A Sculptor's muse

Softly O softly she floated ashore
On the waves of his dream to his mind's very core
Like the dew on the grass from the soul of the breeze
In the still of the night with the greatest of ease

Smoothly O smoothly he etched in her shape
For devas to gasp and manushas to gape
Firmly O firmly he hammered the stone
'Til rock came alive as flesh blood and bone

Her lips promised love, her breasts spoke in rhyme
Her hips gently prodded her anklets to chime
She smiled with her eyes and laughed with her heart
As he breathed into her the essence of art

On the return from Jhansi after January 2025 THT Site Seminar in northern Madhya Pradesh, this sculpture popularly known as Gyaraspur lady, now kept in the Gujari Mahal museum in Gwalior fort, inspired this poem above. "Gyaraspur lady" is the sculpture of a shaala-bhanjika from a place called Gyaraspur near Vidisha, which is south of Gwalior. In 2019, THT site seminar was conducted in areas around Bhopal including Vidisha and Gyaraspur. That's when we came to know about it, when Vallabha Srinivasan gave a preparatory lecture about it. Mr Venkatesiah, retired Regional Director of ASI, accompanied us as an expert, and informed us that this statue was under high security, behind a barricade, because of several attempts at stealing it. While some were waxing eloquent about the grace, beauty, allure, posture and other aspects of this sculpture, I was reminded of an apsara sculpture from Nageshvaran temple in Kumbakonam, Tamilnadu - one of four such beautiful apsara figures in that temple. This particular apsara, west of the Dakshinamurthy shrine, is soft, supple, demure, enchanting. When I mentioned this, Sowparnika, who was nearby showed it from her photo collection in her phone. The Gyaraspur lady photo is by Suresh Priyan, who was also on the Site Seminar.

Phrases and the tune of Sarojini Naidu's poem, "The Palanquin Bearers", which I had read in school, and loved for the very Indian sounding chandas/yaappu (prosody) of this English poem, floated into my thoughts. On the return journey by train on January 27, I wrote this poem - it applies to both sculptures and the shilpis who sculpted them.

Gyaraspur lady - photo by Suresh Priyan

Apsara at Kumbakonam Nageshvaran temple - photo by Sowparnika

Related Essays in my Blog

மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து

My poems

My Essays on Art

Bharat Mata statue of Subrahmanya Bharathi

Bharata Matha terracotta image

Bharatha Matha Terracota figure of composite unit of India, as visualized by Mahakavi Subramanya Bharathi and his close associates, Mandayam Brothers S Thirumalachari, S Srinivasa Chari and S Parthasarathy Iyengar in the year 1916 during their exile at Pondicherry.  This idol was discreetly smuggled to Madras and taken in procession during Anti British movements. It has lost the Ceylon part which was in the form of a lotus bud at the feet,  during an encounter with British police.

Vande mataram.

------------

This text above, along with this picture, was shared by VK Srinivasan in our Tamil Heritage Trust Whatsapp group.

The Mandyam brothers owned a Tamil newspaper called Swadesa Mitran, in Madras (Chennai) and they hired Subrahmanya Bharati, the poet, as its deputy editor. Bharati today is primarily known throughout the Tamil speaking world as poet extraordinaire, a Mahakavi, whose patriotic poems about India, the Tamil language, are well known. But he did not earn much from his poetry; his primary income was as a journalist. He is considered THE pioneering journalist of the Tamil language - he wrote political essays advocating the expulsion of British rule (inspired by Bala Gangadhara Tilak), he introduced the first cartoons in Tamil newspapers, he wrote essays on science and technology, translated essays and poems from various languages of India like Bengali, Hindi, Marathi, and English. He was considered an extremist in those days, a follower of Bala Gangadhara Tilak, as opposed to the moderates led by the lawyers of Madras, led by the indomitable V Krishnaswami Aiyar. He introduced the Bengali phrase Vande Mataram into Tamil, without modifying the words, and made it popular. He also published an English newspaper, for years.

A cartoon published by Subramania Bharati
Gandhi as a cow, the British as tigers

He formed a patriotic group with VO Chidamaram Pillai, Subramania Siva, Aurobindo Ghosh and VaVeSu Iyer. VO Chidambaram a lawyer of Thoothukkudi (Tuticorin), an old harbour city near Kanyakumari, is famous for starting a shipping company. He was later arrested and sentenced to jail, where he was also sentenced to be yoked (Literally a wooden yoke, like a plough) to an oil-press (instead of a bull) and forced to pull the oil-press.

Bharathi and others condemned this arrest and cruel sentence. The British issued an arrest order for Bharati for one of his essays, and he escaped to Puducheri (Pondicheri) which was under French rule, taking the advise of his friends. He spent nearly ten years in Pondicheri, in self-exile. At some point he was exhausted with his exhile and came back to British India - that is Madras province. He was arrested in Kadaloor (Cuddalore) and sentenced to jail, but was released after promising not to write against British government policies. Sadly he died a few years later. 

The Mandayam family, which ran the SwadesaMitran newspaper, and had hired Bharati as a writer and assistant editor, somehow inherited the terracotta idol of Bharata Matha. Decades later, after independence, N Balasubramanian, a mathematician and cryptologist, and an avid lover of Tamil literature and especially Subramaniya Bharati, was an active membre of Delhi Tamil Sangam. By the 1960s, a significant number of Tamils had moved to Delhi, a vast number of them employed as bureaucrats in the Government of India, and quite a few in academic circles also. The Delhi Tamil Sangam, regularly held meetings in which they discussed literature, hosted visiting writers, speakers, artists, etc; conducted music concerts (mostly Carnatic music) and Tamil plays and so on. Balasubramanian, who wrote under the Tamil pseudonym Nagupoliyan was one of the very active members of this group. On one of his travels, a member of the Mandayam family gave him the Bharatha matha statue for safekeeping. From then on, every monthly meeting of the Delhi Tamil Sangam started with a prayer and puja to this Bharata Matha statue. In 1982 the centenary year of Subramaniya Bharathi, year long celebration called Bharati 200 was conducted. It was called Bharathi 200 rather than 100, in the hope that Bharathi would be remembered for at least another hundred years. 

When Balasubramanian retired and settled down in Madras (Chennai), he brought back this image with him and somewhere along the way, the Bharata Matha statue returned to the Mandyam family. During the condolence meeting of R A Padmanabhan in 2014, who wrote a biography of Subramaniya Bharati, I met one of the stalwarts of the Mandayam family - Mandayam Parthasarathy Iyengar, then around 96 years old; he was one of the speakers.

Mandayam Parthasarathi Iyengar at 
condolence meeting of RA Padmanabhan, 2014

I met "Nagupoliyan" Balasubramanian around 2010. We called him Balu sir and learned about the various aspects of his life only later. He announced a weekly Sanskrit class then, and I began to attend it regularly until 2015 or so. I didn't learn much Sanskrit, but learnt a lot about sanskrit and also learnt a lot about Bharati and a many fascinating aspects of Tamil literature from him. At this point he only had a photo of this Bharata Matha statue with him. In December 2010, he decided to donate a collection of his books on Bharati and his Bharati memorabilia, including clippings from several newspapers and magazines to the Mahakavi Bharati School in Kasuva village, near Thiruninravur, run by Sevalaya. I accompanied Balu sir and several of his writer friends, where stalwarts like writers Ja Ra Sundaresan, and Rani Maindan spoke. Balu sir had already donated some of his collection to the Bharati Illam, a memorial house in Tiruvallikeni near the Parthasarathi temple, and they are on display there.

Sevalaya founder Muralidharan speaking
Balasubramanian, Ja Ra Sundaresan, Prof Va Ve Su on stage
Mahakavi Bharati school, Kasuva

Memorabilia from Balasubramanian collection 
Mahakavi Bharati school, Kasuva

Cryptography class in Balu sir's residence, Kotturpuram

Balu sir passed away in 2019. He told the story of this Bharata Matha idol several times. Once during the performance of an experimental play titled, Chennaiyin Gnanaratham, compered by Vallabha Srinivasan, wife of VK Srinivasan, Balu sir simply walked on to the stage and narrated this story. It became a hit

A few years later, I visited Bharathiyar Illam in Tiruvallikeni with Balu sir, and just outside, we were pleasantly surprised to meet Mandayam Parthasarathy Iyengar, the aged gentleman at the RA Padmanbhan condolence meeting in the front row. He was a then a resident of Tiruvallikeni. A few years back, at the age of 102, he featured in several news channels as the oldest persons to vote in the election (2019 elections, I think). He has since passed away.

VK Srinivasan's whatsapp photos brought back some memories, and hence this blog. It may be some interest that one of the pillars in a mandapam of the Mylapore Kapalishvara temple, has an image of Bharatha matha, which looks very much like this one. This mandapam was constructed in the 20th century.

Bharatha Matha sculpture
Mylapore Kapalishvara temple, Madras

Related blog essays

• Condolence meeting for RA Padmanabhan ரா அ பத்மநாபன் அஞ்சலி (notes in Tamil)
• Subrahmanya Bharathi’s Essays and Short Stories - notes from KRA Narasiah lecture
• மழநாட்டு மகுடம் Tamil Short Story by Nagupoliyan

Labour Statues of Mamallapuram

மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை (Tamil version of this essay)

There is a statue called Triumph of Labour, opposite to the Senate Building of the Madras university and adjacent to the MGR and Jayalalitha graves at the Marina beach in Madras. This was designed by Roy Chowdhry, a former Principal of the Government College of Fine Arts, Egmore. The college is only  a couple of miles away from the statue.

It depicts four people straining their sinews in hard physical labour, trying to move a large boulder with a long rod. It was not only art, but a political statement, a celebration of Marxism and democracy. a tribute to the Labour movement of the early twentieth century.

Labour Statue, Marina beach, Madras

There are several other statues in the Marina beach, mostly commissioned and installed to mark the World Tamil Conference held in 1968. The previous year 1967, the Dravida Munnetra Kazhagam won elections and formed the government. These statues are celebration of Tamil literature, culture and the Dravidian movement, an alternate to the Congress and the Communist parties that were popular until then in Tamilnadu. Hence there are statues to ancient poets Tiruvalluvar, Ilango  and Avvaiyar, modern poets Subramania Bharati and Bhaaratidaasan, and Kannagi, the heroine of the Ilango’s great epic Silappadikaaram. A statue for the medieval Tamil poet Kamban was added in 1971. 

Three foreigners who enriched Tamil literature were also  honored with statues. They are : Italian priest Constantine Beschi (who called himself Veeramaamunivar in Tamil and wrote the story of Jesus Christ as the Tamil epic Tembaavani,), English Bishop Robert Caldwell, then considered the discoverer of the Dravidian language family, and GU Pope, who translated Tirukkural and Tiruvaasagam into English.

Before the era of British rule in India, statues in public were rare. There are no mentions of such statues in literature and no archaeological evidence. After India became independent, Indians adopted the British custom and festooned the country with statues of politicians in practically every street. In Madras, there are also statues to poets, authors and cinema actors.

While most of these other statues in Chennai may not excite connoisseurs or critics of art, the Labour statue is quite noteworthy. But rarely do visitors come to see this statue for its artistic merit. It is simply something else to on their way to the beach. People who visit Madras to see sculptures visit either the Egmore museum or Mamallapuram.

Art Galleries

Temples are the galleries of art of India, for painting sculpture or architecture. They are the monuments which are renovated least and hence offer the best snapshots of the past. Parthasarathy temple in Tiruvallikkeni is perhaps the temple in Chennai with oldest sculptures, of the Vijayanagar period.

Art historians consider Mamallapuram the cradle of Dravidian architecture and sculpture. (Here Dravidian refers to a style of sculpture as per the Hindu shilpa shaastras, not the language family or the political movement). Some of Mahendra Pallava’s caves precede Mamallapuram, but have few sculptures, all of Gods or dvarapalakas. Few people visit them. From the Pallava era, and even earlier, till now, temples are the primary art galleries of not just Tamil country, but also India. Several historians and scholars, primarily Marxists but also quite a few others, inject political and social perspectives to temples and sculptures, but the fundamental intention of temples continues to be religion. The art serves the religion. 

In the centuries that followed Mamallapuram, when temples in granite proliferated the Tamil country, the sculptures of the Pallavas, Pandyas, Cholas or their feudatories, all depicted episodes from the itihaasas Ramayana and Mahabharata, the Puranas or the episodes from the lives of the Alwaars or Naayanmaars. Only from the Vijayanagar era, ordinary people, kuravan kuratti, scenes of daily life etc started to proliferate.

But Mamallapuram is an exception.

The Worker Sculptures of Mamallapuram

The Great Penance panel in Mamallapuram or Mallai, depicts either Arjuna or Bhagiratha in penance, as Siva appears to grant his book. Devas, Gandharvas, Rishis, Vidyadharas, Kinnaras, Kimpurushas, flock to see this marvelous sight. A number of birds and animals are also featured in the magnificent spectacle. Among these are four hunters, or kiraatas. Kiraataarjuniyam was a great Sanskrit epic, composed by Bharavi around this time. Siva disguised as a kiraata arrives to test Arjuna : the test turns into a war first of words, then arrows, then hand to hand combat. The Penance panel doesn’t feature Siva as a kiraata, but the four kiraatas in the sculpture may indicate this episode. They all carry tall bows, but none bears the carcass of a hunted animal. One carries a jackfruit.

Great Penance panel - Mamallapuram

They are not gods, or royalty or landed gentry, but daily toilers. They are not shown lifting or moving something heavy, straining their muscles, suffering from the heat of the midday sun, or sweating profusely. They are working for themselves, not being exploited by a moneyed class. Nothing for a Marxist to criticize, an union leader to organize, a writer or artist to lament, or a social justice warrior to exploit. There maybe some scope for an anthropologist or an art critic, but they generally seem to have ignored such sculptures.

Kiratas in the Great Penance

A curious aspect is their neutral expression – there is none of the vismaya of the celestials, the languidness of the animals at rest, or the delight of the elephants charging towards the water.

A stone’s throw from the Penance panel is the Govardhana Panel. Krishna lifts the mountain with his hand, with Balarama Subhadra and a host of the Yadavas and their cattle all taking refuge under it. The most remarkable aspect here is the utter normality of village life while a storm rages all around. Here a cowherd milks a cow, a lady vends her buttermilk, another carries a pile of straw on her head, a man plays the flute, his wife warns him that it is disturbing the sleeping baby, and so on. All people at work; but the primary intent of the sculptor is show the Grand Deed of Krishna, not the toil of the workers.

center: Krishna lifting Govardha
right : Lady carrying pots with buttermilk

right: Yaadava milking cow
left: Lady carrying straw

The Dharamaraja ratha, tallest of the Five Rathas, features several marvelous sculptures in the second and third floor, mostly of Siva and some of Vishnu, and their devotees. Among these are five temple workers – a priest (archaka), an attendant with a bell in his hand (parichaaraka), a cook (svayampaka), a water bearer (a lady with a pot) and a musician (oduvaar). Four of these are on the eastern wall, the lady with the pot is in the western wall. 

As temples became bigger, they acquired a larger band of workers, but none of the later Pallava or Chola temples ever depicts a single such worker.

In some temples of the Nayak era, sculptures of kings, queens, ministers, generals and donors are etched on some pillars. But in the ancient and medieval era, not a single poet, administrator, artist, architect, businessman, scientist, scholar, were apparently considered fit to commemorate with statues in temples. We have no idea what Kamaban Tiruvalluvar Ilango Avvaiyaar and others looked like. We don’t even know the names of the sthapathis and silpis of most of the temples, leave alone portrait sculptures. Perhaps some were featured in paintings in palaces or palm leaf manuscripts or other forms of painting, now lost.

In this respect, the statues of the workers, commoners as depicted in Mamallapuram remain unique.

If you liked this essay, check out other such essays by me 

Art Essays

A Connoisseur of the Commonplace

ஐம்பெரும் ஓவியம் - 1 - ஆதங்கம், அறியாமை, கேள்விகள்

இலக்கிய தொகை

தமிழ் இலக்கியத்தில் ஐம்பெருங் காப்பியம் புகழ்பெற்றவை. ஐங்குறுங்காப்பியமும் அறிவோம். வடமொழியில் மூன்று பிருஹத்காவியங்கள், அதாவது, பெருங்காப்பியங்கள், புகழ் பெற்றவை; இவை பாரவி இயற்றிய கிராதார்ஜுனீயம்; மாகன் இயற்றிய சிசுபாலவதம்; ஸ்ரீஹர்ஷன் எழுதிய நைடதம். காளிதாசன் இயற்றிய ரகுவம்சம், குமாரசம்பவம் இரண்டையும் சேர்த்து, வடமொழியின் ஐம்பெருங் காப்பியமாகவும் கூறுவர். விஜயநகர் மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில், அதாவது பதினாறாம் நூற்றாண்டில் தெலுங்கு மொழியில் ஐம்பெருங்காப்பியங்கள் இயற்றப்பட்டன என்று சமீபத்தில் அறிந்தேன். மற்ற இந்திய மொழிகள் இதுபோல் வரிசையை நான் கேள்விப்பட்டதில்லை.

பஞ்சபூதங்களையும் நாம் அறிவோம். உபநிடதங்களிலும் புறநாநூற்று பாடலிலும் இப் பஞ்சபூதங்களை வணங்கியும் வர்ணித்ததும் வரலாறு. பஞ்சபூத தலங்கள் என்று பாடல் பெற்ற ஐந்து சிவன் கோயில்களும் தமிழரும் மற்ற தென்னிந்தியரும் அறிந்ததே. முருகனின் அறுபடை வீடுகளை சொல்லவும் வேண்டுமா?

இசைத்தொகை

கர்நாடக இசையில் திருவாரூர் தியாகையர் இயற்றிய பஞ்ச ரத்ன கீர்த்தனைகள் புகழ் பெற்றவை. முத்துசாமி தீட்சிதரின் கமலாம்பாள் நவாவர்ணமும் சிலர் அறிவர். விக்கிரமாதித்தியன் அரசவையில் நவரத்தினங்களாக ஒன்பது புலவர் இருந்ததும் கர்ணப்பரம்பரை. எந்த விக்கிரமாதித்தியன் என்பது கேள்விக்குறி. முகலாய மன்னன் அக்பரின் அரசவையிலும் கிருஷ்ணதேவராயர் அரசவையிலும் இதுபோல் நவரத்தினங்கள் இருந்ததும் தெரியும். நவரத்தினம் என்பதே செல்வந்தர் மகிழும் ஒன்பது ரத்தினங்கள் அல்லவா?

நான்மறை, அறுசுவை, ஏழு ஸ்வரம், எட்டு திக்கு, என்றெல்லாம் பொக்கிஷங்களை எண்ணி கணித்து கொண்டாடுவது நம் வழக்கம். அகநானூறு, ஐங்குறுநூறு, இனியவை நாற்பது, பன்னிரு திருமுறை, நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் என்று இலக்கியத்தில் மிக தொன்மையான மரபை காண்கிறோம்.

கலைத்தொகை

ஐம்பெரும் ஓவியம் என்று நாம் கொண்டாடுகிறோமா? எனக்கு தெரிந்து அப்படி யாரும் ஒரு தொகுப்பை வழங்கவில்லை. ஓவியர்கள் கூட யாரும் இதை பற்றி பேசியோ எழுதியோ நான் கேட்டதில்லை. பண்டைக்கால ஓவியங்கள் பலவும் காலத்தின் கோலத்தால் அழிந்து ஒழிந்து விட்டன என்று  ஒரு வாதத்துக்கு ஒதுக்கிவிடுவோம். ஐம்பெரும் சிற்பம் என்றாவது நாம் புகழ்ந்து பாராட்டுகிறோமா? இல்லை. ஏன்?

மாமல்லபுரத்து ஐந்து ரதங்கள் மிகப்பிரபலம். பாரதத்தை தாண்டி உலக கலை ரசிகரின் மனதில் அவற்றுக்கு ஒரு சிறப்பிடம். அவை ரதங்கள் அல்ல, கோயில்கள். ஐந்து கோயில்கள் என்று யாரும் அழைத்ததில்லை. இருபதாம் நூற்றாண்டிற்கு முன் தமிழ் இலக்கியத்தில் அவை இடம் பெறவேயில்லை. தமிழ் சினிமா பாடல்களில் கோயில்களும் சிற்பங்களும் ஓடி விளையாடி நடனமாடும் நடிகருக்கு பின்புல களமே தவிற, திரைப்படங்களின் கதைக்கும் சிற்பக்கலைக்கும் தொடர்பிருக்காது. கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் உட்பட, மாமல்லபுரத்து ஐந்து ரதமும், அஜந்தா சித்தன்னவாசல் ஓவியங்களும் கதாநாயகருக்கு பின்புலமேயன்றி, கதையின் இணைந்த கலைகளல்ல. இவற்றை, இலக்கியமும் இசையும் திரைப்படத்துறையும் சிற்பக்கலைக்கு செய்த அவமரியாதை என்று கொள்வதா, அறியாமை என்று கொள்வதா, அவதூறு என்றே கொள்வதா?

என் அஜந்தா பயணம்

அஜந்தா ஓவியங்களை முதன்முதல் தை மாதம் 2006ல் நேரில் சென்று பார்த்தேன். இனம்புரியா கோவமும் சோகமும் என்னை ஆட்கொண்டன. ஒரு ஓவியத்திலுள்ள ஒரு பாத்திரமோ, அவர்களது கதையோ ஒன்றையும் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. அவை யாவும் புத்தரின் வாழ்க்கை சம்பவங்களும், அதிசயங்களும், புத்தரின் முற்பிறவியான பற்பல போதிசத்துவர்களின் கதைகள் என்பதே முக்கிய காரணம். அதற்குமுன் நான் அமர் சித்திர கதை காமிக்ஸ் புத்தகங்களிலும், அம்புலிமாமா பத்திரிகை கதைகளிலும் பார்த்து ரசித்த ஓவியங்களுக்கும் அஜந்தா ஓவிய பாணிக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. மளிகை கடைகள் இலவசமாய் தரும் நாள்காட்டியிலோ, ராஜா ரவி வர்மனின் ஓவியத்திலோ, அங்கும் இங்கும் சில கோவில்களில் கண்ட ஓவியங்களிலோ காணும் கலை வடிவங்கள், உருவங்கள், அங்க இலக்கணங்கள், ஆடைகள், நிறங்கள்... இவை ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டாலும், அஜந்தா ஓவியங்களோடு ஒப்பிடும் போது வேறு யுகத்து வேறு நாட்டு வேறு பண்பாட்டு கலையை பார்க்கிறோமோ என்ற ஐயம் ஏற்பட்டது.

அஜந்தா குகை 17
படம் - சித்தார்த் சந்திரசேகர்

அஜந்தா குகை 2 - சேதமான ஓவியம்
படம் - ர கோபு

அஜந்தா ஓவியத்தின் கலையோ, வரலாறோ, ஓவியர்களின் திறமும் நுணுக்கமும் புறிந்துகொள்ளவோ அனுபவிக்கவோ அடிப்படை ஞானம் கூட எனக்கு அன்று இல்லை. திகைக்கவும் திண்டாடவும் மட்டுமே ஞானம் திகழ்ந்தது. அங்கு வழிகாட்டிகள் மற்றவருக்கு சொல்லும் வர்ணனைகள் ஓரிரண்டு நிமிடம் காதில் பட்டாலும், தப்பாகவே தோன்றியது. ஏதோ ராஜா, ராணி, நாட்டிய பெண், பொறாமை, போட்டி, மரண தண்டனை, என்று அவர்கள் சினிமா தொலைகாட்சி கதைகளை அங்கே கோர்த்துவிடுவதாகவே எனக்கு தோன்றியது. அங்கும் இங்கும் சிதைந்து உடைந்து கிடந்த சில ஓவியங்களின் பரிதாப நிலையும், மிஞ்சியிருந்த சில ஓவியங்கள் மேலே சமகாலத்து கயவர்கள் ஆங்கிலத்திலும் ஹிந்தியிலும் தங்கள் பெயர்களை கிறுக்கியிருந்தது வெறுப்பூட்டியது. அவர்கள் மீதும் பாரத சமூகம் மீதும் நம் கல்வி மீதும், ஏன் ஆசிரியர் கல்கி மீதும் கூட கோபம் பொங்கி வழிந்தது. என் தம்பி ஜெயராமன் அருகில் வந்து, குகை பின்சுவரிலிருந்த புத்தர் சிலையை காட்டி, “அவரே இரண்டாயிரம் வருஷமா இதை எல்லாம் பார்த்து அமைதியா இருக்கார், உனக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம்,” என்றான். ஓரிரு நிமிடம் புத்தரை பார்த்தேன்; அவர் முகத்தில் தோன்றும் சாந்தம் ஒரு தொத்துவியாதி; அமைதியானேன்.

தன் கையிலிருந்த திராட்சை பையை திருடிய குரங்கின் மேலுள்ள கோபத்தையும், குகை குகையாய் ஏறி இறங்கிய கோபத்தையும் என் தங்கை தேவசேனா மீது அவள் மகள் சினேஹா செலுத்தினாள்; அவளுக்கு புத்தர் சாந்தம் அளிக்கவில்லை; தேவசேனா மணிமேகலையாக மாறவேண்டியிருந்தது.

சுமார் ஐந்து வருடத்திற்கு பின் ஐப்பசி மாதம் நவம்பர் 2010ல் தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையின் அஜந்தா எல்லோரா கலை உலாவின் பயிற்சி உரைகள் தொடங்கின. முப்பது ஆண்டுகளாக பற்பல அஜந்தா புத்தகங்களை படித்து, அவற்றின் கலையின் ஆழமும் நுணுக்கமும் வரலாறும் உணர்ந்த பேராசிரியர் சுவாமிநாதன், எங்கள் வழிகாட்டி. வைகாசி மாதம் (ஜூன்) அவரிடம் அவர் எழுதிய அஜந்தா புத்தகத்தை வாங்கி படித்தேன். ஓரிரு மாதம் கழித்து திருப்பி கொடுக்கும் போது, நீதான் இந்த புத்தகத்தை படித்த முதல் ஆள் என்றார். சின்ன ஆனந்தமும் பெரிய ஆதங்கமும் அவர் குரலில் தொனித்தன. நான் திகைத்து நின்றேன். “உனக்கு முன்னாடி எங்க அண்ணா படிச்சார் ஆனால் அது பிழை நடை பார்த்து திருத்தும் பணி.” அவர் அண்ணா கல்கட்டா கிருஷ்ணமூர்த்தி, வங்காள மொழியில் சாதனைகள் படைத்து பெரும் விருதுகள் பெற்ற எழுத்தாளர்.

அஜந்தாவை மட்டுமல்ல, இந்திய ஓவிய மரபை, அதன் மகத்துவத்தை புரிந்துகொள்ள சுவாமிநாதன் புத்தகம் ஈடற்றது. ஆனந்த குமாரசாமி, சிவராமமூர்த்தி, அரவிந்த கோஷ், ஸ்டெல்லா கிராம்ரிச் போன்ற கலைஆய்வு ஜாம்பவான்கள் எழுதிய நூல்கள் மட்டுமல்ல, மதன்ஜீத் சிங், பெனாய் பெஹல், லேடி ஹெர்ரிங்காம், வால்டர் ஸ்பிங்க், டெய்டர் ஷிங்லாஃப், புத்த ஜாதக கதைகள், இந்திய தொல்லியல் துறை, என்று நீண்ட வரிசையாக அஜந்தாவை மட்டும் விவரித்த நூல்களை படித்து ஆய்ந்து ஒரு நூலை படைத்துள்ளார் சுவாமிநாதன். கிட்டத்தட்ட உவேசா சங்க இலக்கியத்துக்கு எழுதிய விளக்கவுரை போல் அஜந்தா ஓவியங்களை ஒரு ஆர்வலன் புரிந்துகொள்ள உதவும் அரும்பத உரை.

அயல்நாட்டு ஓவியங்கள்

லியோனார்டோ டா வின்சியின் மோனா லிசா, கடைசி விருந்து (லாஸ்ட் சப்பர்), மைக்கேல் ஏஞ்செலோவின் சிஸ்டைன் சேப்பல் விதான ஓவியம், பிகாஸோவின் லா குயர்ணிகா, ரெம்பிராண்டின் அல்லிமலர்கள், வேன் கோவின் சுயஓவியம் போன்ற ஐரோப்பிய ஓவியங்கள் உலகப்புகழ் பெற்றவை. இதைப்போல் இந்திய ஓவியங்கள் ஏதேனும் புகழ்பெற்றவையா? பண்டைய சீன பாரசீக எகிப்திய கிரேக்க ஓவியங்கள்? வெகு சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும் என்று நினைக்கிறேன்.

வினா பட்டியல்

வாசகரே, இப்பொழுது சில கேள்விகள் கேட்கிறேன். எத்தனை கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியும் என்று நீங்களே கணக்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள். 

1. அஜந்தாவில் சராசரியாக எத்தனை ஓவியங்கள் உள்ளன?
2. அவை எந்த காலத்தவை?
3. ஓரிரு ஓவியர்களின் பெயர் சொல்லமுடியுமா?
4. ஐந்து அஜந்தா ஓவியங்களின் பெயர்கள் சொல்லமுடியுமா?
5. அஜந்தவை போல் பாரத நாட்டில் வேறெங்கு அவ்வளவு சிறப்பான ஓவியங்கள் உள்ளன? மூன்று இடங்கள் சொன்னால் போதும், இவற்றை க,ச,ட என்று வைத்துக்கொள்வோம்
1. க - ?
2. ச - ?
3. ட - ?
6.   க, ச, ட இடங்களிலுள்ள ஒரு சில ஓவியங்களின் பெயர் என்ன (மோனா லிஸா, கடைசி விருந்து போல).
7.  அவை எந்த காலத்தவை? நூற்றாண்டு தெரிந்தால் போதும்
8.  வரைந்த ஓவியர்கள் யார்?
9. அஜந்தாவை போலவோ, க,ச,ட தலங்களை போலவோ, அதே காட்சியையோ கருத்தையோ காட்டும் ஓவியங்கள், வேறு எங்காவது இந்தியாவிலோ, வெளி நாடுகளிலோ உள்ளனவா?(அருங்காட்சியகத்தில் இருப்பினும் பரவாயில்லை)
10. ஓவியங்களை பற்றி ஏதேனும் புத்தகத்தை படித்துள்ளீர்களா?

இந்திய ஓவியக்கலை பற்றிய இந்த எளிய வினாத்தாளில் எத்தனை விடைகள் தெரிந்தன? 

பதில் தெரியாத சிலருக்கு, இந்த கேள்விகள் காழ்ப்பையோ சோர்வையோ தூண்டலாம். மன்னிக்கவும்; இந்த வினாக்காளில் ஒரு கேள்விக்கும் 2010க்கு முன் எனக்கு பதில் தெரியாது; அந்த ஆதங்கமும் அறியாமைமும் வருத்தமும் தான் இந்த கட்டுரையை எழுதத்தூண்டின. இந்த கேள்விகள் என்னை இரண்டு மூன்று வருடங்களாக என்னை வாட்டுகின்றன. 

யாம் பெற்ற கடுப்பு இவ்வையகமும் பெற…

இந்திய அறிவியல் மரபிலும் வரலாற்றிலும் இதே ஆதங்கமும் வருத்தமும் தோன்றி சில வருடங்களாகின. அது வேறு கதை.

சரி; அடுத்த துன்புறுத்தல். இதே பத்து கேள்விகளில் ஓவியம் என்ற சொல்லுக்கு பதில் சிற்பம் என்று போட்டுக்கொண்டு, அஜந்தாவுக்கு பதில் மாமல்லபுரம், எல்லோரா, கோனாரக், பாதாமி, என்று ஏதோ பிடித்த அல்லது தெரிந்த இடத்தை போட்டுக்கொண்டு, மீண்டும் விடை எழுதுங்கள். எத்தனை பதில்கள் கிடைத்தன?

அடுத்த கட்டுரையில் எனக்கு தெரிந்த பதில்களை அளிப்பேன். நான் ஐம்பெரும் ஓவியம் என்று கருதுபவை யாவை என ஓரிரு பட்டியலை தருவேன். உங்கள் விடைகளையோ மறுப்புகளையோ பிடித்த பட்டியலையோ கீழே எழுதவேண்டுகிறேன்.

கல்விக்கூடத்தில் கலைகளின் நிலைமை

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்று எழுபது ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. சுதேசி, இந்தியன் என்ற பெருமையும் ஆவலும் கொண்ட சமூகமாக இருந்தால் இந்த கேள்விகள் அனைத்திற்கும் நமக்கு விடை தெரிந்திருக்கும். மதச்சார்பின்மை என்பது இந்துமத கலைகளை பெரிதுபடுத்தாதது என்ற வைத்துக்கொள்வோம். அப்பொழுது இந்து மரபில் பெருமை, இந்துத்வா என்ற எண்ணமே இருந்தவர்களுக்காவது சமீபத்திலாவது இந்த கேள்விகளின் விடைகள் தெரிந்திருக்கும். ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு சுதேசி என்ற பெருமையோ ஹிந்து மரபு என்ற பெருமையோ இரண்டுமே இல்லைபோலும்.

அரசு நிர்ணயிக்கும் கல்வி திட்டங்களில் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் எண்ண ஓட்டத்திலேயே இந்த சிந்தனைகள் இல்லை. ஆர்வம் இல்லை. தாகம் இல்லை. அச்சு பத்திரிகைகளிலோ, தொலைகாட்சியிலோ, சினிமாவிலோ ஏதும் இல்லை. பாரம்பரிய ஓவிய சிற்ப கலையை ரசிக்கும் இந்தியர்கள் மிக மிக சிறிய சமூகமாகவே உள்ளனர். நாங்கள் தேசத்தின் மனசாட்சி என்று தங்களுக்கே பட்டம் வழங்கிக்கொண்ட எழுத்தாளர்களும் அறிவுஜீவிகளும் மரபோடு உறவில்லா செயற்கை தீவுகளாக வாழ்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. நம்மை விட, இருநூறு ஆண்டுகளாய் இந்திய சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் ஆராய்ந்து, பல நூல்கள் எழுதி, கற்று கற்பித்து களிக்கும் ஐரோப்பியர்களே அதிகம். கிழக்காசியாவில் ஒரு சிலர் தேரலாம். நம் கல்லூரிகளும் பள்ளிகளும் ஐரோப்பிய கலை ஆர்வலரை தான் வளர்க்கின்றனவோ?

காலனிய ஆதிக்க நாடுகளாகிய இங்கிலாந்து பிரான்சு நெதர்லேண்டு பெல்ஜியம் இவையோடு காலனி ஏதுமற்ற  இத்தாலி ஜெர்மனியில் உதித்த தொழில் புரட்சி, இந்தியாவிலும் தோன்றாத குறையை தீர்க்க, இந்திய அரசும் மக்களும் அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் வளர்ப்பதில் ஆர்வம் அதிகம் காட்டி, நம் கல்வி திட்டத்தில் கலைகளை மிக பின்தள்ளிவிட்டோம். ஆரம்பப் பள்ளிகளிலேயே இந்த ஓரவஞ்சனை தொடங்கிவிடுகிறது. பொறியியல் மருத்துவம் சட்டம் நிர்வாகம் ஆகிய தொழில்களுக்குள்ள சமூக மரியாதையும் அந்தஸ்தும் மற்ற தொழில்களுக்கு பொதுவாக இல்லை. சமீபத்தில் சில மருத்துவர்களின் ஊழலினாலும், சில வக்கீல்களின் ரௌடித்தனத்தினாலும், சில பொறியாளர்களின் திறமையின்மையாலும் சம்பளச்சரிவினாலும் இது பிரம்மாண்டமாக மாறுகிறது. ஒருவேளை இதனால் நம் கல்வி அமைப்பும் மாறலாம். கலைக்கு பள்ளிக்கூடங்களில் கொஞ்சம் இடம் கிட்டலாம்.

ராமு அரக்கட்டாளை பேராசிரியர் பாலுசாமிக்கு வேதவல்லி விருது அளித்த நிகழ்விலும், சென்னை அருங்காட்சியகத்திலுள்ள அமராவதி சிற்பங்களை பற்றி தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையில் நான் ஆற்றிய உரையிலும் இந்த கேள்விகளை கேட்டேன். தூண்டிய சலனம் அன்றே அடங்கிவிட்டது.

தொடரும்.

என் கலை கட்டுரைகள் 

அமராவதி - உரை வீடியோ (ஆங்கிலம்) Amaravati - A Walk and a Talk 

Sculpture and Music – An Experimental Video

Please see this video then read this essay for explanation.

ஆங்கில உரைக்கு கீழே தமிழ் உரை உள்ளது

After I read Kalki’s historical novel Sivakamiyin Sabatham in 2000, I became fascinated with 

sculptures and art in Indian temples, especially in Tamilnadu. When I visited Kailasanatha temple in Kanchipuram, commissioned by Rajasimha Pallava, for the first time in 2005, I was awestruck by the sheer beauty and variety of sculptures in that temple alone. In 2006, I was utterly amazed by the Kailasanatha temple in Ellora, Maharashtra, which is really a temple carved out of a hill. Over the last several years I have developed a deep interest in sculptures paintings and bronze idols, though Indian tradition rarely distinguishes among these.

While film music is quite popular in India, and classical music a little less so, classical art, especially sculpture and painting as preserved mostly in temples are almost unknown to the vast public, even those with strong cultural education. Most of what Indians think is artistic is very recent art by Indian standards – mostly after the fifteenth century. Strangely, artists and connoisseurs of one field rarely show interest in a different field – musicians, painters, novelists, dancers, sculptors, etc live in their own communities with rarely any interest or a very superficial overlap with other exponents or connoisseurs of other arts.

This video is an attempt to bridge that gap. It uses one of the most popular songs ofTamil cinema, from a movie made in the 1960s, which has marvelous lyrics and wonderful music. The song is about an episode from Thiruvilaiyaadal, the Sports of Siva. In this episode, an ordinary musician called Bana Bhattar, who is an ardent devotee of Siva is ordered by the Pandyan King, to compete with an arrogant but famous muscian called Hemanatha Bhagavathar, who demands of the King that he must turn over half the kingdom if he cannot find someone to match his skill. Bana Bhattar believes he is no match for the Bhagavathar, and begs Siva to help. Siva disguised as a woodcutter, under pretence of resting for the night on the porch outside the house where the Bhagavathar stays, sings a song, wherein Siva as the woodcutter, claims he is the Song, the Expression, the Master of Music and Dance, in fact, the Lord of Action and Movement and the Driving Force of all Creation. Utterly overwhelmed, the Bhagavathar sneaks out of town, humbled by sacred Madurai, city of Sundareshvara, where a woodcutter can not only sing beyong a famous musician’s imagination but can bring Nature to a stop or set it moving again.

What I love about this song is that the phrases Kannadasan uses so beautifully fit the various sculptures of Siva that adorn temples. For someone unfamiliar with Tamil, the sheer beauty of the ancient sculptures, and their breathtaking variety, would perhaps delight their senses. Especially for those who are familiar only with 20^th century calendar portraits, film or TV serial depictions or pictures in Amar Chitra Katha comics, where Siva is invariably shown as a hermit clad in tiger skin, these pictures should kindle your curiosity.

Siva as Lord of Dance (Nataraja or Natesa) is well known to most of us, but perhaps not all the various dance poses – like Chatushra, Urdhva, GajaSamhara, Tri. But let me explain a few sculptures which are not self-explanatory.

1. Siva is often depicted playing the vina in several forms. The vina insculptures looks thin - very different from the modern vina, which was invented by Raghunatha Nayaka in Tanjavur in the 17^th century.

2. Siva is rarely shown playing mridangam, except here, in Kazhugumalai, near Kovilpatti, about 120 km south of Madurai.

3. Siva teaches Tandu (तण्डुः), his first disciple, the art of dance, which is thence named Tandava after him (like Pandava from Pandu).

4. The 108 karanas (dance postures) of Natya Shastra composed my Bharata Muni, are depicted in the gopuram of the Chidambaram temple.

5. Siva has taught humility to several (including the Bhagavathar). I have used the sculptures of Siva humbling Ravana when he tried to lift Kailasa, and Siva humbling Kaala (Yama) to rescue Markandeya, after Siva dances on Kaala, as Kaala Samhaara Murthy.

6. Siva as Dakshinamurthy teaches Sanaka and three other rishis without uttering a word. Lions, deer and elephants assemble in peace to listen. All Creation is quietened when Siva is silent.

7. What better sculpture to show that Siva is the force inside all Life, than that of the Himalayas as Siva appears to grant the Pashupatha astra to Arjuna? Devas, Gandharvas, Nagas, Rishis, Humans, Kimpurushas, Kinnaras, the Mighty Ganga, Plant and Animals are all depicted in this magnificent Pallava panel called Arjuna’s Penance, at Mamallapuram, near Madras. 

Please scroll down to the Tamil section for these pictures.

கல்கி இயற்றிய “சிவகாமியின் சபதம்” சரித்திர நாவலை 2000த்தில் படித்தேன். அந்த நூல் இந்திய கலையின் ரசிக்கும் ஆர்வத்தை தூண்டியது. தமிழக கோவில்களிலுள்ள சிற்பங்களையும்  ஓவியங்களையும் ஐம்பொன் சிலைகளையும் ரசிக்க தொடங்கினேன். 2005-ல் முதன் முறையாக, ராஜசிம்ம பல்லவன் எழுப்பிய காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலுக்கு சென்றேன். அங்குள்ள சிற்பங்களின் அழகும் பன்மையும் பாவமும் கலைநயமும் கண்டு மலைத்தேன் மிரண்டேன் மயங்கினேன். 2006-ல் முதன் முறையாக எல்லோரா சென்றேன். ஒரு மலையை குடைந்து ஆலயம் செய்த ஆற்றலில் திளைத்து திகைத்து பிரமித்தேன்.

2008ல் முனைவர் சித்ரா மாதவனின் உரைகளை கேட்ட பின் சிற்பக்கலையில் ஆர்வம் மிகுந்தது. பல சிற்பங்ளின் அடையாளம் அதன் முதலே கண்டுகொண்டேன். பேராசிரியர் சுவாமிநாதனின் இயக்கத்தில் மாமல்லபுரம் கலைஉலாவிற்கு சென்ற பின் ஆர்வம் ஆழமானது.

பாரத நாட்டில் இருபதாம் நூற்றாண்டில் திரைப்படமும் அதற்கான இசையும் மிகச்சிறந்த கலைகளாக, புகழும் ரசனையும் பெற்ற கலைகளாக விளங்கினாலும், சிற்ப ஓவிய கலைகளுக்கு அதற்கு நிகரான புகழோ ரசனையோ இல்லை. அப்படி நிலவும் ரசனையும் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டிற்கு பின் தோன்றிய சிற்ப ஓவியங்களுக்கே உள்ளது.

கர்நாடக ஹிந்துஸ்தானி ஆகிய செவ்வியல் இசைகளுக்கு இருக்கும் ரசிகர் கூட்டத்தில் ஒரு சிறு பங்கே, செவ்வியல் சிற்பங்களுக்கோ ஓவியங்களுக்கோ நிலவுகிறது. கலைஞர்களும் தேர்ந்த ரசிகர்களும் தத்தம் துறைச்சிமிழ்களில் சிக்கிவிடுகிறார்கள். இலக்கிய ரசிகர் சிலரே இசையிலோ சிற்ப ஓவியத்திலோ நாடட்டியத்தில்லோ ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துவர். இசைப்பிரியர்களுக்கு சிற்பம் தெரிவதில்லை, மேலோட்டமாகவே ரசிக்கின்றனர். 

பண்டைக்காலத்து சிற்பிகளின் நாட்டிய கலை ரசனையும் ஆழத்தையும் அறிந்த பொழுது என்னை கவ்விய வியப்பு விஸ்மயம் உறுதியாக மற்றவரையும் கவ்வியிருக்கும்; கவ்வும். (கவ்வுவியப்பு என்று ஏதாவது வினைத்தொகை உள்ளதா?)

இந்த வீடியோ (காணொளி) தமிழிசையோடு சிற்பகலையை கலக்க என் முயற்சி. இதனால் நானும் மகேந்திர வர்ம பல்லவனை போல் சங்கீர்ணஜாதி என்று எனக்கே பட்டமளித்து கொள்ளலாம். கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகளுக்கு எவ்வளவு சிறந்த முன்னோடியாக சிற்பங்கள் திகழ்கின்றன என்று மலைப்பதுண்டு. உங்களை அந்த மலைப்பை பகிறவே என் எண்ணம், இந்த படம்.

நடராஜன் என்னும் ஆடவல்லானாக சிவனை நாம் யாவரும் அறிவோம். ஆனால் சிவபெருமானின் மற்ற அபிநயங்கள் சிலருக்கு புதிதாக இருக்கலாம் – குறிப்பாக சதுஷ்ர தாண்டவர், ஊர்த்துவ தாண்டவர் (காலை தூக்கி நின்றாடும் தெய்வம்), கஜசம்ஹாரர், வட்டணைகள் பட நடந்து மாயம் பேசும் பிட்சாடணர், திரிபுரம் எரித்த விரிசடை கடவுளின் நாட்டியம் புதிதாக இருக்கலாம்.

1.   வீணாதர சிவன் – இரு குடங்களுடன் இன்று நாம் காணும் வீணை பதினேழாம் நூற்றாண்டில் தஞ்சையில் ஆண்ட மராட்டிய மன்னர் ரகுநாத நாயகர் வடிவமைத்தது. பழைய சிற்பங்களில் வீணை ஒரு நீண்ட கம்பை போன்றே இருந்தது.

Vinadhara Shiva
Kailasanatha temple, Kanchipuram

Vinadhara Shiva
Brahmeshvara temple, Bhubaneshvar

2.    மிருதங்கம் வாசிக்கும் தட்சிணாமூர்த்தியை காண்பதரிது. கோவில்பட்டி அருகே கழுகுமலையில் இந்த சிற்பத்தை காணலாம்.

Mridanga Dakshinamurthy
Kazhugumalai, Tamilnadu

3.    பரத முனிவர் நாட்டிய சாத்திரத்தை இயற்றினார். அவருக்கு தண்டு முனிவர் பாடம் நடத்தினாரா? தண்டு முனிவர் என்று கேள்விப்பட்டதுண்டா? அவருக்கு பரமசிவன் கற்றுத்தந்த கலையே தாண்டவம்! (பாண்டுவிலிருந்து பாண்டவர் போல).

Siva teaches Dance to Tandu
Mamallapuram, near Madras

4.    சிதம்பரம் சபாநாயகர் கோயில் கோபுரத்தில் நாட்டிய கரணங்களின் சிற்பங்களை காணலாம்.

Bharata Natyam karanas
Chidamaram, Tamilnadu

5.    பலரது (செருக்கை) கர்வத்தை சிவன் அடக்கியுள்ளார். கைலாச மலையை தூக்க முயன்ற ராவணனின் செருக்கையும், மார்க்கண்டேயனை காலனிடமிருந்து காத்து, காலனை காலால் மிதிக்கும் காட்சிகளும் இங்கே

Kaala samhara Murthy
Kodumbalur, Tamilnadu

Ravana lifting Kailasa
Ellora, Maharashtra

6.    மௌனத்தில் சனகாதி முனிவர்களுக்கு பரமசிவன் ஞானம் போதிக்க, சிங்கமும், மானும், யானையும் ஒன்று கூடி அமைதியாய் அடங்கியுள்ளன.

Dakshinamurthy
Kailasantha temple, Kanchipuram

7.    எதிலும் இயங்கும் இயக்கம் என்பதை காட்ட இமைய மலையும், தேவரும் கந்தர்வரும் சூரியசந்திரரும் முனிவரும் சீடரும் கின்னரரும் கிம்புருடரும் நரரும் நாகரும் சிவகணரும் பாயும் கங்கையும் மரமும் விலங்கும் தகுமோ?

The Himalayas
Siva grants Pashupatha astra to Arjuna
Mamallapuram

Here is the original song sequence from the movie Tiruvilaiyaadal

If you liked this video, you might also like this one which has a song I wrote dedicated to Kanchi Kailasanatha temple, sung by my aunt Alamelu Narasimhan.

இந்த படத்தை நீங்கள் ரசித்தால் நான் இயற்றி என் பெரியம்மா அலமேலு பாடிய காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில் வாழ்த்தையும் ரசிக்கலாம். அந்த பாடலை பற்றிய விளக்கம் இங்கே

My other blogs on sculpture and temples

Kanchi Kailsanatha Vimana sculptures
சிவன் முறுவல்
கோயிலும் கல்கியும்
மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை 
மல்லை சிற்பியர் வாழ்த்து
பத்ரி சேஷாத்ரி - அதிரணசண்ட மண்டபத்துமூன்றாம் கல்வெட்டு

My other blogs on music
காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில் வாழ்த்து

தமிழ் நாடக இசை

ஆயிரம்திருதிராஷ்டிரர்கள் – சஞ்சய் சுப்பிரமணி கச்சேரி 2016

Sriram V interview with Sanjay Subramaniam – Madras Day 2015

பாட்டும் பாவமும்

மயிலாப்பூரில்  பல்லவர்  இசை

மார்கழி  இசை  அனுபவம்

சிறுமுறுவல் வந்தெனது சிந்தை வௌவ

சமீபத்தில் சென்ற அக்டோபர் 2016 வலம் முதல் இதழில் இக்கட்டுரை அச்சுக்கு வந்தது. படங்களோடு இங்கே பதிவிடுகிறேன். வலம் தளத்து சுட்டி இங்கே.

----------------------------------------------------------------

சிவன் முறுவல்

கோயில்களுக்கு நாம் ஏன் செல்கிறோம்? வழிபட தான். சிலருக்கு தொட்டில் பழக்கம். வளர்பிறை தேய்பிறையாய் பக்தி வரும் நம்மில் சிலர், திருவிழா, திருமணம், பிறந்தநாள், வேண்டுதல் என்று ஏதேதோ காரணத்திற்கு பழக்கரீதியாய் கோயில் செல்கிறோம். சக்கரை பொங்கல், புளியோதரை, தயிர்சாதம், வடைமாலை, கற்கண்டு, என்று பிரசாத வகையறாக்களே சிறுவயதில் நம்மை ஈர்க்கும். அங்குமிங்கும் மற்ற சிறுவருடன் ஓடி விளையாடுவது, கல் யானை மேல் சவாரி, படிகளில் சருக்குதல், குளத்தில் நீர் விளையாட்டு, கடைகளில் செப்போ,  சிறுபண்டமோ வாங்குவது… கச்சேரி, நாட்டியம் என்று கலைகளை ரசிக்கவும் கோயில் செல்வது வழக்கம். ஓரிருவர் சிற்பங்களை காண செல்வதுமுண்டு.

எந்த கோயிலுக்கு போகலாம்? முருக பக்தருக்கு அறுபடை வீடும், வைணவருக்கு ஆழ்வார்கள் பாடிய திவ்ய தேசங்களும், சைவருக்கு நாயன்மார்களின் பாடல் பெற்ற தலங்களும் தமிழகத்தில் புகழ்பெற்றவை. ஒரே நாளில் பஞ்ச பூத தலங்களையோ, நவகிரக தலங்களையோ காணும் வழக்கம் சமீபத்தில் புகழ் பெற்றுள்ளன. கல்கி எழுதிய பொன்னியின் “சிவகாமியின் சபதம்” கதையை படித்த ஆர்வத்தில், வந்திய தேவனும் ஆழ்வார்க்கடியானும் சென்ற கோயில்களையும் வரலாற்று தடங்களையும், பொன்னியின் செல்வன் வரலாற்று பேரவை குழுவினர் ஆண்டுக்கொருமுறை வலம் வருகின்றனர். நான் சேர்ந்துள்ள தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை குழுவினர் மகேந்திர வர்ம பல்லவன் பாதையில் அவன் எழுப்பிய வல்லம், சிங்காவரம், தளவானூர், மண்டகபட்டு குகை கோயில்களை சென்று களித்தோம். 

கும்பகோணம் கவின் கலை கல்லூரியில் படித்து பட்டம் பெற்ற நண்பர் விசுவநாதன், நாகசாமி எழுதிய ஓவியப்பாவை நூலை ஏந்தி ஓவியங்களும் சிற்பங்களும் புகழ்வாய்த்த குந்தவை ஜீனாலயம், கீழ் பழுவூர், குறிச்சி, திருப்புலிவனம், கோனேரிராஜபுரம், வேப்பத்தூர், திருவலஞ்சுழி, திருப்பருத்திக்குன்றம் என்று பயணிக்கிறார்.

கல்லூரி நாட்களில் நானும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் கோயிலுக்கு கல்வெட்டு படிக்க ஆவலோடு சென்றேன். இருளில் கல்வெட்டு சரியாக தெரியவில்லை; தெரிந்தவற்றை படிக்க இயலவில்லை. 2000இல் “சிவகாமியின் சபதம்” படித்தபின் எனக்கு சிற்பத்தின் மேல் ஆர்வம் வந்தது. கேலண்டர் படங்களிலும், அமர் சித்திர கதா புத்தகங்களிலும், ஏபி நாகராஜன் திரைப்படங்களிலும் காணும்  தெய்வ வடிவங்களையே பார்த்து பழகியிருந்தேன். முனைவர் சித்ரா மாதவனின் வரலாற்று உரைகளையும் பல சிற்பங்களின் வடிவங்களை அவர் படம் காட்டி விளக்கிய பொருட்டே, பாரத சிற்ப கலையையும் அதன் நெடும் பாரம்பரியத்தையும் புரிந்துகொள்ளமுடிந்தது.

தியானத்தில் அமர்ந்த சிவன் சடையில் நடுவே குற்றால அருவி போல் விழும் கங்கையை கேலண்டர் படங்களில் காண்கிறோம். ஆனால் பல்லவர் சோழர் கால சிற்பங்களில் அப்படியில்லை. ஈசன் தலையில் நிற்க விரும்பும் கங்கையின் அகங்தையை அடக்க, தன் சடையின் ஒருமுடியை மட்டும் விரலால் நீட்டுகிறான் பரமசிவன். அது மட்டுமா? நானிருக்க யாரிவள் என்று கங்கையை காணவும் கணவனை கடியவும் வருகிறாள் பார்வதி. உமையவள் பாவத்தில் சினமா ஊடலா? ஈசனுக்கு தேவியின் பாராமுகமா? இல்லை இது மலைமகளின் ஊடல்! உமையின் உடல் ஒருபுரமிருக்க, அவள் முகமோ கங்காதரனை காதலோடு நோக்குகிறது.

பார்க்கும் பார்வதியின் முக பாவம் ஒருபால். தாங்கும் தாணுவின் கோலமென்ன? பெரும் பாரம் தலையில் வந்து விழுந்து பூதேவிக்கு தாங்கமுடியாமல் விழுவதை தடுக்கவேண்டும் என்ற கவனமும் பொறுப்பும் கவலையும் அக்கரையும் வாட்டுகிறதா அவனை? ஒன்றுமில்லை. மிக அலட்சியமாக, இடுப்பில் ஒரு கைவைத்து, இதழில் புன்சிறிப்பு மலர திருவிளையாட்டு குறும்பு கோலத்தில் காட்சி தருகிறான். பல்லவ காலத்து சிற்பிக்கும் சமகாலத்து ஓவியனுக்கும் உள்ள பெரும் இடைவெளியை இதில் காணலாம். ஆகாயகங்கையின் அதிவேகம் சிவனின் மகிமைக்கு ஒரு சுமையல்ல என்பதை எவ்வளவு ஆழமாக அழுத்தமாக உணர்ந்து அந்த சிற்பி இதை வடித்திருக்கவேண்டும்.

கங்காதரர் - ஆடுதுறை

ஸ்தபதிகள் கோயில் கட்டுமுன், வேத மந்திரத்தை தியானம் செய்து, அந்த தியானத்தின் பலனாய் மனக்கண்ணில் கோவிலின் வடிவத்தை கண்டபின்னரே, அதை கட்டத் தொடங்குவராம். சிற்ப சாத்திரங்களின் விதிகளுக்கிணங்கவே ஸ்தபதிகள் கோயில்களை அமைத்தாலும், அவரவர் திறமையும் கற்பனையும் கலைபாங்கும் சிற்பத்திலும் கோவிலின் கட்டுமானத்திலும் மிளிர்ந்து தெரிகிறது.

ஒரு கோயிலில் ஒரு கோஷ்டத்திலுள்ள ஒரு சிற்பத்துக்கே இத்தனை பின்கதையிருப்பின், தஞ்சை தாராசுரம் போன்ற பெருங்கோயில்களில் என்னவெல்லாம் இருக்கும்? பயணத்தால் மட்டும் சிலவற்றை அறியமுடியாது. பல கோயில்களில் பல சிற்பங்கள் புரியாத புதிராகவே உள்ளன. நம்முன் பற்பல கோயில்களுக்கு சென்று, தங்கள் கலைக்கண்களால் கண்டு களித்து, நமக்கு தெரியாத விவரங்களை ஆர்வலர்கள் நூலில் எழுதியதை படித்தால் கல்லாதது கல்லளவு என்று புரியும்.

மாமல்லபுரத்து பஞ்ச பாண்டவ ரதங்களில் பெரியது தர்மராஜ ரதம். முதலில் சென்றபோது கீழ்தளத்திலுள்ள எட்டு சிற்பங்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். கல்வெட்டுகள் தெரிந்தன. தமிழ் எழுத்து போலிருந்தாலும் சில எழுத்துக்களுக்கு அங்குமிங்கும் வாலும் கொம்பும் முளைத்தது போல் தெரிந்தது. பல்லவருக்கு ஒருவேளை ஆர்வக்கோளாரா என்ற சந்தேகமே எழுந்தது. அது தமிழே இல்லையாம். பல்லவ கிரந்தலிபியில்  எழுதிய சமஸ்கிருதமாம். “நாமும் ஏக்கிசான் ரகுதாத்தா ஹிந்தி படித்தோமே? ஹிந்தி எழுதும் தேவநாகரி லிபியில் அல்லவா சமஸ்கிருதம் எழுதுவார்கள்?” என்று குழம்பும்பொழுது, ஏறத்தாழ ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் இருபதாம் நூற்றாண்டுவரை வடக்கிந்தியாவில் மட்டுமே தேவநாகிரியில் எழுதுவார்களென்றும், தென்னிந்தியாவில் கிரந்த லிபியிலோ தெலுங்கு-கன்னட லிபியிலோ சமஸ்கிருதம் எழுதுவது வழக்கமென்றும் தெரியவந்தது. இது போன்ற அடிப்படை தகவல்களை பள்ளிக்கூட பாடங்களில் சொல்லவேண்டாமா? கல்வெட்டு ஆய்வோர்க்கு மட்டும் தெரியும் ரகசியமாக ஏன் இருக்கவேண்டும்?

மல்லை தர்மராஜ ரதம்
கிரந்த லிபியில் வடமொழி கல்வெட்டு

அது மட்டுமா! மலையா, கம்போடியா, பர்மா, சுமத்திரா, சாவகம், சியாமதேசம் என்னும் தாய்லாண்டு – ஏறக்குறைய தொண்ணூறு தென்கிழக்கு ஆசிய மொழிகளின் எழுத்துகள் கிரந்தத்திலிருந்து பிறந்தவை என்பது மொழிவல்லுனர் கருத்து. ஐரோப்பிய கும்பெனியார் ஆட்சி வந்தபின் அம்மொழிகள் பலவும் லத்தீன லிபியின் வடிவை தழுவிக்கொண்டன. தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையின் மல்லை கலை உலாவின் அறிமுக உரையில் பேராசிரியர் சுவாமிநாதன் இதை சொன்னபொழுது, எனக்கு மெய்சிலிர்த்து. சீவக சிந்தாமணியை முதலில் படிக்கும்போது உ.வே.சாமிநாத ஐயருக்கு இப்படி அல்லவா சிலிர்த்திருக்கும்?

மாமல்லபுரத்தை பற்றி முதலில் 1788இல் எழுதிய வில்லியம் சேம்பர்ஸ், இது சியாமதேச லிபி, ஒரு காலத்தில் தமிழகத்தை சியாம மன்னர்கள் ஆண்டிருக்கவேண்டும் என்றே கருதினார். அக்காலத்தில் அங்கே வாழ்ந்த பிராமணர்களுக்கும் பல்லவர் காலத்து கிரந்த லிபி தெரிந்திருக்கவில்லை. பல்லவர் என்ற மன்னர் குலத்தையே மக்கள் மறந்திருந்தினர். அந்த வரலாறை மீட்டெடுத்தது ஒரு பெரும் கதை. இந்த பின்புலத்தை அறிந்தபின் சென்று பார்த்தால், நம் சிற்பக்கலையின் மகிமையே தனி. இலக்கியத்திலும் இசையிலும் அரசியலிலும் நமக்குள்ள ஆர்வமோ ஆழமோ, சிற்ப ஓவிய கலைகளில் இல்லை. இணையம் முகநூல் டிஜிட்டல் கேமராக்களால் இது மாறிவருகிறது.

மல்லை தர்மராஜ ரதத்தை கொஞ்சம் நிமிர்ந்து பார்த்தால் மேலே இரண்டு தளங்கள் இருப்பது தெரியும். அற்புதமான பல சிற்பங்கள் அங்கே உள்ளன. வீணாதர சிவன் அதில் ஒருவர். அவர் கையிலுள்ள வீணையில் குடமோ தந்திகளோ இல்லை. நமக்கு பழகிய வீணை பதினேழாம் நூற்றாண்டில் தஞ்சை மன்னர் ரகுநாத நாயகர் உருவாக்கியதாம். சோழர் காலத்து தமிழகத்தில் மட்டுமல்ல, ஒரிசா தலைநகர் புவநேஷ்வரில் முக்தேஷ்வர் கோவிலில் வீணை வாசிக்கும் ஒரு பெண்ணின் சிற்பத்தை கண்டேன். அவள் கையிலும் அதே மெல்லிய வீணை. 

மாமல்லபுரம் தர்மராஜ ரதம்
வீணாதர சிவன்

புவனேசுவரம் - முக்தேசுவரர் கோயில்
வீணை வாதினி

ஆனால் வீணாதர கோலத்தில் என் மனதை கொள்ளை கொண்டது கும்பகோணத்தில் நாகேஷ்வரன் கோவில் வீணாதர தட்சிணாமூர்த்திதான்.

நாகசாமியின் ஓவியப்பாவை நூலில் வலம்புரம் என்னும் ஊரை அப்பர் பாடிய தேவாரத்தை எடுத்துக்காட்டுவார்.

“கறுத்ததொரு கண்டத்தர் காலன் வீழக் 
காலினாற் காய்ந்துகந்த காபா லியார்
முறித்ததொரு தோலுடுத்து முண்டஞ் சாத்தி
முனிகணங்கள் புடைசூழ முற்றந் தோறுந்
தெறித்ததொரு வீணையராய்ச் செல்வார் தம்வாய்ச் 
சிறுமுறுவல் வந்தெனது சிந்தை வௌவ
மறித்தொருகால் நோக்காதே மாயம் பேசி
வலம்புரமே புக்கங்கே மன்னினாரே”

என்பது அப்பரின் தேவாரம். “கொவ்வை செவ்வாயில் குமிண்சிறிப்பு” என்ற வர்ணனை பலருக்கும் தெரியும். “சிறுமுறுவல் வந்தெனது சிந்தை வௌவ” என்ற இந்த வர்ணனை அதையே செய்தது. கும்பகோணம் நாகேஷரன் கோவிலுள்ள வீணாதர தட்சிணாமூர்த்தி இதழ்களிலுள்ள் சிறுமுறுவல் என் சிந்தை  வௌவியது.

தட்சிணாமூர்த்தி - குடந்தை கீழ்க்கோட்டம்
சிவன் முறுவல்

சிவன் முறுவல் - வலம் அக்டோபர் 2016 இதழ் 

அரன் முறுவல் கச்சி வைத்தான்

கல்லிலே ஆடவல்லான்

சிற்பத்தில் இந்திரன்