கி வைத்தார். ஆர்த்தர் கிளார்க், ஐசாக் அசிமோவ், ரே பிராட்பரி, ஸ்டானிஸ்லாவ் லெம், லேரி நிவன், உர்சுளா லிகுயின் என்று பலரும் இருபதாம் நூற்றாண்டில் அறிவியல் சார்ந்த கதைகள் எழுதினார்கள். ஜூல்ஸ் வெர்ணின் ஆழ்ந்த அறிவியல் ஞானம் அவர் கதைகளில் புலப்படும். நான் படித்ததில், ஆர்த்தர் கிளார்க், லேரி நிவன் மட்டுமே அத்தனை ஆழமாக அறிவியலை சார்ந்து நாவல்களை எழுதினார்கள். மற்றவர் கதைகளில் சமூகவியல், அரசியல், காதல், மோதல் என்றே முக்கால்வாசி போகும். இருபதாம் நூற்றாண்டில் நாவல் சிறுகதை தவிற காமிக்ஸ் என்ற சித்திரகதைகளும் (குறிப்பாக சூப்பர்மேன், ஸ்பைடர்மேன், ஃப்லாஷ் கார்டன் வகையறா), ஸைஃபை சினிமாக்களும் அறிவியல் முன்னேற்றங்களின் அடிப்படையில் எதிர்காலத்தை நோக்கி, கற்பனை செய்து அற்புத காவியங்களை தந்தன.

ஆர்த்தர் கோனன் டோயில் ஆங்கிலத்தில் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் என்ற நாயகனை படைத்து துப்பறியும் கதைகளின் யுகத்தை தொடங்கி வைத்தார்; அகாத்தா க்ரிஸ்டி, ஜான் டிக்சன் கார், பெர்ரி மேசன், எல்லரி குயீன், டிக் ஃப்ரான்ஸிஸ் என்று துப்பறியும் மர்மகதை எழுத்தாளர்ப்படை பின்தொடர்ந்தது.

யாம்பெற்ற துன்பம் பெருக இவ்வுலகம் என்றே, மெகாத்தொடருக்கு முன்னோடியாய் டால்ஸ்டாய், தோஸ்தோயெவ்ஸ்கி போன்ற ருஷிய எழுத்தாளர்கள், அம்மிக்கல்லளவு நூல்களை எழுதி, புலம்பி எழுதுக கருமம், என்ற நீதியை நிறுவினார்கள்.

கல்கிக்கு முன்னரே வரலாற்று கதைகள் தமிழில் இருந்தாலும் அவரை தொடர்ந்து விக்ரமன், சாண்டில்யன், ஜகச்சிற்பியன், ஸ்ரீவேணுகோபாலன், பாலகுமாரன் என்று வரிசை நீள்கிறது. மற்றவர் கதைகளை நான் பரவலாக படித்ததில்லை. கல்கி முன்னோடி என்பதில் சந்தேகமில்லை; சமூக நாவலிலோ, பயண கட்டுரையிலோ, சிறுகதையிலோ அவருக்கு இந்த அந்தஸ்த்து இல்லை. சரித்திர நாவலில், அவரே மகேந்திர பல்லவர்.

கலை ஆர்வம்

நாவலை எழுத மட்டும் அவர் தூண்டவில்லை. சிற்பங்களின் மேலும், பக்தி இலக்கியத்தின் மேலும், மன்னர்களின் கலை ஆர்வத்தின் மேலும், ஒரு புதிய ஆர்வத்தை பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழரிடம் அவர் தூண்டினார். பாடல் பெற்ற தலமென்றும், தீர்த்த யாத்திரைக்கும் மொட்டையடிக்கவும் பயணித்த தமிழர்களை, பல்லவர் சிற்பம் சோழர் சிற்பம் என்று தேடிச்செல்லவைத்தார்.

ஹிண்டு நாளிதழில் பலவருடங்களுக்கு முன், எழுத்தாளர் கங்காதர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கட்டுரையில், தமிழ்நாட்டை புரிந்துகொள்ள சிவகாமியின் சபதமும் பொன்னியின் செல்வனும் படிக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதை நான் ஆமோதிக்கிறேன்.

மலைக்கணவாயில் பரஞ்சோதி குதிரையில் செல்ல, அவனை சூழ்ந்த சிவந்த மலர்களும் பாறைகளும் அவனது மனதில் அனலாய் கொதித்த ஆர்வமும் அச்சமும் உற்சாகமும் நரம்புகளை புடைத்துக்கொண்டு மேனியெல்லாம் மின்னலாய் சிலிர்க்க, அவ்வப்போது பின் தொடரும் வேறொரு குதிரை சத்தம் கேட்பதும், இது வரை போகாத பாதையில் பரஞ்சோதி மட்டுமல்ல, நாமும் போகிறோம் என்ற ஈடில்லா உணர்ச்சி நம்மை கவ்வும். ஓவியர் மணியம் செல்வத்தை அவர் இல்லத்தில் சந்தித்தப்போது இதே உணர்வை அவர் என்னிடம் பகிர்ந்தார். அவர் தந்தை மணியம் வரைந்த வாதாபி ஓவியங்கள் சுவரிலிருந்து சிரித்தன. கல்கி ஆவியாய் என் காதில் வந்து, அப்பனே, மந்தாகினி மாதிரி மௌனமாய் இருக்காதே, வந்தியத்தேவனை போல் ஏதாவது உளரித்தள்ளு, என்றார். பல்லை இளித்து தலையசைத்தேன்.

பரஞ்சோதியோடு மனம் அஜந்தாவிற்கும் பயணம் சென்றது. அருகிலுள்ள சித்தன்னவாசலை விட தொலைவிலுள்ள அஜந்தாவே வா வா என்று அழைத்தது. அங்கே தீட்டப்பட்ட ஓவியத்தை விட, மங்காத வண்ணத்தின் ரகசியத்தின் மேல் ஆர்வம் பொங்கியது. நான் சிவகாமியின் சபதம் படித்தது 2000இல். அஜந்தாவுக்கு 2006 இல் சென்றேன். ஒரு ஓவியமும் புரியவில்லை. அங்குள்ள ஆட்கள் சொல்வது தவறான கதையெனவே உறுத்தியது. காட்சிகள் ஏதும் புரியவில்லை. ஓவியங்களின் தேய்ந்த நிலை கண்டு மனம் கசந்தது. முந்திய நாள் எல்லோராவை பார்த்ததில் மிரட்சியும் பிரமிப்பும் நிலைத்ததால், கொஞ்சம் ஆறுதல். எல்லோரா சிற்பங்கள் சொல்லும் கதைகள் புரிந்ததே? அஜந்தா ஏன் அடையாளமே தெரியவில்லை? குழப்பமான அனுபவம்.

அஜந்தாவை பற்றி நல்ல நூலிருக்கும், அதை படித்தால் விவரம் கிடைக்கும் என்று பல வருடங்களுக்கு என் மந்த புத்திக்கு தோன்றவில்லை. அங்குள்ள ஓவியங்கள் தமிழ்நாட்டு கோயிலுள்ள ஓவியங்களை விட பல மடங்கு சிறப்பானவை என்று மட்டும் புரிந்தது.

ஒரு கோவிலை தவிர்த்து : காஞ்சி கைலாசநாதர் கோவில்.  

(தொடரும்)

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

1. கல்கியும் கோயிலும் 1 - அறிமுகம்

2. கல்லிலே ஆடவல்லான்
3. ஜல்லிக்கட்டு நடை - ஜுல்ஸ் வெர்ண்

4. Arthur C Clarke's Magic Postulate

5. Paranjothi Yathirai

Powerpoint Literature

We think of epics, poems, grand novels, perhaps great plays, as literature. The earliest literature was usually oral and set down in writing, after writing was invented. Of the world’s  6000 languages, very few have a script, even fewer boast of written literature, and barely a dozen are classical. The globalizations of paper, and literacy, and most recently, computers, have given rise to new forms of writing, and new versions of literature. 

Detective stories, science fiction, comics, newspaper essays are the great new forms of literature of the last 200 years. Advertisements and roadside banners will someday be stride the worlds of literature and art. In a speech, Tiruppur Krishnan, editor of the magazine AmudhaSurabhi, lauded the Question and Answer section in Tamil magazines as a form of literature.

SMS, blogs and tweets, the latest entrants to the field of writing, are often criticized as ruining the felicity, grammar and spelling of languages; but some are already more famous than most books, poems, plays or speeches.

I propose PowerPoint presentations as a form of literature. Specifically, the works of Swaminathan, retired IIT Delhi professor and founder of the Tamil Heritage Trust.

Most Powerpoints are a slapdash of ideas, themes, photos, doodles, graphs and tables. They are meant to be supplement the speaker, or his message. They seem primarily a business tool or a teaching aid. Rarely are they works of art, to be savored for themselves. This is where I believe Prof Swaminathan’s PowerPoint presentations stand out.

Topic They are about art, language, culture, heritage, history. Not business or technical education.

Structure They have an introduction, a theme, sections, and a flow of narrative.

Purpose They are meant to inspire you to discover what they discuss, perhaps visit the monuments described, or the history narrated or in some way get involved in the subject.

Elegance Photos, words, numbers, tables are presented in an elegant, inherently beautiful way. In the last few years I have learn something about the use of space in an artistic composition, its tone and balance. He uses space superbly and there is an inherent balance to the slides. The choice of colors for the text, the location of a photo, what feature is highlighted, and how each aspect is explained is marvelous. I’ll explain below with images.

Usage Here is the killer touch. Unlike most PowerPoints, you can go through them on your computer, without his assistance or commentary, because they are complete and self-explanatory.

It is in these two aspects, Elegance and Usage, that I believe his presentations transcend the plane of ordinariness and ascend to literature.

Take this slide, from his presentation on Indian Musical Heritage. He has compactly represented the Sa Ri Ga Ma Pa Da Ni Sa notes with first letters, in upper case. By subtly using lower case letters, he has also shown that there are 12 svaras, not 7 in Carnatic music, 5 of which are considered slight variations. A touch of grace is added by the yellow sketch in the corner.

In a later slide, he explains the Sankara-bharanam raga, uses a piano keyboard layout to show the various svaras of the Sankarabhranam raga.  He compares them to other forms of classical music, namely Ancient Greek, Western Classical, Hindustani, and Ancient Tamil. The yellow sketch in the corner gives a feel of continuity to this theme.

In a presentation on the Pallava cave temple in Rockfort, Tiruchi, he uses other similar sculptures to compare and contrast. The Gangadhara panel in Elephanta is used first, highlighting the position of descending Ganga, devoted Bhageeratha, coy Parvati, and various other Gods. The use of alternating colors in the text and faded background sculpture are typical. The text here is simple and descriptive.

Whereas, the text in this slide is concise and very informative. You are informed that this is the earliest Gangadhara in Tamilnadu. The composition is described as a puzzle. The further slides explain the puzzle.

Another aspect is the effort he takes in preparing very illustrative slides. Take this from Oral Tradition of Sanskrit. The title alone should pique one's curiosity. But the presentation here is well thought out. First the sloka; then the individual letters of the sloka, grouped by verse; then syllables with the letters L & H showing which is Light (laghu) and which is Heavy (guru). This technique brilliantly illustrates the intricacy of candas, i.e. metres of Vedic poems.

From his Story of Scripts, the first series I had the pleasure of attending in 2008, this slide introduces Brahmi and Kharoshti, the two oldest known scripts of Sanskrit. Here he uses a story telling technique: foreshadowing. The gold coin in the upper right corner contains a Kharoshti inscription. The entire border of the slide on all four sides are filled with segments of Brahmi script. Note again the brilliant use of space. The text is sparse and powerful.

As a final example, consider this one. The Brahmi border continues. The background subtly shows the showcased script. The vattezhuthu, which is unfamiliar to most people, is shown letter by letter, with the modern Tamil and Roman characters in corresponding places.

I have merely used the slides in a demonstrative manner. They are best seen and understood, in proper context. Two of his masterpieces are the presentations on Mamallapuram and Ajanta. I have included the PowerShow links to his presentations, but you can login to GMail with 

UserID: mamallai
Password : swaminathan

to download his PPTs.

Email him at sswami99@gmail.com for more information. Or regularly attend our programs. Best of all, catch him in person: this week (November 2014), he will be presenting a lecture on Pudukottai monuments, at 4pm at Tamil Virtual Academy, Kotturpuram, Chennai.

Links to Prof Swaminathan's Powerpoints

1. Mahabalipuram Monuments - Part 1 (Introduction) 
2. Ajanta – An overview
3. Story of scripts – Part 2 Sumerian Cuneiform
4. Sittannavasal monuments 
5. Ajanta - Mahajanaka Jataka

Paranjothi Yathirai

After Mamallapuram in 2010, our second Site Seminar was in Ajanta & Ellora in January 2011. I wrote the following essay in April 2011, after our visit, explaining why I was inspired to visit these two places. We called this trip Paranjothi yathirai...

Paranjothi Yathirai

About ten years back, in 1999, I read Kalki's epic historical novel, Sivakaamiyin Sabatham. It was one of the most fascinating books that I have ever read, not only because of the gripping story and Kalki's narration, but for its historical sweep, its foundation on reality, the fulsome admiration of and pride in the artistic, sculptural, literary, religious, military, technological, administrative and scientific achievements of our ancestors upto that era.

Add to this, the brilliance of the Mahendra Varma Pallavan and his fictional antagonist, the Buddhist bikshu, Naganandhi; and the depictions and descriptions of four wonders - Kanchi, Vatapi, Mahabalipuram and Ajanta, the last two of which have changed little. Here was the perfect recipe to ignite the imagination, wonder and curiosity of a soul that had dried up.
After my return to India, this inspired visits to Kanchi and Mamallapuram with altered mind and eager eyes, but an undeveloped sense of aesthetics.

I read several books on Indian history after that, all in English. AL Basham, Burton Stein, Abraham Eraly, Charles Allen, John Keay, ibn Batuta, al Beruni, even Jawaharlal Nehru. Among these Charles Allen most changed my perspective, opening my eyes to the contributions of the British to Indian history, art, sculpture, culture and heritage; not merely that they were one-dimensional colonialists as portrayed in our classroom syllabus or media coverage. I later became aware of Nilakanta Sastri and PT Srinivasa Iyengar, whose accounts of Tamil history take things to a whole other level. It was around this period that I also visited Ajanta, was blown away by the monuments of Ellora, and rather underwhelmed by the paintings of Ajanta, which were cryptic and chaotic.

Then came the series of lectures by Chitra Madhavan, the encounter with Prof Swaminathan, both quantum leaps, like my first reading of Kalki. If my artistic soul was ignited by Kalki, it was rasied to an inferno, by these two people. And I discovered that Mahendra Varma Pallavan surpassed even Kalki's portrayal; which was also true of the monuments of Mallai, the temples of Kanchi and paintings of Ajantha. Mahendra Varma's worthy successors had wrought wonders, lost to history and the collective consciousness of the Indian public, but these were revived by an amazing set of English orientalists, passionate, scholarly, systematic and deserving of our gratitude; they had help from some French and Indian compatriots - all these were brought to light by Prof Swaminathan's marvellous manuscript on Mallai. And after that three day trip, I just had to read about Ajantha, which I found out he had also written a manuscript about. My first two attempts at provoking the site visit failed, but fortunately Mr Narayanaswamy was able to succeed. And in honour of Sivakaamiyin Sabatham, whose first section is called Paranjothi Yathirai......well you know the rest.

Cave 1, Mahaa Janaka Jaataka panel, Ajanta

Gopu in Cave 16, Ellora

External view, cave 16, Kailasanatha temple, Ellora