சிவகாமியின்
சபதம் எழுதும் முன், மாமல்லபுரத்துக்கு சென்று அங்குள்ள சிற்பங்களை காணும் முன்னும்,
அதன் பின்னும், கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி எந்த வரலாற்று நூல்களை படித்தார்? இல்லை எதையும்
படிக்கவில்லையா? கற்பனையிலேயே கதை அளந்தாரா? மல்லையில் உள்ள ஒரு முக்கியமான சிற்பத்தை
காணாமல் வந்துவிட்டோம் என்று மிகவும் வருந்தினாராமே? எதுவாக இருக்கும்?
ஸ்ரீரங்கமும்
சிதம்பரமும் காஞ்சி காமாட்சியும் மதுரை மீனாட்சி கோயிலும் பழனி முருகனும் ராமேஸ்வரமும்
அடையாத என்ன புகழை என்ன எழிலை என்ன சிறப்பை மாமல்லபுரம் பெற்றது என கருதி, ஐநா சபையின்
யுனெஸ்கோ இலாக மாமல்லபுரத்திற்கு மட்டும் உலக மரபு சின்னம் என்ற பட்டத்தை வழங்கியது?
மகாபலியா?
மாமல்லனா? பஞ்ச பாண்டவர்களா? மாமல்லபுரத்து சிற்பங்களை படைக்க யார் காரணம்? யாரோ அத்யந்தகாமனாமே?
அவனுக்கும் மல்லைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
ராஜ
ராஜ சோழனின் கல்வெட்டு மாமல்லபுரத்தில் உள்ளதாமே? அவன் தஞ்சை கோயிலை அல்லவா கட்டினான்!
எல்லோரா கைலாசநாதருக்கும் கடற்கரை கோயிலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ரோமாபுரி நாணயங்கள்
மாமல்லையில் கிடைத்ததா? சங்க காலத்தில் மல்லை ஒரு துறைமுகமாக இருந்ததா? பீம ரதம் ஒரு
புத்த விகாரமா?
ஆழ்வார்கள்
பாடிய மாமல்லபுரத்தை ஒரு ஆங்கிலேயரும் பாடியுள்ளாராமே? என்ன பாடினார்? ஏன் பாடினார்?
ஆயிரமாண்டுகளுக்கு
மேல் மகேந்திர வர்ம பல்லவர் இயற்றிய ஒரு நாடகம் கேரளத்தில் அரங்கேறி வந்துள்ளதா? அதே
நாட்டிய நாடகம் சென்னையில் அரங்கேறுமா? நாட்டிய
சாத்திரத்தை இயற்றிய பரத முனிவருக்கு மல்லையில் சிற்பம் உள்ளதா? இந்திரனுக்கும் சிலையுள்ளதாமே
– இது என்ன அதிசயம்? யுதிஷ்டிரன் சிம்மாசனம் உள்ளதா? வாமன அவதாரத்தில் ஜாம்பவான் எப்படி
வந்தார்? ராவணனையும் பலராமனையும் ஒரே இடத்தில் காணமுடியுமா??!!!
இப்படி
பல புதிர்களை ஒளித்து வைத்து பல குழப்பங்களை உண்டாக்கி எண்ணற்ற வரலாற்று துப்பறிஞர்களையும்
கலை ஆர்வலரையும் ஓவியர்களையும் ஊக்குவித்த மாமல்லபுரத்தை பற்றிய இரண்டு நாள் கருத்தரங்கம்
வரும் டிசம்பர் 24-25, 2016 அன்று சென்னை கோட்டூர்புரத்தில் தமிழ் இணைய கல்விகழக அரங்கில்
நடக்க உள்ளது. ஒன்பது உரைகள். ஒரு இயல் இசை நாட்டிய நாடகம்.
கடல்
மல்லை கிடந்த கரும்பையும் பார்த்தனுக்கு பாசுபதம் அளித்த பரமனையும் மாமயிடன் செற்றறுத்த
கோலத்தாளையும் கண்டு மாமல்லபுரத்திம் மர்மங்களை அறிந்து சிறப்ங்களின் கலை நுணுக்கங்களில்
ஓங்கு பெருஞ்செந்நெல்லூடு கயல் போல் உகள, எல்லீரும் வாரீர்!
This
essay makes two points. The first is to introduce the art of Amaravati, in the
words of Prof Swaminathan, in a document prepared to suggest improvements to
the Amaravati Gallery in the Egmore Museum. The second is to highlight how
exquisitely those words have been chosen and what a marvel the document itself
is. I wrote earlier that Prof Swaminathan had developed a new form of
literature – Powerpoint Literature. This perhaps could be called Bulletpoint
Literature. It shows how marvelously and concisely a document can be drafted, while
comprehensively capturing the historical, artistic, aesthetic significance of
the subject, and also mentioning its unique aspects.
Amaravati
was the location of one of the most magnificent Buddhist stupas in India, and
perhaps the most magnificent in South India. It’s believed to be near
Dhanyakataka, a capital of a Pallava dynasty (related to the more famous later
Pallava dynasty that ruled from Kanchipuram in Tamilnadu). It’s near Guntur in
Andhra Pradesh. Very little of the stupa, called a mahacetiya, remains today, except
a large brick mound, and a few of the limestone panels that decorated it. In
the early 19th century, Colin Mackenzie rescued some of the panels from
a local zamindar, which he then shipped to Calcutta. The best preserved of
these were then shipped to the British Museum in London (like the more famous
Elgin Marbles). A number of damaged panels called the Eliot Marbles, after
Walter Eliot of the Madras Literary Society, were then shifted to the Egmore Museum
in Madras by the museum’s founder Edward Balfour.
What's left of the Amaravati Stupa
Remaining panels at the Amaravati Stupa
Amaravati Gallery at Egmore Museum, Madras
Here,
verbatim, is Swaminathan’s comments on the Importance
and Uniqueness of Amaravati
The
art of Amaravati is a treasure for the following reasons:
·Here
we witness the earliest lithic work of any significance in the southern part of
the peninsula
·Even
this earliest attempt exhibits an astounding creative maturity, and represents
the perfection of the art of sculpture
·The
beginning of Indian classicism is seen here whose thread is to be followed by
the Guptas in the North and the Pallavas in the South
·It
is here we see the greatest efflorescence of Buddhist art in the medium of
stone
·There
are jatakas that are narrated here have not been handled elsewhere
·The
quintessence of Amaravati art is subtle suggestion, and emphasis through
contrast, in depicting the fight of conscience against sin, in showing in the
same frame a king who becomes a monk, almost in sutra form
·The
technique used makes even hackneyed theme which has to be repeated is given an
artistic twist to make it lively
·The
themes are as many, the decorative element is as diverse, as are the different
technical methods adopted render the scenes effectively
·A
synoptic method is adopted for narrating a long Jataka tale in a short compass
the Amaravati sculptor has few equals, like narrating the story of Shaddanta
·The
sculptor possessed with masterly knowledge of composition and balance and
sequences, and here for the first time lighter and deeper etching,
differentiated planes, perspective and distance, and foreshortening are
successfully introduced.
·It
is puzzling to find inventiveness of the sculptor who has devised his own way
of presentation and the cumulative effect has created a unique language
·The
charm of this effective language has compelled the attention of subsequent
schools not only in India but even in faraway places like Java
·Even
the assimilation of foreign elements has been subtle is not blatant as in
Gandhara, Mathura and Kushana
·The
four periods of the Amaravati art, starting with 200 BCE to 250 CE, is not only
a long stretch but also is important in the chronology of Indian art tradition
My
brother Jayaraman and I toured the USA in July-August 2015. Mostly we visited
our relatives, and met some friends. We visited some museums – and a memorial :
what I’d like to call a Science Yatra. But we also had some fun. When we visited
Ramanujam, our cousin’s son, in Rockville, Maryland, which is near the US
capital Washington, DC, we went with him to Harper’s Ferry in the neighboring
state of West Virginia, for a day of zip-line adventure.
A
zip-line is literally a rope between two trees (or perhaps, in more adventurous
versions, two cliffs with a canyon between them). Ziplines seem to have become
a popular daytime activity recently. I don’t remember any in the 1990s, which I
mostly spent in the US. I spent three years in College Station, TX, where my
adventures were mostly exams, homework and occassionally playing basketball.
Then I spent three months in Phoenix, Arizona – and had two wonderful
vacations.
Once to
Yellowstone National Park, 1200 miles from Phoenix; I rented a car and drove
most of that distance back and forth, and since most of my earlier car trips
were twenty miles or less, driving was the major adventure. The second time was
a trip to Las Vegas where I kept my money, and to the Grand Canyon, where I
kept my footing - I hiked a mile down the canyon in very slipppery shoes,
cheerfully reassuring my friend Anil Annadatta that it was less dangerous than
it looked, and avoided all talk of insurance or last wills.
I moved
to Seattle in September 1994, and in the five years there, I developed a love
of nature and outdoor sports and activities – whitewater rafting and skydiving
were perhaps the two most adventurous things I did. I tried skiing a couple of
times, but the cold put me off, even more than the several falls on hard
concrete when I tried roller blading in Texas. At various times, I tried water
skiing, kayaking, rock climbing (indoors only), paragliding once. The one
activity that never appealed is bungee jumping. I wanted to go scuba diving,
but never overcame the inertia. Someday. I’ll never forgive myself for not yet
whitewater rafting either on the Brahmaputra, or in the much nearer Coorg part
of Karnataka.
The
zipline was new. While in California a fortnight earlier, I saw an ad for
zipline through the canopies of the Sequoia forest, but I had some logistical
difficulty renting a car, so reluctantly didn’t try it. When Ramanujam
suggested we zipline when we visited him, I jumped at the chance and roped
(sorry) my brother in.
Ramanujam
had already been on other zipline tours in more scenic places apparently. He
wanted to zipline over deep ravines or rapids with the occassional crocodile
snapping at his heels. That morning at Harper’s Ferry, even the mosquitos were
taking it easy.
So he
was a little disappointed. But Jayaram and I were quite excited. And the whole
trip was totally enhanced because of the constant chit chat and banter of our
guides, Patrick and Dakota. Guides in America, especially on outdoor
activities, are often a delight. Most of them have a terrific sense of humor
(their school teachers and family members may disagree vehemently), and are
trying to liven up the situation. During this visit, I found quite a few
docents in museums quite informative and delightful. Our bus driver, in LA,
from our hotel in Anaheim to Universal Studios in Hollywood, would have been a
successful standup comedian in the 1980s or 1990s. (Today’s standup comedians
seem far more vulgar and politically partisan).
Patrick
and Dakota knew their jobs, but they were intent on jokes from the start. And
they kicked off with self deprecating sardarji type jokes popular in India, but
about West Virginia – which is not far from the capital Washington DC, but has
a reputation as a rustic rural state. The popular silly stereotypes about West
Virginians is that they are poor, uneducated, not sophisiticated,
ungrammatical, casual about hygiene,etc. In Texas, they talk about Louisiana
and Arkansas thus, in Louisiana (and perhaps Arkansas) they mock Alabama, and
in Alabama they mock Mississipi. In Seattle, they mocked small towns like
Enumclaw and Bothell. No different from the bhadralok of Calcutta mocking Biharis
; or Bangaloreans and Bombaywallas snobbing over the rest of India. No doubt
the people of Mississipi and Bothell pine away in their beds, lamenting their
inability to learn from the morality of Hollywood or the gentle civility of New
York.
So Patrick shoots: “How do we know that a West Viriginan invented the toothbrush?” Dakota answers, “Anyone else would have called it a teethbrush.”
“Why are the fences in West Virginia like the US Congress?” “Because they are all crooked and pointing at each other.”
Patrick, Gopu and Dakota
Fences in West Viriginia
And on
and on. On the bus, on the walk from the bus to the trees, on the treeposts,
while we waited for each person to zip off to the next tree, all the way.
Jayaram and I cracked a few jokes we knew too, and they had a few chuckles.
It’s amazing how much care they took to suit up each person, make sure all their
straps and buckles are in place, went through a back and forth protocol over
walkie talkies, and ensured that every safety precaution was followed. For anyone
who grew up traveling on bus footboards in India, and see the utter chaos of
our traffic, the disregard for safety among construction workers, drivers,
pedestrians, electricians, even parents for their children, American safety
standards are amazing. Patrick repeatedly warned Ramanujan from mindlessly
fiddling with his buckle – “That’s the only thing keeping you from falling off
the rope . Fiddle once more and I will let you off the group, and you will have
to walk back from here,” he warned. It worked. Jayaram said there were people
at Niagara falls who simply refunded your money and wouldn’t let you on the
boat if you didn’t wear a life jacket. At Kanyakumari, on the ferry from the
mainland to Viveknanda Rock, they barely have enough life jackets for each
person, and half the passengers wont put them on. No one cares.
Being silly
A beautiful spot, from the tree top platform - Virigina, Maryland and West Virginia meet here
Here are some videos of us ziplining at Harper's Ferry
The
diligence and the sense of humor go well beyond adventure tours. I visited
quite a few museums in the US, in what I’d like to call a Science Yatra and the
docents who guided us around were quite excellent too. On Sunday, I guided some
school teachers from Trichy around the Bronze and Amaravati and Sculpture galleries
of the Egmore museum, on Badri Seshadri’s recommendation. They enjoyed it,
though they could only see a selection of exhibits, in the two hours that I
wandered around with them. Only the Tamil and History teachers stayed with me,
the Science teachers were interested in other things. I will write about
docents separately.
நேற்று
இரவு எட்டுமணி முதல் தமிழி மொழியில் இரண்டு சுழி ண மூன்று சுழி ன தடை செய்யப்பட்டுள்ளது
என்று பிரதமர் மோடி அறிவித்துள்ளார்.
இவ்விறு
எழுத்துக்களையும் ஆதார் அட்டையில்லாத எழுத்தாளர்கள் தவறாக பயன்படுத்துவதாகவும், தமிழ்
இலக்கியத்தில் பிண்ணவீணத்துவம், மாயணிலைமெய்த்துவம், வநிகபேராசைத்துவம், மதச்சார்ப்பற்ற
ஆண்மீகம், முற்போக்கு பெண்மீகம் போன்ற இலக்கிய சீரழிப்பு நடைகளை பாகிஸ்தான் ராணுவமும்
ஏகாதிப்பத்திய அமெரிக்க கார்ப்பரேட் சக்திகளும், பாரதநாடு முழுக்க அவிழ்த்துவிடுவதாகவும்,
அந்த சதியை முறிக்கவே இத்திட்டம் என்றும் மத்திய அரசு விளக்கியுள்ளது. தற்காலிகமாக
ணகரமும் னகரமும் நவீன தமிழிலன்றி, சுழியில்லாத தமிழ் பிராம்மி என்னும் சங்க கால தமிழ்
லிபியில் எழுதவேண்டும் என்றும் மேலும் மோடி அறிவித்துள்ளார்.
இந்த
அதிரடி அறிவிப்பிற்கு தமிழ் படிப்போர் சிலர் ஆதரித்தும் சிலர் எதிர்த்தும் பேசியுள்ளனர். ஆனால் கொஞ்சம் கூட தமிழே
படிக்காதவர்களிடம் இது பிரம்மாண்ட சச்சரவை கிளப்பியுள்ளது. ஹிந்திக்காரன் மோடிக்கு
தமிழை திருத்த எந்த அதிகாரமும் கிடையாது என்று கொந்தளித்த சிலரை மறுத்து, காசியில்
சாகித்ய அகாடமி விருதை வாபஸ் செய்யாத சில ஹிந்தி புலவர்கள் “மோடி பேசும் குஜராத்தியை
ஹிந்தியென்று நினைப்பது மிகவும் தவறு. அவர் ஆங்கிலத்தில் ஈஜ் அப் டூயிங் பிஜினஜ் என்று சொல்வது கூட குஜராத்தி எழுத்தில் தான்,”
என்று பதிவு செய்துள்ளனர். இந்திய பிரதமரை
அவமதிப்பது போல் இந்த கருத்து உள்ளது என, மோடியின் ஆதரவாளர்கள் கொந்தளிக்க, ஒரு அமெரிக்க
நிருபர், “ஜார்ஜ் புஷ் பேசும் ஆங்கிலமே பல நேரம் குஜராத்தி மாதிரி தான் இருக்கும்,
இதுவே அதிபர்களுக்கு அழகு,” என்று சொன்னதால், சச்சரவு அடங்கியது.
“மோடிக்கு
என் அரசியல் ஆதரவு இல்லை எனினும், இதை நான் வரவேற்கிறேன்,” என்று எதிர்பாரமால் அப்போலோவுக்கு
வந்த அன்னா ஹசாரே கருத்து கூறியுள்ளார். அங்கு வந்திருந்த புலவர் கீழ்பாக்கம் கிளவிவளவன்,
ஹசாரேவை சும்மா விடவில்லை. “அண்ணா என்ற மராட்டியிலும் தமிழிலும் உள்ள சொல்லை விட்டுவிட்டு
அன்னா என்று இரண்டு சுழியில் எழுதுவது தானே காரணம்? அதற்கு பழிவாங்கத்தானே இந்த னண
ஒழிப்பை ஆதரிக்கிறீர்கள்?” என்று கேள்விக்கணைக்களை போன வருடத்து மழைப்போல் மாரியாய்
பொழிந்தார். அண்ணா ஹசாரேவுக்கு மூன்று சுழியா என்று சில் பத்திரிகை நிருபர்களும், தமிழகத்தில்
ஒரு மூன்று சுழி அண்ணாவுக்கு தான் இடமுண்டு என்று, வேறு சிலரும், பத்திரிகையை படிக்கிறதே
ஜாஸ்தி இதுல சுழியெல்லாம் எவன்டா எண்ணுவான் என்று வாசகர்களும் வெவ்வேறு விதம் பேசிக்கொல்கிறார்கள்.
ஆனால் இது மேட்டுக்குடி மனப்பான்மை என்று கண்டித்து இனிமேல் கச்சேரிகளிலும் எச்சேரிகளிலும்
சரிகமபதநி என்பதற்கு பதில் சரிகமபதனி என்றே பாடப்போவதாக பிரபல பாடகர் கிருட்டிநந் செந்நையில்
அறிவுத்துள்ளார்.
இரண்டு
என்ற சொல்லில் மூன்று சுழி ணவும் மூன்று என்ற சொல்லில் இரண்டு சுழி னவும் இருப்பதே
தமிழில் எண்ணும் எழுத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்தவை என்று கணித நிபுணர் நகுபோலியன்
முகநூலில் சொல்ல, நகுபோலியன் யார் என்று சிலர் கூகிளில் தேட, கங்கைக்கொண்டசோழபுரத்து
கலங்கரை விளக்கை நோக்கி ஒரு வரலாற்று ஆர்வல படை புறப்பட்டுள்ளது.
இந்த
தடைக்கு பொருளாதார காரணங்களும் உண்டா என்ற கேள்விக்கு நிதி அமைச்சர் அருந் ஜெட்லீ ஆமோதித்து
பதிலளித்துள்ளார். தமிழக அச்சுகளின் மை சீனதேசத்தில் தயாரிப்பதாகவும், சுழிகளால் மை
மிகவும் அதிகமாக செலவாகிறதென்றும், வெளிநாட்டில் இருந்து கருப்பு பணம் மட்டுமே பாரதம்
வரவேண்டுமே தவிற கருப்பு மை வரக்கூடாது என்ற தேசபக்தி உள்ளோர் சுழியில்லாத எழுத்துக்களை
பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.
மேக்
இன் இண்டியா, மந்நிக்கவும், மேக் இந் இந்திய திட்டத்தில் இந்தியாவிலேயே மார்ச்
2017 முதல் தயார் செய்யப்படும் என்றும், அதன்பின் மீண்டும் சுழித்த ணன அறிமுகமாகும்
என்று ஜெட்லீ கூறினார். இதை கேட்டு கோடம்பாக்கம் புருடாபாடியபெருங்கடுங்கோ ஒரு நியாயமான
கேள்வியை எழுப்பின்னார். நான்கு சுழி ஐந்து சுழியுள்ள கன்னட தெலுங்கு மொழிகளுக்கும்
இந்த தடைவிதிக்கப்படுமா என்பதே அக்கேள்வி. வெறும் கேள்வியாக கேட்காமல் ஒரு கட்டுரையாக
எழுதி பத்தாயிரம் பிரதி எடுத்து தமிழகமெங்கும் பலச்சுவர்களில் மார்ட்டின் லூத்துர்
போல் அறிவிப்பாகவே ஒட்டிவிட்டார். கேள்வி நியாயமாக இருந்தாலும், அதற்கு ஏன் “மூலம்
விரைவீக்கம்” என்று தலைப்பிடபட்டுள்ளது என்று சிலர் ஐயம் எழுப்ப, அது ஒரு பசைசெய்தபிசை
(paste-orical blunder) என்று பெருங்கடுங்கோ பெருங்கடுங்கோபத்தில் கர்ஜித்தார். தமிழக
மீநவர்களையும் அந்றாடண்காச்சிகளையும் இது எப்படி பாதிக்கும் என்பதே முக்கியமென்றும்
அசம்பாவிதமான தலைப்பு முக்கியமில்லை என்றும் அவர் கடிந்துள்ளார். அவர் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு
சூடான பதிலை கிரிஷ் கர்நாடு கூறியுள்ளார். தான் கன்னடத்தில் நேராக எழுதினால் அதுக்கு
யாருக்கும் புரியாதென்றும் சுழித்து சுழித்து எழுதுவதே இலக்கியம் என்றும் கூறியுள்ளார்.
கேள்வியையும் பதிலையும் தமிழகத்திலும் கர்நாடகத்திலும் யாரும் கண்டுகொள்ளாவிடினும்,
மலையாளத்தில் இந்த உரையாடல் எட்டாயிரம் பிரதிகள் விற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
தமிழ்
இலக்கிய மன்றங்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் தர்க்கவாதம் செய்ய வேண்டிய கருத்தை போஸ்டர்வாதம்
செய்யலாமா என்று வாசகர் ஒருவர் தமிழ் இலக்கிய இதழ்களுக்கு கடிதம் அனுப்ப, இரண்டு தமிழ்
எழுத்தார்களையாவது தமிழ் துரோகி என்று திட்டினால்தான் அந்த விவாதத்தையே எங்கள் இதழ்களில்
அனுமதிப்போம் என்று பதிப்பாளர்கள் கண்டிப்பாக பதிலளித்துள்ளனர்.
சர்வதேச
அளவுக்கு சர்ச்சை நீடித்துள்ளது. இரண்டு சுழி மட்டுமே தன் பெயரிலிருந்தாலும், கார்ப்பரேட்
பெருமுதலாளிகளின் ஆதரவினால் மூன்று சுழியை தன் பெயரில் வைத்துக்கொண்ட ஹிலரி கிள்ண்டனை
வீழ்த்தியது தன்னுடைய பேச்சுத்திறமைக்கும் நிர்வாக ஆற்றலுக்கும் சான்று என்று அமெரிக்க
தேர்தலில் வென்ற டொனால்டு டிரம்ப் கூறியுள்ளார்.
The English version of this essay, On Human Kindness, is here
2014இல்
ஆங்கிலத்தில் நான் எழுதிய பதிவின் தமிழாக்கம்.
சமீபத்தில்
(ஜனவரி 2014இல்) குஜராத் சென்றேன். அங்குள்ள மக்களின் அன்பும் உதவியும் விருந்தோம்பலும்
பெருந்தன்மையும் நெகிழ வைத்தது. குஜராத்தில் மட்டுமல்ல, புனேவிலும், ஹைதராபதிலும்,
சென்னைக்கு திரும்பி வந்தபின், நம் ஊரிலும். சுகமான பயணத்தையோ பொழுதையோ கெடுக்க ஒரு
அற்ப செயலோ, கடின சொல்லோ போதும். நாவினால் பட்ட வடு நல்ல அனுபவத்தில் நஞ்சை கலக்கும்.
யானோ உத்தமன்? பல முறை யானே கள்வன். பலமுறை பட்ட வலியுமுண்டு. ஆனால் அறிமுகமற்ற நல்லோரும்
வல்லோரும் புது நண்பர்களும் தன்னலமற்ற உதவி செய்து உபசரித்து அன்பாக பேசி எண்ணற்ற முறை
மலைக்கவைத்துள்ளனர். இயற்கை காட்சிகளின் எழிலை ரசிப்பதும் இன்சுவை விருந்தை ருசிப்பதும்
கண்கவர்ந்த கலையில் திளைப்பதும் நன்றே. அதனினும் நன்றே, நன்றி அறிந்து, நயம்பட நவில்தல்.
பெறுக
பெறுபவை பிசகற பெற்றபின்
நவில்க
நன்றியை நன்று
என்ற
எழுதாகிளவியை என்னுள் ஆய்ந்து, நொந்து நூடுல்ஸாய் போன உள்ளங்களுக்கு கொஞ்சம் நீவி நீவி
நெகிழ்ந்து நவில்கிறேன்.
முகம்
சுளித்துக்கொண்டே நல்லுதவி பெற்றேன் பூஜ் நகரில். ரயில் பயணச்சீட்டை அச்செடுக்க தேடிச்சென்றால்
ஒரு கணினி/அச்சு/இணையம் கடை தேட மேலும்கீழும் அலைந்து, ஒரு பயண ஏற்பாட்டாளர் கடையில்
வழிகேட்க நுழைந்தேன். அவரே இணையத்தில் பார்த்து சீட்டை அச்செடுத்து கொடுத்து நான் காசு
நீட்ட, பாரதியாரை சுண்டுவிரலால் வினவின நம்பூதிரி போல் என்னை ஒரு விரல் காட்டி துரத்திவிட்டார்.
முருகனை நாவல் பழம் கேட்க, யாளி மாம்பழம் கொடுத்த கதை.
ஏனோ
நல்வினைகளை விட அநீதிகளே நம் மனதில் நீண்ட காலம் நிற்கிறது. இனிய உளவாத இன்னாத கூறுதலே
எளிமையாய் உள்ளதே, ஏன்? பொறுத்து பூமி ஏதும் ஆளவேண்டாம், சிறுதுன்பத்தை தாங்கி ஒரு
நிமிடம் நாவினை அடக்கி, உறுமாமல் இருத்தலே போதும்.
நண்பர்களின்
நல்லுள்ளமும் நற்சொல்லும், எம்முறை கேளிர் எவ்வழி அறிதும் என்று கேட்க முடியாத மாற்றாரும்,
நம் உள்ளத்து செம்புலத்தில் பெயல்நீராய் நல்வினை பொழிய, நம் ஊடகங்களிலும் மன்றங்களிலும்
சினமும் வெறுப்பும் அசூயையும் தலைவிரித்து ஆடுகின்றன. அதைவிட கொடுமை சுற்றாரையும் சூழ்ந்தோரையும்
வசைபாடுதல்; அவரிடம் வசை படுதல்.
சமீபமாக
ஒன்றும் வசை படவில்லை, திட்டவில்லை, சபிக்கவில்லை. இரண்டு மாதங்களாக அன்பு மழையிலும்,
பாராட்டு தென்றலிலும், புகழார பூமாரியிலும்
திளைத்து திணறி மலைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
ஆயினும் அவ்வப்பொழுது சம்பந்தமில்லாமல் கோவமும் குரோதமும் பொங்கி வருகிறது. நல்லவேளை,
சீக்கிரமே சித்தம் தெளிந்து சிரித்து விடுகிறேன். “When it is a deep, dark November in your soul”,
(“கார்த்திகை மாத கார்மேகம் ஆன்மாவை கறுக்கும்போது”) என்று
மோபி டிக் நாவலில் ஹெர்மன் மெல்வில் எழுதினார். செம்பரிதி சுடர்வீசும் அன்புசூழ் உலகில்
ஆன்மா ஏன் கறுக்கவேண்டுமோ?
நீங்கள் இந்த கட்டுரையை ரசித்தால், இவற்றையும் ரசிக்கக்கூடும்
