Lingodhbhava at Mamallapuram Shore temple

Water-tank (dry) near Shore temple
Left to right: Varaha, Pillar temple, Spring

Left: Diving Varaha when tank has some water
Right: Rishabantika Siva in the pillar shrine

Just to the north of the twin shore temples at Mamallapuram is an excavated granite water tank (or pond) with some unusual sculptures of the Pallava era. From south to north, they are a digging (diving, rather) Varaha, a pillar temple and a natural spring with a jala-kanya sculpture. These were not discovered until the 1990s by the ASI, being buried in the sand until then. Scholars seem to have not hazarded too many guesses at what this tank could be, though it seems obvious to me. NS Ramaswamy’s book “2000 Years of Mamallapuram” summarises a paper that PL Samy published, titled “Water cult in Mahabalipuram”, in Journal of Tamil Studies, Tuticorin, 1975. Not too many new books on  Mamallapuram have appeared after the excavation of the tank. And they have concentrated on the other aspects of Mamallapuram.

The Varaha sculpture is carved out of the mother rock like the three other animal sculptures in the Five Rathas nearby. It has four birudas (titles) of Rajasimha Pallava, some of his favorites, inscribed upon the base, in Sanskrit in the Pallava Grantha script. The birudas on the side are “Sri RajasimhaH” “Sri RanajayaH” and “Sri BharaH”. The biruda on the rear, under the varaha’s tail, is “Sri Citra KaarmukaH”. Between the legs of the boar on both the and under its tail, leaves of acquatic plants are sculpted. These are similar to those at the base of the Varaha and Gajalakshmi panels in the Varaha Mandapam. These indicate that the boar which represents Vishnu, is diving under water, not merely digging.

Sanskrit inscriptions in Pallava Grantha script-
Sri RaajasimhaH Sri RaNajayaH Sri BharaH
श्री राजसिंहः श्री रणजयः श्री भरः 

The pillar temple, unique even to Mamallapuram, has a small shrine in its middle, about a foot square, with a bas-relief of Siva as Rishabantika on the back wall. The base, part of the mother rock, like the Varaha, has clearly sculpted features that are part of the adishtana, with the lowest level a sixteen sided polygon and everything above it circular. The small shrine has two dvarapalas on seated lions with raised paws. Two similar pilasters adorn the rear of this shrine. The pillar shrine clearly has a kodungai, greeva and a shikara. That it is a temple is not in question. It contrasts nicely with a seated lion shrine on the south side of the Shore temple, which features a similar excavated small shrine, with Mahishasura Mardhinion on the back wall. This lion-vahana temple has a Pallava copy in the mini-tiger cave complex a further half-a-kilometer south of the Shore temple, but the pillar temple has no Pallava imitations. The only attempts at imitation which I can think of, are the modern cement-conrete pilaster shrines in most houses and apartment complexes, all over India, which usually have Vinayaka idols.

A panoramic photo of Rishabhantika Siva
with Brahma and Vishnu flanking him

About three feet north of the pillar temple,  is a freshwater spring (called sunai in Tamil). It has a sandy base when dry, and seeps water occasionally. It has a flawless circular ring wall, about two feet in diameter, with a niche at the eastern side, which has a sculpted figure of a jala-kanya (water-maiden) and her chaamara-kanyas (whisk-bearers). 

The Spring, when dry
Sandy bed. Jalakanya sculpture

Spring under water

Clearly the whole stepped tank was designed to fill up with fresh water, either from the spring, or by rain. Notice that the topstep of the watertank is lower than the greeva of the pillar temple. If the tank ever filled up to the brim, the shikara would still be above the water level. This is quite significant and by design.

I believe the pillar temple is not merely a temple, but  a representation of Siva as Lingodhbhava and is integrated into the tank for this purpose. There is no other Lingodhbhava at Mamallapuram, but there is a magnificent Lingodhbhava on the southern wall of the Kanchi Kailasanatha temple, also built by Rajasimha Pallava. Eight armed , and encased in a rhombus like pattern of four slanted lines within a rectangular niche, neither the feet of the Lingodhbhava nor the tip of his crown (jata-makuta or matted hair) are shown, just as they were not seen by Brahma or Vishnu. To his sides below his waist are Brahma and Vishnu, standing in adoration. Above them respectively are (1) Brahma flying (b) Surya and Chandra flying, Siva’s jata-makuta raising over them. Directly under Siva, is shown a four armed boar, carrying the conch (shankha) and discus (chakra), the weapons of Vishnu.This is severaly damaged, but it is unmistakeable. In later Chola sculptures, a similar Lingodhbhava but more cylindrial, with Siva in an oval rather than rhombus-like interior, can be seen with a hamsa (swan) representing Brahma. Often Brahma himself is seated on the swan.

Lingodhbhava - Kanchi Kailasanatha temple
Varaha below Lingodhbhava

Lingodhbhava at Sivapuram
near of Coovam river

Brahma on hamsa - Sivapuram

Vishnu as Varaha, Sivapuram

Brahma on hamsa - Konerirajapuram

Living Sculptures: Water in the Bas-Relief Panels

Prof Baluswamy in his Tamil books அர்சுணன் தபசு Arjunan Tapasu (about Arjuna’s Penance) and புலிகுகையும் கிருஷ்ண மண்டபமும் Puli Kugaiyum Krishna Mandapamum (about Tiger Cave and Krishna Mandapam), showed that not only the Arjuna’s Penance bas-relief, but also the Govardhana bas-relief in Krishna Mandapam had water themes. The cleft in the middle of the Arjuna Penance indicated the Ganga, which led Victor Goloubew to propose that it is Bhagiratha’s Penance rather than that of Arjuna. And several scholars have pointed out that there existed a brick-and-mortar cistern at the top of the cleft. So when rain filled up a tank there, and water flowed out, viewers would see a torrent of water pouring down the Ganga cleft – rendering it a living sculpture, where water was integrated with the stone figures. Baluswamy argued that the Govardhana panel was also a living sculpture, before Vijayanagar kings built a mandapam preventing rain. Imagine seeing Krishna lift the Govardhana panel through the drizzle as people had for the previous seven or eight centuries!

Several of the monuments in Mallai, including Trimurthi mandapam with a well, Varaha mandapam, with a small tank, Dharamraja Ratha with water spouts, Mahishasura Mardhini Rock lapped by the sea at high tide have  obvious water integration, besides the two great bas reliefs. I believe a case could me made that Tiger Cave, Mini Tiger caves, Athiranachanda mandapam, Koneri mandapam (named after the large pond nearby called Koneri) and most likely the original Vishnu shrine in the shore temple, had themes based on water integration. Like Fermat’s theorem, those are too small to fit here in this blog.

Now imagine the Lingodhbhava water-tank filled to the brim with clear water. Imagine a swan flies in and swims along the surface, representing Brahma – but still below the top of the Lingodhbhava pillar. Peer through the water, and see a Varaha diving, but not quite reaching the bottom of the water : a Varaha with the title “Sri Bhara”, the perfect epithet for Vishnu!

A play with water and sculpture, worthy of a king who called himself IndraLeelaH? A well-measured marvel, isn't it? Or to use the Sanskrit phrase : atimaanam atiadputam! अतिमानम् अति अत्पुदम् ॥ 

Can you, like me, see Athyantakaama Pallava smiling at us, through the misty drizzle of thirteen centuries?

11 September 2024 - this photo below by Suresh Priyan, captures what I tried to portay in this essay

Same tank Water filled
Photo by Suresh Priyan 

Pond at TTDC Resort, Mamallapuram
Swans?

If you liked this essay, you may also like my other blogs on Mamallapuram or Rajasimha

1. Atyantakaama Pallava's poem - a musical experiment
2. Rajasimha's third inscription
3. An overview of Mamallapuram

4. Rajasimha’s Calligraphic Nagari script

5. Pallava Grantha alphabet in Kanchi Kailasantha temple

6. காஞ்சி கைலாசநாதர் கோவில் வாழ்த்து

7. மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை 

...or these videos

Prof Baluswamy on Arjuna's Penance (in Tamil)
Prof Baluswamy on Krishna Mandapam (in Tamil)
R Gopu on 2000 Years of Mamallapuram (in Tamil)

Atyantakaama Pallava’s Poem – a musical experiment

On the southern portion of the west facing wall in the Ganesha Ratha and on the northern wall of  the Dharamaraja Mandapam, one can find the same eleven stanza Sanskrit inscription, written in Pallava Grantha script. Word for word, they are the same text, identifying both as temples built by a Pallava King who called himself Atyantakaama (He of Endless Desires), and in both the temple is called Atyantakaama Pallava Ishvara Graham , that is, the house of Ishvara of Atyantakaama Pallava. Both are temples for Siva, as the text of the poems describe.

The poem is in anushtubh chandas, where each stanza has four parts, each of which has eight syllables. Some of the stanzas use a poetic style called virodha aabhaasa, which is a known style in Sanskrit of describing the same object using phrases that mean opposite things. Here the object is Siva, the God for whom Atyantakaama built these temples. The identity of this king Atyantakaama Pallava is the subject of scholarly debate, with opinion varying that it is Mahendra Pallava, his son Narasimha Pallava (alias Mahamalla), the latter’s grandson Parameshvara Pallava, or his son RajaSimha Pallava. The correct identity is irrelevant to the primary purpose of this essay, and the musical video accompanying it, which is to showcase the beauty of the poetry and its musical value.

Here is the video, with Diwakara Tanujaha's rendering of the song. 

Here is the verse in Sanskrit, in the modern Devanagari script, for those can read it and need no translation:

संभवस्तिथिसंहारकारणं वीतकारणः

भूयात् अत्यन्तकामाय जगदां काममर्द्धनः

अमायः चित्रमायः असौ अगुनः गुणभाजनः

स्वस्थः निरुत्तरः जीयात् अनीशः परमेश्वरः

यस्य अङ्गुष्ट भराक्रान्त कैलास स दशानन

पातालं अगमन् मूर्धना श्रीनिधिस्तं विभर्ति अजं

Let us examine the first stanza. It reads:

sambhava stithi samhaara kaaraNam veeta kaaranaH

bhUyaat  atyantakaamaya jagatAm kAma mardanaH

My translation:

            Let He who is the cause of Creation, Preservation and Destruction, but himself without Cause,

            And is also the destroyer of Kaama (the God of Love)

            Grant to He of Endless Desires, the World.

You can see the mischievous play on words by the poet here, quite typical of the poetic inscriptions of Mahendra Varma Pallava, in his various cave temples at Mandagapattu, Dalavanur, Siyamangalam, Mahendravadi and Tiruchi. Atyantakaama (whether Mahendra himself, or one of his descendants), uses various epithets of Siva as birudas (titles) for himself, so the phrases may mean either Siva or the king, based on the context. Asking the Destroyer of Kaama to grant the whole world to one who calls himself the Pallava of Endless Desires, is the height of impudence. But it is also quite common in Hindu devotional Bhakti literature, especially in the Tamil country, where the devotee expects God to fulfill his or her desire.

Word meanings

sambhava - Creation

stithi - Preservation

samhaara - Destruction

kaaraNam, kaaranaH - Cause

veeta - without

bhUyaat  - grant

atyantakaamaya – to Atyantakaama

jagatAm – the world

kAma – Desire (also the name of the God of Love)

mardanaH - Killer

Let us examine the second stanza. It reads:

amAyaH  citramAyaH asau aguNaH guNabhAjanaH

svastaH niruttaraH jeeyaat anIshaH paramEshvaraH

My translation:

            Let Him win,

who is Non-Illusion but also himself the Great Illusionist,

            who is without qualities but Endowment of all qualities,

who is Self-Existent but without superior,

who has no Lord, but is the Supreme Lord

Virodha abhaasa in full flow. Lockwood believes the reference to Parameshvara here implies that the inscription was authored by the Pallava of the same name. Otherwise it is one of two stanzas (along with the sixth) where the king uses phrases only to describe Siva.

Word meanings

amAyaH  - Non-illusion (i.e, the Absolute Truth)

citramAyaH – the Great Illusionist

asau - him

aguNaH – He without quality (i.e One imossible to qualify)

            guNabhAjanaH – The Endowment of all qualities

svasthaH – Self Existent

niruttara - without Superior

jeeyaat – Let win

anIsha  - the Unmastered

paramEshvara – Ultimate Master

Let us examine the third stanza. It reads:

yasya angushta bharA krAnta kailAsa sa dashAnana

pAtAlam agaman mUrdhnA srinidhiH tam bibharti ajam

My translation:

He whose toe’s weight pressed Kailasa so hard that Ravana was pushed into the Netherworld,

Srinidhi (another title of Atyantakaama Pallava) bears Him, the Unborn (Siva).

Perhaps the Pallava bore a small lingam in his hair (or his crown). Here he gently mocks Ravana, who tried to lift Kailasa, but was pushed to the netherworld by an annoyed Siva for that audacity. So the Pallava comes across as more favored than the legendary Ravana. In the video, I’ve used a sculpture from the Kanchi Kailasanatha temple for this phrase, that I fancy might be of Siva resting his foot on Rajasimha.

 

Is this Siva's foot on Rajasimha Pallava?

Word meanings

yasya – whose

angushta – toe

bharA krAnta – weight

kailAsa – the Mountain Kailasa

sa - him

dashAnana –TenFaced (i.e. RavanaH)

pAtAlam - Netherworld

agaman - sent

mUrdhnA - head

srinidhi – the bearer of Prosperity (a title of the Pallava King)

tam - him

bibharti - bears

ajam – the Unborn (i.e Siva)

The beauty of these poems captivated me, and I wondered why they could not be rendered as song. My friend Sudharsanam immediately stepped up, set some of these stanzas to music (Sahana raga) and recorded them. I had the pleasure of  playing this at a seminar in Coimbatore, organized by the Rotary Club, where I was invited to speak on the Rock-Cut temples of the Pallavas. And what better visuals than the Atyantakaama’s sculptures at Mamallapuram to visually enhance the delight of the song?

I am surprised that such beautiful poems, in inscriptions, are not more popular among the literati. Not a single inscription is ever discussed in a class text book, which is a shame, considering the wonderful history and literature they represent. What a pity that only the literature of poets is taught in Indian schools and colleges, and not the poetry of kings, scientists, mathematicians, sculptors, etc.

These labeled collages shows all the sculptures used in the video.

Collage 1: Pictures from Dharamaraja Ratha

The pashupati image is from Arjuna’s Penance, the panel Rshbhaantika from Arjuna Ratha. The other sculptures are all from the middle floor of the Dharamaraja Ratha, except that of AtyantaKaama Pallava, which is on the ground floor western corner of the southern wall. While there are two Samhara Murthy sculptures, oddly there is none of KamaMardhana in Mamallapuram, even though the poem refers to this aspect of Siva in the first stanza.

Collage 2: Pictures from Shore temple and Olakkanesvara temple

In this other collage, the sculptures in the upper row are from the Shore temple, except the Gangadhara which is from the AdiVaraha Mandapam, a temple in worship. The sculptures in the lower row are from the Olakkaneshvara temple, on top of the main hill.

If you liked this song, you might enjoy this previous video which I made with a Tamil song, featuring sculptures of Siva from various temples.

  

For the controversy over authorship of these monuments, read Saurabh Saxena’s blog or Prof Swaminathan’s Powerpoints (I learn about Mallai from him).

My other blogs on Mamallapuram sculpture

Atiranachanda Mandapam - Babington's Gift 

A brief introduction to Mamallapuram 

மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை 

மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து

A mathematician's poem - Mahavira in Ganita Sara Sangraha

My other blogs on music
காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில் வாழ்த்து

தமிழ் நாடக இசை

ஆயிரம்திருதிராஷ்டிரர்கள் – சஞ்சய் சுப்பிரமணி கச்சேரி 2016

Sriram V interview with Sanjay Subramaniam – Madras Day 2015

பாட்டும் பாவமும்

மயிலாப்பூரில்  பல்லவர்  இசை

மார்கழி  இசை  அனுபவம்

Kanchi Kailasanatha Vimana sculptures

I visited Kanchi last week, and took some photos of the sculptures hiding in the vimaana (or athimaana, to use Rajasimha Pallava’s term) of the Kailasanatha temple. For some strange reason, these vimaana sculptures have not attracted much attention, it seems. The scarcity of  books on this marvelous temple is astounding. Even among the mini shrine sculptures, there are quite a few puzzles.

The most comprehensive treatment of this temple is Alexander Rea’s Pallava Architecture, published in 1909 (with reprints by Asian Educational Services). Rea’s book has a pencil sketch practically every other sculpture in the temple, but the vimana sculptures are not represented among the sketches. From the photographs in Rea’s book, it is obvious that the roof was in a perilous state. We are fortunate that the ASI took over this temple and restored it to a state of safety, and accessible to visitors. While the ASI’s efforts in the 1960s to safeguard the Pallava paintings were successful (as listed in an article in South Asian Studies, Ed: Dr R Nagaswamy), the attempts to improve the sandstone sculptures are nothing less than a travesty. In most but not all cases, the lower level sculptures continue to be iconographically similar to the the sketches in Rea’s book. We have a much worse situation with Tripurantaka temple, now called Amaresvara, where the modern cement sculptures have nothing to do with the sketches in Rea’s book.

In Kailasanatha, we can only presume that the iconographicy of the vimana sculptures have not been altered, though the rendering leaves the aesthetics wanting. The sculptures on the lowest tala of the vimanam are hidden away behind the shaalas blocking them, and not easy to spot, view or photograph from the ground level. One marvels at the perfectionism of Rajasimha’s sthapathi and silpis – for their efforts in depiction that are practically invisble to a visitor on the ground level.

The shikhara is at the fourth and highest level of the vimana. Immediately below it, at the third level or tala is one shaala and two karna kutaas. Below this at the second tala or level, are two shaalas and two karna kutaas. Neither of these have any sculptures, except some faces in the nasis of the shaalas. At the fourth tala of the vimana are three shaalas and two karna kutaas. On all four faces of the vimaana, there are sculptures only on the shikara (first level) and the fourth or lowest level. Sculptures adorn the wall on either side of the central shaala on each face of the vimaana.

These shaalas themselves have interesting mini sculptures of Siva dancing in various poses.

South Face

The south face depicts a Dakshinamurthy on the shikara, perhaps in alignment with the magnificent Dakshinamurthy panel on the wall below it. There is an older rishi to Siva’s right and a younger rishi to his left. Instead of a banyan tree, there are vague botanical attempts over his head. Two of the four rishabas (bulls) on the shikhara are visible, whose zoology is much superior to the aforementioned botany.

Dakshinamurthy

L: Vishapaharana - R: Chouri bearer
Eight armed kneeling dancing Siva in Naasi

L: Chouri bearer   R: Siva

Siva's foot on a figure

At the fourth level, the right side – eastern segment – has Vishapaharana, and a chouri (fan) bearer female. The left side – western segment - has a dancing Siva on top of an unidentifiable antagonist and another chouri bearer. The south face is the only one with chouri bearers; the other three faces have male dvarapalakas on the extremes. The naasis of the shaalas have eight armed dancing Siva, kneeling on one leg, reminiscent of the large sculptre on the western wall of the temple and the Panamalai painting.

I took these photographs from the tar road flanking the temple.

West Face

The west side of the temple is occupied by locals who have built some houses. I managed to take these photographs without intruding on them, but the approach angles are not simple and the residents may not take kindly to too many visitors.

West face of Vimana

Vishnu on Shikhara

Back: Kalarimurthy
Naasi: Unknown
Below: Skanda or Kubera?

Back: Bhikshatana with rishi / rishipathnis
Naasi: Vinayaka
Below: Narasimha

The shikhara here has a seated Vishnu with conch and discus (shankhachakra). The lowest level has a Bhikshatana murthy, with a rishi and two rishipatnis on the northern left segment behind the left shaala, and a Kalarimurthy with a gana on the southern right segment behind the right shaala. The left shaala has Ganapathy in the nasi, and Narasimha seated below. The right shaala has an unidentified characted in the nasi and either Kubera or Skanda below him.

North Face

I forgot to take a photo of the sculpture on the shikhara here.

The left segment on the fourth level here seems to have Tripurantaka and the right segment seems to have Gangadhara. The naasis of the shaalas in front of these have Kalarimurthy and Gajasamharamurthy respectively. I took these photos from the northern corridor, better photos must be possible from the lawn outside.

Gangadhara

Naasi: Gajasamharamurthy

Back: Tripurantaka
Nasi : Kalarimurthy

East Face

The east face is somewhat difficult to photograph, because the Nayak era mandapa blocks some of the angles. The shikhara has a seated Siva with an axe and deer in right and left hands, respectively.

Back: L - Dvarapalaka and R - SivaNaasi:  Kneeling 4-armed Siva

Back: L - Vishnu and R - Dvarapalaka
Naasi:  Kneeling 4-armed Siva

On the fourth level, on the right side (northern) segment are Vishnu and a dvarapalaka. To Vishnu’s left is a standing Sridevi or Bhudevi. In the naasi of the shaala is a four armed Siva, dancing while kneeling on his left knee, right arm across his chest; below him is Vinayaka. On the left (southern) segment, are a dvarapalaka and Siva (the left hand holding a deer is visible). In the naasi of the shaale before him, is a mirror image of the image on the other naasi, i.e., there is a four armed Siva, dancing while kneeling on his right knee, left arm across his chest.

Hopefully better photographs will help understand these.

Related Links

1. காஞ்சி கைலாசநாதர் கோவில் வாழ்த்து
2. Lecture on Kanchi Kailasantha temple (video –in Tamil)
3. Pallava Grantha alphanet in Kanchi Kailasantha temple
4. Rajasimha Pallava’s calligraphic script
5. சிற்பத்தில் இந்திரன்
6. Tripurantaka temple காஞ்சி திரிபுராந்தகர் கோவில்
7. கல்லிலே ஆடவல்லான்
8. கோயிலும் கல்கியும்

காஞ்சி கைலாசநாதர் கோவில் வாழ்த்து

முதல் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள்

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் எனும் வைணவ பாசுரங்களை பாடியவர்களில் முதல் ஆழ்வார்கள் மூவர். திருக்கோவலூரில் உள்ள விண்ணகரத்தில் பெருமாளை தரிசிக்க ஓர் மழைப்பொழிந்த இரவில் மூவரும் நோக்கிச்செல்ல, பொய்கையாழ்வார் முதலில் வந்தார். ஒரு குடிசையின் கதவை தட்டினார். யாருமில்லை. உள்ளே சென்று குளிர்காற்றுமழைக்கு ஒதுங்கி படுத்துக்கொண்டு இளப்பாரினார். யாரோ கதவைதட்டி உள்ளே மழைக்கொதுங்க இடம் கேட்டார்.  “ஒருவர் படுக்கலாம்,” என்று பொய்கை பதில்சொன்னார். “ஒருவர் படுக்கலாம் எனில் இருவர் இருக்கலாம்,” என்று மீண்டும் வேண்டுகோள் வந்தது. கதவை திறந்து அவரை பொய்கையார் அனுமதிக்க, இருவரும் இருளில் அமர்ந்தனர். வந்தவர் பூதத்தாழ்வார் என்பது பொய்கையாருக்கோ இருந்தவர் பொய்கையார் என்று பூதத்தாருக்கோ தெரியாது. அப்போழுது மூன்றாம் ஒருவர் கதவை தட்டி இடமுள்ளதா என்று வினவினார். “இருவர் இருக்கலாம்,” என்று இவர்கள் பதில் சொல்ல, “இருவர் இருக்கலாம் எனில் மூவர் நிற்கலாம்,” என்று அவர் கேட்க, கதவை திறந்து உள்ளே அழைத்தனர். இந்த மூன்றாம் மனிதர் பேயாழ்வார். மூன்று ஆழ்வாரும் மற்றொருவரை யாரென்று தெரியாமல் இருளில் நிற்க திடீரென்று, கதவு திறக்காமலே யாரோ உள்ளே வந்ததுபோலும் மூவர் நிற்கும்மிடல் நால்வர் திணிந்து திகைப்பது போல் ஒரு நெரிசலை உணர்ந்தனர். சற்றே திகைத்து குழம்பி தவித்தபின், அடடா நாம் வணங்கும் நாராயணனால் மட்டுமே கதவை திறக்காமல் கண்ணுக்கு தெரியாமல் உள்ளே வந்திருக்க முடியும் என்று எண்ணி மழிந்து பொய்கை ஆழ்வார் சொல்லால் விளக்கேற்றும் விதம் ஒரு பாடலை பாடினார். இப்பாடலே அது.

வையம் தகளியா வார்கடலே நெய்யாக

வெய்ய கதிரோன் விளக்காக – செய்ய

சுடராழியான் அடிக்கே சூடினேன் சொல் மாலை

இடர் ஆழி நீங்குகவே என்று

வையம் உலகம். தகளி அகல் விளக்கு. ஆழி சக்கரமும் ஆகும், கடலும் ஆகும். இந்த வையத்தை அகல் விளக்காக, கடலை அவ்விளக்கிற்கு நெய்யாக, கதிரவனை அகலுக்கு சுடராக, அந்த சுதர்சனம் என்ற சக்கரமேந்திய பெருமானின் அடிக்கு, துன்பம் எனும் கடல் நீங்க, சொல் மாலை சூடுகிறேன், என்று பொய்கை ஆழ்வார் சொல்விளக்கேற்றினார்.

இதைகேட்டு, பூதத்தாழ்வார் இப்பாடலை பாடினார்.

அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக

இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா - நன்புருகி

ஞானச்சுடர் விளக்கு ஏற்றினேன் நாரணர்க்கு

ஞானத்தமிழ் புரிந்த நான்

அன்பால் அகல்செய்து ஆர்வத்தை நெய்யாக சேர்த்து சிந்தையையே திரியாக்கி நாராயணனுக்கு ஞானத்தால் சுடரேற்றினார் பூதத்தாழ்வார். இவ்விரு ஆழ்வார்களும் ஏற்றிய பாசுரவிளக்கில் இருள்நீங்க அந்த நாராயணனை கண்டேன் என்று பேயாழ்வார் பாடினார்.

திருக் கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் திகழும்

அருக்கண் அணிநிறமும் கண்டேன் – செருக்கிளரும்

பொன்னாழி கண்டேன் புரிசங்கம் கைகண்டேன்

என் ஆழிவண்ணன்பால் இன்று

எக்கோலத்தில் நாரணனை கண்டார்? மாலவன் மார்பில் மலர்ந்தே, திரு என்று பெயர்கொண்ட இலக்குமியை (லக்ஷ்மியை) கண்டேன், நாரணனின் பொன் நிற மேனி கண்டேன், எதிரிகளின் செருக்கை அழிக்கும் பொன்நிற சக்கரம் கண்டேன், வலம்புரி சங்கையும் அவன் கையில் கண்டேன், கடலைப்போல் கருத்த நிறம் கொண்டவனிடம் (ஆழிவண்ணன்பால்) இன்று, என்றார்.

காஞ்சி கைலாசநாதர் கோவில் வாழ்த்து

இந்த பாடலின் கற்பனையை கொஞ்சம் திருடியே கைலாசநாதர் வாழ்த்தை நான் இயற்றியுள்ளேன்.

கல்மாலை தகளியா சில்பமே நெய்யாக

சொல்மாலை செதுக்கிய இடுதிரியாய் - பல்லவன்

அதியந்தகாமன் அரன்முறுவல் கச்சிவைத்தான்

அதிமானம் அதியற்புதம்

என் அலமேலு பெரியம்மா இப்பாடலை பாடியது. விவரங்கள் பின்வரும்.

கைலாசநாதரை உங்களோடு பார்க்கவேண்டும் என்று ஒருமுறை முனைவர் நாகசாமியிடம் பேராசிரியர் சுவாமிநாதனும் நானும் கேட்க, அவர் சொன்ன முதல் சொற்கள் “அதிமானம் அதி அற்புதம்.” தான் கட்டுவித்த கோயிலுக்கு ராஜசிம்மனே வடித்த சொற்றொடர். சாலப் பொருந்தும்.  அந்த கோயிலை புரிந்துகொள்ள இச்சொற்றொடரே மானசீக வாயில் கோபுரம்.

அத்யந்தகாமன் என்பது ராஜசிம்மனின் ஒரு பட்டப்பெயர். விருது. அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த விருது. மாமல்லபுரத்திலும் காஞ்சியிலும் பல்வேறு இடங்களில் இப்பெயரால் தன்னை கல்வெட்டில் குறித்துக்கொண்டவன் ராஜசிம்மன். அந்தம் என்றால் முடிவு. அத்யந்த என்றால் முடிவற்ற. காமம் என்றால் ஆசை. முடிவற்ற ஆசைகளை கொண்டவன் ராஜசிம்மன்.

हरस्य हरहासरूपम् अतिमानम् अत्यद्भुतम् “ஹரஸ்ய ஹரஹாஸரூபம் அதிமானம் அத்யத்புதம்” என்று ராஜசிம்மபல்லவேச்சுரத்தை ( காஞ்சி கைலாசநாத கோவிலை ) கல்வெட்டில் வர்ணிக்கிறான் ராஜசிம்ம பல்லவன். சிவனுக்கு ஹரன் என்றும் பெயர். ஹர என்ற வடமொழி சொல்லுக்கு திருடுதல் என்றும் ஒரு பொருள். ஹரனுடைய (ஹரஸ்ய) கள்ள புன்முறுவல் வடிவம் (ஹரஹாஸரூபம்) இக்கோயில் என்று மனம் களிந்து – அரன்முறுவல் கச்சிவைத்து, அதிமானம் அத்யத்புதம் என்று பெருமிகறான். உமையொருபங்கன் ஆலயத்திற்கு உகந்த உவமை அவன் சிரிப்பே என்று கல்லில் எழுதிய கலைக்கடலாம் ராஜசிம்மனை ரசிக்காமல் என்ன செய்வது?

மூலவரின் கோயில் அதிமானம் என்றால் அதை சுற்றி பல சிற்றாலயங்களை ஒரு மாலை போல் சூழந்து அமைத்துள்ளது. இக்கோவிலில் நுழைபவரின் கண்ணைக்கொள்ளும் முதல் காட்சி இந்த ஆலய மாலையே. கோவிலின் சுவற்றிலும் மதிமயக்கும் சிற்பங்களில் சிவனும் உமையும் மற்ற தெய்வங்களும் கணங்களும் கண்ணை பறிக்கும். 

கண்கொள்ளா காட்சி என்பது மற்ற எதற்கு பொருந்துமோ தெரியாது, நிச்சயமாக இக்கோயிலுக்கு பொருந்தும். சிற்பத்தினால் அலங்கரிப்பது மட்டும் போதுமென்றால் அவன் அத்யந்தகாமனாக இருப்பானா? ஸம்ஸ்கிருத மொழியில் கிரந்த லிபியில் ஒரு அற்புதமான கவிதையை இயற்றி, சொல்மாலையாக அதையும் செதுக்கிவைத்தான். திரி போன்று நீண்ட இச்சொல்மாலையில் அவன் சிவ பக்தி சுடர்விட்டு எரிகிறது.

சிற்றாலயங்களை சும்மாவிடவில்லை. இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தன்னுடைய பட்டபெயர்களை ஒன்றல்ல இரண்டல்ல, நான்கு லிபிகளில் செதுக்குவித்தான்!

கோயிலை சூழும் சிற்றாலய மாலை

விமானம் அல்ல - அதிமானம்!!

நாயன்மார்கள் யாரும் காஞ்சி கைலாசநாதரை பாடவில்லை. மிக அருகிலுள்ள அனேகதங்காபதம் எனும் கோயிலுக்கு வந்து அதை பாடிய சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், கைலாசநாதனை பாடவில்லையே என்று காஞ்சி பல்கலை கழக பேராசிரியர் சங்கரநாராயணன் ஒருமுறை வருத்தம் தெரிவித்தார். வேறு யாராவது கைலாசநாதனை பாடியுள்ளார்களா என்று தெரியவில்லை. நிற்க. 


அலமேலு பெரியம்மா பாடிய முதலாழ்வார் பாசுரங்கள் இங்கே 

மல்லை வாழ்த்தும் காஞ்சி வாழ்த்தும்

2010இல் தமிழ் பாரம்பரிய அறகட்டளை நடத்திய மல்லை கலை உலாவில் கலந்துகொண்டேன். அப்பொழுது மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து என்று ஒரு கவிதை எழுதினேன். ஓரிருவர் ரசித்தனர். உண்மையில் முதலாழ்வார்களின் பாசுரங்கள் அறிந்தவர் அக்கவிதையை கொஞ்சம் ஒரு வீசை அதிகம் ரசிக்கக்கூடும்.

மல்லை கலை உலாவில் ஓர் இரவு ஒரு நாடகம் நடத்தினர். வரலாற்றையும் சமூக அக்கரையையும் கலந்து கொஞ்சம் நவீன நையாண்டியை தூவிய நாடகம அது; தெருகூத்து பாணியில்,  நடிகை / கலைஞர் விநோதினி வைத்தியநாதனால் இயக்கப்பட்ட அந்த நாடகத்தில் அரசன் ஓரு ஓலைச்சுவடி படிப்பது போல் காட்சிவரும். அதில் இந்த கவிதையை அரசன் வேடமேற்ற நண்பர் சந்திரசேகர் வாசித்தார். யாருக்கும் புரியவில்லை. பாசுரங்களை நன்றாகவே அறிந்த திரு கண்ணன் அவர்களோ, கிறுத்துவ கல்லூரி பேராசிரியர் பாலுசாமி, பத்ரி சேஷாத்ரி  கூட அதை கண்டுகொள்ளவில்லை. பின்னர் ஒரு முறை தனியே சொன்னபோது கண்ணன் ரசித்தார். கலை உலாவிற்கு வந்த குடந்தைவாசி ஸ்தபதி உமாபதி ஆசாரிக்கு அதை அனுப்பினேன். அவரே அதை முதலில் மிகவும் ரசித்தவர். சமீபத்தில் மாமல்லபுரத்தில் வேரொறு தருணம் சொன்னபோது பாலுசாமியும் பத்ரியும் ரசித்தனர். சென்ற வருடம் 2015 புனே சென்றபோது, அங்கே வாழும் பெரியம்மா அலமேலுவிடம் இதை வாசிக்க மிகவும் ரசித்தார். 

பெரியம்மாவிடம் முதலாழ்வார் பாசுரங்கள், மற்ற சில பாடல்களை ஒலிஒளிப்பதிவு செய்துகொண்டிருந்தேன். 1920களில் அலமேலுவின் சிறுவயதில் திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலுக்கு நடிகர் எம்.கே. தியகராஜ பாகவதர் அடிக்க வந்து பாடுவாராம். அவர் பக்தியோடு கோயிலில் பாடிய பாடல்களை அங்குள்ள மற்ற சிறுமிகள், சினிமா மோகத்திலும் சங்கீத ஆர்வத்திலும் மனப்பாடம் செய்து அடுத்தமுறை பாகவதர் வரும்போது பாடிகாட்டி அவரை அசத்துவார்கள் என்று, மலரும் நினைவகளில் பெரியம்மா திளைத்தார். பாகவதர் பாடிய சில சினிமா பாடல்களையும் பெரியம்மா பாட, நான் பதிவு செய்தேன். எண்பத்தியைந்து வயதில் என்ன ஒரு குஷி, என்ன ஒரு குறும்பு, என்ன ஒரு தமிழ் ஆர்வம். “அஞ்சரை கட்டைல பாடுவேண்டா, இப்போ அரை கட்டைலே போறது,” என்று நையாண்டி கலந்த ஒரு அலுப்பு. அலுப்பிலும் சிரிப்பு. “வேறு கவிதை எழுதினா சொல்லு, அதுக்கு மெட்டு கட்றேன்,” என்று அன்புக்கட்டளை. 

திருமணத்திற்கு வட இந்தியாவில் பல இடங்களில் வாழ்ந்தபின் பெரியப்பா நரசிம்மன் ஓய்வு பெற்றபின், சென்னையில்  1980களில் வாழ்ந்த காலத்தில் பல பஜனை குழுக்களுடன் பாடினவர் அலமேலு பெரியம்மா. வேங்கட வரதன் என்பவரிடம் சங்கீதம் கற்றுக்கொண்டவர். தமிழிசை சங்கம், ஆல் இந்தியா ரேடியோவிலும் பாடியுள்ளார்.

1980 - பாட்டி, அம்மா, அலமேலு பெரியம்மா

அத்தை மகன் பார்த்தசாரதியுடன் ஒருநாள் பாடாலேஷ்வரர் குகை கோயிலுக்கு சென்றுவந்தேன். அந்த சில மணிநேரத்தில் அலமேலு பெரியம்மா இந்த கவிதையை மனப்பாடம் செய்து மெட்டும் ராகமும் கட்டி பாடிகாட்டினார். கல்லே தகளியா பாடலின் மெட்டில் பாட சரியாக அமையவில்லை என்று வேறு ராகத்தில் (கேதாரகௌளையில்) பாடினார். அடுத்தநாள் நானும் சாரதியும் பாஜா கார்லே குகைகளுக்கு சென்றுவருவதற்குள் கைலாசநாதர் வாழ்த்தையும் ஆரபியில் ராகம் கட்டி பாடிவிட்டார்.

இந்த ஆஜிவக வாலேசன் வலைப்பதிவை எழுதத்தொடங்கிய பொழுது அந்த மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து கவிதையை இங்கு பதிவிட்டேன். 2015ஜூன் மாதம் தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளைக்காக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக மாமல்லபுரம் (Two thousand Years of Mamallapuram) என்ற தலைப்பில் உரையாற்றினேன். அதே தலைப்பில ஆங்கிலத்தில் ந. ராமசாமி எழுதிய ஆங்கில நூலின் சாரம்சம் அந்த உரை. மே மாதம், அவர் இல்லத்தில் பேச வாய்ப்பளித்த முனைவர் நாகசாமி, அந்நூலை இரவலாக கொடுத்தார். உரைக்கு நடுவே அலமேலு பெரியம்மா பாடிய இப்பாடலை சேர்த்தேன். பாடலிலிருந்து ஒலியை மட்டும் பிரிக்க யெஸ்ஸெல் நரசிம்மன் உதவினார். பாடலை விஜயன் ஒளிப்பதிவில் சேர்த்தார்.

மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து

கல்லே தகளியா கற்பனையே நெய்யாக

பல்லவன் கட்டளை இடுதிரியா – மல்லை

ஆழி கரையோரம் உளியால் விளக்கெடுத்தார்

வாழி எம் சிற்பியர் புகழ்.

இதை அலமேலு பெரியம்மா பாடிய ஒலிப்பதிவு இங்கே

தொடர்புடைய கட்டுரைகள் சுட்டிகள்

1.    காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில்  – காணொளி (வீடியோ)

2.    அதிமானம் அதி அற்புதம் – திருமதி ராதிகா பார்த்தசாரதி கட்டுரை

3.    ராஜசிம்ம பல்லவேச்சுரத்தின் ஓவிய எழுத்து

..    அடடா - கிரந்தம் படிட்துவிட்டேன்

5.    பத்ரி சேஷாத்ரி - அதிரணசண்ட மண்டபத்துமூன்றாம் கல்வெட்டு

6.    2000 ஆண்டுகளாக மாமல்லபுரம் – காணொளி (வீடியோ)

7.  முதல் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள
8.  Swaminathan Natarajan's blog on Kanchi Kailasanatha temple 

 துக்கடா - அலமேலு பாடிய மற்ற சில பாடல்கள்

 மன்மத லீலையை வென்றார் உண்டோ (படம் - ஹரிதாஸ்)

வள்ளலை பாடும் வாயால் (படம் : சிவகவி)

மன்மத லீலையை தியாகராஜ பாகவதர் பாடியது

வள்ளலை பாடும் வாயால் தியாகராஜ பாகவதர் பாடியது

பாலும் தெளிதேனும் (விநாயகர் அகவல்)

உப்புமா கிண்டி பாரடி