Muthuswamy Deekshithar - Notes from a 2017 lecture by V Sriram

These are my notes from a lecture at Vani Mahal, Thyagaraya Nagar in December 2017.

-----

Marvelous lighting at the mini hall in Vani Mahal, such that the speaker Sriram Venkatakrishnan was well lit, without shining on the large the screen displaying his PowerPoint and pictures. There were some projector hiccups halfway but overcome.

From an early move out of Vellore because of a power struggle in the fort, to the expertise of Ramaswami Deekshitar, in Jayadeva's Ashtapathi, to the travels, career and musical virtuosity of his son, Muthuswamy, born by the blessing of the eponymous God in Vaideesvaran temple, it was a comprehensive lecture, as profuse in scholarship as it was delightful in diction and delivery, in not one but three languages.

One could write a twenty page book just from the lecture. I'll list some highlights.

A background of Tanjavur Mahratta politics including Amarasimha, Tulaji, saraboji, Father Schwartz.

Early life in Govindapuram.

Sonti Venkataramana, guru of Thyagayya, was impressed by Deekshitars teaching skills.

Venkatamakhin and his Chatur Dandika Prakasika, containing the melakartas, whose rare copy Muthuswamy had the good fortune of receiving.

Patronage by Manali Muthukrishna Mudali, the Dubash of Madras, and by his son. Songs lauding them, which contrast with other accounts of their lives.

The band in Fort st George, which inspired the nottu swarams, and the adoption of the violin in carnatic music.

Two wives.

A deep knowledge of Tevaram songs, which reflected in several compositions in Sanskrit.

Later settlement in Kanchipuram and encounter with Upanishad Brahmendra, whose mutt survives. Songs on the Somaskanda of Ekamreshvara, with poetic description of the sthala purana, and word play on ma skanda and moola skanda.

A tour of several nearby temples including Kalahasti, Tiruvannamalai, Tirupati. Perhaps a reference to laddu!

A reference to Gnanasambanda as Uttamavipra in his song on Arunachala and his legend of sighting the hill from a distance, and how this episode repeated later in the life of Ramana.

A voyage to Kashi with all its perils, almost surely, entirely by foot. The episode of Ganga gifting a veenai to Baluswamy Deekshitar his brother. Let's just say he came back with a veena, quipped Sriram. A very small veena, perhaps three feet long, which the family preserved and showcased at the Music academy in 1975, the 200th anniversary of Deekshitar.

Life in Tiruvarur, famous also for the life of Nayanmar Sundaramoorthy. The mysteries of the Thyagesa idol, eternally covered from the neck down,which inspired a superb song by another composer. A mysterious closed shrine perhaps of Vishnu behind it, and the oft ignored Valmikinatha, the real moolavar. More on Kamalambal, Katyayani both more celebrated than Neelotpalambal, the primary consort. Katyayani is the Lord's concubine or main Rudra ganika, and the model for all devadasis. In fact it is believe that the devadasi tradition began at this temple. And the erotic sculpture of Uchishta Ganapathi, and it's tantric worship, which Muthuswamy must have practiced as a Sri Vidya upasaka.

The variety and range of his disciples from different communities, including devadasis and the Tanjavur quartet.

Muthuswamy composed music for Rama Ashtapathi, composed by someone else, but unfortunately these haven't survived. Or else we would have known how he set others composition to music, as musician Sriram Parasuram (present at the lecture) observed elsewhere, the speaker adds. (Another singer Ramakrishna Murthy was also in the audience).

Songs on several temples around the Kaveri built including Tayumanavar whom he calls Matrubutha, and various navagraha shrines. Waxing eloquent at Tirukannamangai, where bhkatas believe the devas reside as bees, and the Thayar shrine still has a beehive perhaps two centuries old, that the archaka shows to visitors. Tirumangai Alwar has a mischevous passuram here, where he advises not just Vaishnavas but also Vishnu himself that singing his ten songs will benefit the singer.

Ratnagiri temple, populated by monkeys, where the devotees fill a large copper vessel from the Kaveri, eight km away, and then take it up the thousand steps for abishekam. They did it during his times, as recorded in his song, and they do it today.

Songs on navagraha shrines in the hinterland. Travel to Madurai and Ettayapuram , famous for its betrayal of Kattabommu, but whose king Deekshitar praised. The court appreciated the novelty of the violin as a carnatic instrument. Songs on Meenakshi and Azhagar.

We should recognize that Deekshitar was human, needed patrons, was practical, and not just cover him in saintliness, said Sriram. Final samadhi there. Now, there is a memorial mandapam, which a collector recently wanted to demolish as an illegal structure. Fortunately, it survives.

Originally posted to Facebook on 29 December 2017. Dedicated to Rajagopalan Venkatraman who could not be there, who otherwise would have provided marvelous slide by slide coverage.

Related Posts

Lecture Notes

Blogs on Music

Darwin and his doctor

After his voyage (1831-1836) on the ship HMS Beagle, when he sailed around the world studying and learning about biology and geology, Charles Darwin, settled down in England and wrote the book the Voyage of the Beagle. It was a bestseller, as far as travel narratives went, and inspired later explorers like Alfred Russel Wallace to also travel to South America.

Darwin spent the next twenty years gathering material from across the world, communicating with botanists and zoologists and collectors and experts in various other fields. He had formed the outline for the theory of speciation and his proposal for its mechanism - natural selection; but he kept it secret. But he made a significant reputation as a geologist, writing a major book on coral reefs. His explanation of the slow elevation of the landmass of South America - he had seen fossils of marine creatures high up in the Andes - was enthusiastically welcomed by his mentor and new friend in Geology, Charles Lyell. Darwin had taken Lyell's book Principle of Geology, on his voyage and it had helped him understand biology in a way no one else previously could.

In the meanwhile, in the 1840s, one of his friends asked him to study barnacles, and explain them since there was such confusion about them. Darwin estimated it would take him a month. It took him eight years.

This fascinating side-track to his researches is beautifully narrated in a book, Darwin and the Barnacle, by Rebecca Stott. I have been going to the Anna Centennial Library in Kotturpuram, Madras, for the past few weeks and reading this book. This library is a treasure house of wonderful books on all subjects and one of my great delights has been reading Wallace’s books there, among others. But this time, Darwin.

What fascinated me about this book, were two lateral matters : Darwin’s medical treatment and his fiscal situation. Darwin was a frequently sick person, suffering from several ailments of the stomach. He suffered terribly through his ocean voyages. Land did not improve things. But he was receiving barnacles by email, dissecting barnacles, discussing barnacles, occasionally going to the sea to collect barnacles, discovering new species of barnacles, getting confused by their variety and bizarreness. For a while barnacles were his only pleasure, besides his children.

Darwin's Water Cure

Dr James Gully, who was recommended by the poet Alfred, Lord Tennyson, an acquaintance of  Darwin, had some severe but effective methods treatment. One was the wet-wrap ; a wet sheet wrapped tightly around his body, almost like an Egyptian mummy.

Another was the douche, a French word meaning shower. But this was no simple shower. A 640 gallon water tank was install on a stage in an outhouse of Darwin’s house – this let out water through a two inch pipe. This may not sound like much to those of us who have been soaked in the waterfalls like Courtallam or Papanasam or Ambasamudram, but Darwin lived in much colder England. One must also remember that modern plumbing system, with piped water, hot and cold, had not been invented yet.

The freakiest treatment Darwin underwent, was lamp baths. We don’t associate lamps with baths! How do you bathe with a lamp? In this system, one sat on a stool wrapped in towels with a lamp under the stool getting warmer and warmer, until suddenly sweat poured down like a torrent. This sounds more like cooking than curing!

To top it all, Dr Gully’s water cure included

1.     Homeopathy

2.     Mesmerism

3.     Hydropathy

Gully’s philosophy was that the body's "natural energies" would cure itself. 

Allopathic (Western medicine) doctors today consider these to be nothing but quackery, with no scientific basis whatsoever. Think about the irony of this : the world’s most famous biologist was treated by a famous London doctor by methods that are laughed at today. Of such episodes is made the history relevant to the common man, more than the wars and wealth and the romances of rulers and armies.

It was only in the next few decades that such standard practices such as sterilization, the importance of clean water, chemical pills etc were discovered. And the invention of antibiotics had to wait until the Second World War.

A later story is illuminating. American President James Garfield was shot by an assassin. The doctors tried to extract a bullet by using their bare fingers! He died two months later, most likely by infection. The shooter was hanged for assassination, even though, it is quite possible that it was the doctors’ unsterilized probing that mostly killed Garfield. Closer home, V Krishnaswamy Iyer of Madras, died of a septic infection when the medal pinned on him in the 1911 Delhi Durbar by King George the Fifth pricked his skin! This would be cured by cheap medicine today.

Coming back to Darwin’s treatment. In addition, Dr Gully issued these orders.

No work

Minimal reading

No writing (except a few minutes a day)

No sugar, salt, rich foods stimulants alcohol or snuff.

Also forbidden : barnacles!

Stott writes that this ban on barnacles was the hardest thing Darwin had to bear. He was equally appalled at the ban on snuff, but his daughter Annie would occasionally smuggle it into his study, it seems!

Darwin used his writing allowance to write letters to collect barnacles from others!

The Curiosity of Englishmen

The sheer variety of collectors and enthusiasts is mind numbing, and gives an insight into the scientific spirit and curiosity of segments of England’s population of those times. If Britannia ruled the waves, it was not merely by military power, naval power or the business skills of its traders – these endeavors played a significant part in England’s significant role in the 19^th century, which continues today.

James Bowerbank, London distillery owner and sponge collector sent Darwin barnacles attached to his sponges. Edward Forbes, banker and son of a timber merchant, followed Alexander the great's Asian route and discovered 18 buried cities! He explored sea creatures in Lycian coast, where Aristotle had once walked and wrote books on starfish and jelly fish , became professor of botany at King's college. Such brilliant collectors and the newly established efficient and dependable postal system (more on it later) were the substrate of infrastructure that helped Darwin become such a brilliant biologist. No wonder then, that several thoughtful Indians in the nineteenth century, welcomed British rule as benevolent and beneficent, a magnificent harness pulling India along into a glorious new scientific age.

Related Links

1. Rebecca Stott
2. A brief history of Surgery (video)
3. Alfred Russel Wallace (in Tamil)
4. The Thames and the Cooum
5. Pleasures of a Library 

எடிசனின் வால்மீகி

அறிமுகம்

செயற்கை எருவை ஹாபர்-பாஷ் படைத்த வரலாற்றை தாமஸ் ஹாகரின் புத்தகத்தில் படித்தபின் அவர் ஆய்வுக்கு உதவிய புத்தகப்பட்டியலை அலசினேன். வஷ்லவ் ஸ்மில் என்ற பெயரை முதல் முதலில் அப்பொழுது தான் பார்த்தேன். இணையதளத்தில் தேடினால் அவர் எழுதிய சில நூல்களின் தலைப்புகள் என் கவனத்தையும் ஆர்வத்தையும் மிகவும் கவர்ந்தன.

உலக வெப்பமயமாதல் பற்றி பல சந்தேகங்களுக்கு எனக்கு எழும்பிய காலம். ப்யோர்ன் லோம்போர்க், ஃப்ரீமன் டைசன் ஆகியோரின் உரைகளை யூட்யூபில் கண்டு தெளிவு பெற்றேன். யூட்யூப் தளத்தில் நாம் தேடும் தலைப்புக்கு சம்பந்தபட்ட உரைகளும் அணிவரும் – அதில் வஷ்லவ் ஸ்மில் உரையும் ஒன்று. பார்த்து அசந்தேன். ஃப்ரீமன் டைசனைப்போல் இவ்வளவு தெளிவாக, இத்தனை புள்ளி விவரங்களுடன், தொழில்நுட்ப சிக்கல்களை புரிந்து, பொருளாதார் தாக்கல்களும் புரிந்து, யதார்த்த அரசியல் சமூக மனப்பான்மையும் விளக்கி, கருவிகளின் வரலாறும் அறிந்து அவர் பேசியது களிப்பும் தெளிவும் அளித்தது. விஞ்ஞானிகளும் பொறியாளர்களும் பொதுவாக பொருளாதாரமோ, அரசியலோ, சமூக மனப்பான்மையோ தெரிந்துகொள்ளாமல் பேசுவார்கள். பொருளாதார நிபுணர்களுக்கும் நிர்வாக அதிகாரிகளும் விஞ்ஞான அடிப்படை தெரியாமல் பேசுவார்கள். அரசியல்வாதிகளுக்கும், ஊடக மேதைகளும், சுற்றுசூழல் போராட்ட தியாகிகளும் இருஞானமும் இந்தக்கவலையும் ஏதுமின்றி சூரியனும் சந்திரனும் அஞ்சி நடுங்க சூளுரைத்து முழங்குவார்கள்.

கோட்டூர்புரம் அண்ணா நூலகத்தில் வாலஸின் நூல்களையும் பொதுவாக உயிரியல் நூல்களையும் அவ்வப்பொழுது படித்து வந்தேன். ஸ்மில் புத்தகத்தை தேடினேன் – வெவ்வேறு பிரிவுகளில் வெவ்வேறு நூல்கள் இருந்தன. டர்பைன்களை பற்றி, அவருடைய Prime Movers of Globalization என்ற நூலை அங்கேயே படித்தேன். குறிப்பாக நீராவி டர்பைனின்றி மின்சார உற்பத்தியும், டீசல் டர்பைன் இன்றி கப்பல்களோ விமானங்களோ ரயில்களோ இயங்காது என்றும்; அவற்றின் வரலாறும், பொறியியல் முன்னேற்றமும், இருபதாம் நூற்றாண்டில் செல்வப்பெருக்கிற்கும் அன்றாட வாழ்வில் அவற்றின் முக்கியத்துவமும் தெள்ளந்தெளிவாய் புரிந்தன. ஒரு சில இடங்களில் பொறியியல் புரியவில்லை; நான் மெக்கானிகல் இஞ்சினியரிங் படித்ததில்லை, பெட்ரோல் டீசல் இஞ்சின் பற்றி கொஞ்சமே தெரியும். டர்பைன் தத்துவம் தெரியவே தெரியாது என்று அப்பொழுது புரிந்து கொண்டேன்.

அறியாமை

ஜாரட் டைமண்டின் மனதின் முன்வராலாற்று நூலையும், தாமஸ் ஃப்ரீட்மனின் உலகமயமாக்கல் நூலையும், கல்கியின் சிவகாமியின் சபதம் படித்து, என் அறியாமை இவ்வளவு பெரிதா என்று வியந்தேன், வெட்கப்பட்டேன். சார்ல்ஸ் ஆலனின் நூலும், தாமஸ் ட்ரௌட்மனின் நூலும், ஹாகரின் நூலும், ஆலன் பெட்டியின் கட்டுரை தொகுப்பும் இதே தாக்கத்தை வெட்கத்தை ஏக்கத்தை ஏற்படுத்தின. ராமசந்திர குஹாவின் “இந்தியாவிற்கு பின் காந்தி” வரலாற்று நூல் வெளிவந்தது – நுங்கம்பாக்கம் லேண்ட்மார்க் புத்தகக்கடையில் அவர் உரை கேட்டேன். புத்தகத்தில் பசுமை புரட்சி பற்றியோ நார்மன் போர்லாக் என்ற பெயரோ இல்லை. இது என்ன வரலாற்று புத்தகம்? சலித்தது. குஹாவிற்கு ஈமெயில் அனுப்பினேன், சொத்தையாய் பதில் கிடைத்தது. சிந்தித்ததில் எல்லா வரலாற்று நூல்களும் பொதுவாக அரசியலோ கலையோ தழுவி தான் உள்ளன, விஞ்ஞானம் தொழில்நுட்பம் செல்வபெருக்கம் தழுவி வருவதில்லை என்று தோன்றியது.

நம் பள்ளிகளில் விடுதலை போராட்டம் மட்டும் தானே படிக்கிறோம். மின்சாரமும், மோட்டர் காரும், தொழிற்சாலைகளும், காகிதமும், பாலமும், ரயிலும் ஏதோ நாட்டை அழித்த நயவஞ்சக வெள்ளையன் சதிபோலவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

“இருபதாம்நூற்றாண்டை படைத்த கதை” என்ற வஷ்லவ் ஸ்மில்லின் நூலை தேர்ந்து படித்தேன்.

மிரட்சி. எடிசனின் சாதனை எத்தகையது. அவர் எப்படி வரலாற்றில் பிரமாண்டமாக நிற்கிறார்.

தாமஸ் எடிசன்

மின் விளக்கும் ஒலித்தட்டும் எடிசனின் சாதனை என்று நாம் பள்ளிப்பாடத்தில் படிக்கிறோம். மின்விளக்கல்ல, ஆராய்ச்சி பிறிவை படைத்ததே எடிசனின் மாபெரும் வரலாற்று காணிக்கை என்று வாதிடுவோரும் உண்டு. ஸ்மில்லின் எழுத்தில் எடிசனின் தொலை நோக்குப் பார்வையையும், திட்டமிடும் திறமையையும் அற்புதமாய் சொல்கிறார்.

எடிசனின் சாதனை

மின் விளக்கு தயாரிக்க பலர் முயன்றனர். ஆனால் ஒரு விளக்கு எறிந்தால் போதாது. நீண்ட நேரம் எறிய வேண்டும். மின்சார உற்பத்திக்கு டைனமோ ஜெனரேட்டர் வேண்டும், நிலக்கரி வேண்டும். மின்கம்பி வேண்டும். மின்சாரம் வோல்டேஞ் எகிரிகுதித்தால் சேதமாகாமல் தடுக்க ஃப்யூஸ் வேண்டும். கம்பெனி நடத்தி லாபம் செய்ய முதலீடு வேண்டும், மின்வணிகம் தொடர மின் பயன் அளந்து கட்டணம் வசூலிக்க மின்சார மீட்டர் வேண்டும். இவை எல்லாவற்றையும் வேண்டும் என்று உணர்ந்த ஒரே விஞ்ஞானி, மனிதன் எடிசன் மட்டும் தான்.

மின் விளக்கு ஆய்வு நடக்கும் போதே இக்கருவிகளையும் உருவாக்கும் ஆய்வையும் எடிசன் மேற்கொண்டார். படிக்க படிக்க அடுக்கடுக்காய் மிரண்டேன். நிலக்கரி சக்தியில் நீராவி செய்யும் இயந்திரங்களை தயாரிக்கும் கம்பெனிகள் அன்றே இருந்தன : ஜேம்ஸ் வாட் தொடங்கி வைத்த தொழிற்சாலை புரட்சியால். ஆனால் அவற்றை வைத்து மின்சாரம் செய்யும் டைனமோ செய்யவேண்டும். அன்று காரும் லாரியும் கிடையாது, நிலக்கரி சுரங்கத்திலிருந்து ரயிலிலும், ரயிலி நிலையத்திலிருந்து குதிரை வண்டியிலும் இந்த மின் உற்பத்தி நிலையங்களுக்கு வர வேண்டும்.

மிக முக்கியமாக, மற்றவரெல்லாம் இரு அடிப்படை மின்சார கொள்கைகளை உள்வாங்கவில்லை. சீரீஸ் பேரலெல் மின்சார வித்தியாசம் ஒன்று. பேரலில் (பக்க இணைப்பில்) எல்லாம் ஒரே வோல்டேஜ்ஜில் இயங்கும், தனித்தனியாக் ஸ்விட்ச் வைக்கலாம், மீட்டர் வைக்கலாம். இரண்டாம் கொள்கை மெல்லிய கம்பி, உயர்ந்த ரெஸிஸ்டன்ஸ்: கம்பி செலவு குறையவும், கனமின்றி இருக்கவும், பளிச்சிட்டு ஒளிவீசவும், இவை முக்கியம்.

இது மட்டுமின்றி வேகமாக சூடாகி மிளிர வேண்டும், சீக்கிரம் எரிந்து விட கூடாது, மலிவாக இருக்கவேண்டும்.

எடிசனின் வெற்றிகள் மட்டும் போதவில்லை மின்சார புரட்சிக்கு. டைரக்ட் கரண்ட் (நேரோட்டம்) பிடிவாதத்தில் எடிசனுக்கு வரலாற்றில் கெட்டபெயர்; எடிசனுக்கும் சிந்தை சருக்கும். இதில் நிக்கோலா டெஸ்லாவின் ஆல்டர்ணெட்டிங் கரண்ட் (மாறுதிசை மின்னோட்டம்) வழி வகுத்தது. இண்டக்ஷன் மோட்டார் டெஸ்லாவின் மற்றொரு பங்கு : எடிசனை விட பெரும் மேதாவியாகவும், தொலைநோக்குள்ளவராகவும், எடிசனால் ஏமாற்ற பட்டவருமாக டெஸ்லாவை பலர் இன்று கருதுவதும் உண்டு. இது அபாண்டம் என்றே நான் நினைக்கிறேன். மற்றும், சத்தமின்றி இயங்கும் ட்ரான்ஸ்ஃபார்மர்களின் பங்கையும் வகலச் ஸ்மில் விளக்குகிறார். டர்பைன் இன்றி இவ்வளவு மலிவில் மின்சாரம் இல்லை என்பதை எண்ணோடும் படமோடும் விலையோடும், அவற்றை ஆய்ந்த அளித்து அறியப்படாத சார்ல்ஸ் ஆல்கர்னான் பார்ஸன்ஸ் பற்றியும் நன்றாய் எழுதியுள்ளார்.

இலக்கிய பஞ்சம்

இதற்கு எழுத தமிழில் சொற்களின்றி தவிக்கிறேன் : மற்று பல மொழிகளிலும் இல்லையென்றே யூகிக்கிறேன் – இதை பற்றி அறியவோ படிக்கவோ தமிழ் சமுதாயத்திற்கு 100 ஆண்டு ஆர்வம் இல்லாததால்.

மின்விசிறி, தொலைபேசி, வானொலி பெட்டி, தொலைக்காட்சி, துணி தோய்க்கும் இயந்திரம், குளிர் பெட்டி ஃப்ரிட்ஜ், குளிர் சாதன ஏசி, கணிணி இவை யாவும் செல்வந்தரின் சொகுசில்லை அன்றாட வாழ்வின் யதார்த்தம். மிகச்சாதாரணமான அற்புதங்களை நாம் பாராட்டுவதில்லை, கொண்டாடுவதில்லை. ஏன்? அறிவாற்றல் போதாது என்றோ உணர்ச்சி பரவசம் ஏற்படவில்லை என்றோ இயந்திரத்தின் மேல் ஈர்ப்பு இல்லை என்றொ சொல்லலாம். நான் ஏற்கவில்லை. அதற்கேற்ற இலக்கியமும், சொல்வளமும், ரசிப்பு திறனும், உவமைகளும், உன்னதத்தை சொல்லும் புலவர்களும் கலைஞர்களும் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

விஞ்ஞானத்திற்கு, குறிப்பாக பொறியியலுக்கு ஒரு வால்மீகி இல்லை. ஜுல்ஸ் வெர்ணும், ஆர்த்துர் கிளார்க்கும் ஓரளவே இதை செய்தனர். ஆல்ஃப்ரட் ரஸ்ஸல் வாலேஸ் உயிரியலின், பரிணாம தத்துவத்தின் வால்மீகி, டார்வினை மிஞ்சி. எனக்கு வஷ்லவ் ஸ்மில் எடிசனின் வால்மீகியாய் தெறிகிறார். மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனர் பில் கேட்ஸ், சமீபத்தில், “நான் மிகவும் எதிர்ப்பார்த்து படிப்பது வஷ்லவ் ஸ்மில்லின் புத்தகங்களையே” என்று அரைகூவி, சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளார். நண்பர் வி.எஸ்.எஸ் ஐயர், எடிசனையும் ஆப்பிள் நிறுவனர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸையும் ஒப்பிட்ட வஷ்லவ் கட்டுரை படித்து புல்லரித்து போனார். நீங்களும் படிக்கலாம்.

1. மின்சாரத்தின் ஆரம்பகால வரலாறு - ஜெஃப் பீஸாஸ் உரை

2. உயிரியலின் அறுவடை - வஷ்லவ் ஸ்மில் நூலின் பில் கேட்ஸ் விமர்சனம்

21 மார்ச் 2016 : திருத்தம் இதுநாள் வரை அவர் பெயர் உச்சரிப்பு வக்லவ் என்று தவறாக நினைத்தேன். வஷ்லவ் என்பதே சரியான உச்சரிப்பு என்று இந்த வீடியோ காணும்போது தெரிந்தது. மாற்றிவிட்டேன்.

சொர்கத்தின் பறவைகள்

டார்வினை பற்றி யாவரும் அறிவோம், ஆனால் அவர் சொன்னை “பரிணாம வளர்ச்சி” கொள்கையை டார்வினுக்கும் முன் வெளியிட்ட ஆல்ஃப்ரெட் ரஸ்ஸல் வாலஸை பற்றி ஒரு சிலரே அறிந்திருப்பர். நவம்பர் 2013 வாலஸ் மறைவின் நூற்றாண்டு. 

இளம் வயதில் வாலஸ்

இக்கட்டுரை அவருக்கு என் அஞ்சலி. என் வலைப்பதிவிற்கு “ஆஜீவிகா வாலஸியன் Ajivika Wallacian” என்று பெயரிட்டுள்ளதை சிலர் கவனித்திருக்கலாம். அந்த வாலஸ் இவர் தான்.

டார்வினை பற்றியும் அவரது அறிவியல் ஆய்வுகளை பற்றியும் நாளிதழிலோ பொது பத்திரிகையிலோ படிக்கும் பொழுது, வாலஸ் பெயர் அடிபடாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பரிணாமம் பற்றிய கதை கட்டுரைகளில் வாலஸ் பெயர் நிச்சயம் இருக்கும். டார்வினுக்கு சமமான உயிரியல் மேதை, பல துறைகளில் அவரை மிஞ்சியவர். நாம் அறிவியலை பொதுவாகவே சுவையின்றி ருசியின்றி பாடபுத்தகமாகவே படிக்கிறோம். அக புற பக்தி திணைகளில் உள்ள நவரசங்களும் அறிவியல் துறையில் உள்ளன. அறிவியல் வரலாற்றில் உள்ளன. இவற்றை சினிமா நாடக கலைஞர்களும், நாவலாசிரியர்களும் பரப்பாதது அவர்களின் திறமை குறை, சமுதாயத்தின் பெரும் இழப்பு. ஒரு திணையாக அறிவியலை பற்றி பின்னொரு நாள் எழுதுகிறேன்.

வருமையும் கல்வியும் கலந்த குடும்பத்தில் பிறந்த ஆல்ஃப்ரட், ஏழாம் வகுப்பு படிக்கையில் தந்தை இறந்ததால், அண்ணன் வில்லியமுடன் நில அளவு பணியில் இறங்கினார். இயற்கையில் ஆர்வம் பாய்ந்து செடிகளை சேர்க்கலானார், அவற்றை பற்றி படிக்கலானார். ஹம்போல்ட், டார்வின் ஆகியோரின் தென் அமெரிக்க பயணத்தால் ஆவலுற்று, நான்கு வருடம் தென் அமெரிக்கா சென்று அமேசான் நதியும் அதை சூழ்ந்த காடுமாய் அலைந்து பல இன்னல்கள் சந்தித்து, 1852இல் இங்கிலாந்து திரும்பினார். இதை பற்றி தனியாக எழுதுகிறேன். 

 1854இல் சிங்கப்பூருக்கு வந்து மலே தீவுகளில் உயிரியல் ஆய்வு செய்தார். அன்று இந்தொனேசிய தீவுகளை மலே தீவுகள் என்றே அழைத்தனர். அந்த தலைப்பில் Malay Archipelago என்று ஒரு நூல் எழுதினார் வாலஸ். பாலி தீவிலிருந்து லோம்போக் தீவுக்கு சென்ற வாலஸ் 15 கிலோமீட்டர் அருகே இருந்த இத்தீவுகளில் பறவைகளும் விலங்குகளும் இவ்வளவு வித்தியாசமாய் இருப்பதை கண்டு அதிசயித்தார். படங்களை கண்டால் உங்களுக்கும் அதே உணர்வெழும். 

ஆசிய விலங்குகள் ஒரு சில தீவுகளிலும், ஆஸ்திரேலிய விலங்குகள் மற்ற தீவுகளிலும் இருப்பதை கண்டு, இத்தீவுகளுக்கு இடையே இயற்கையாகவே ஒரு பெரும் பிறிவு உள்ளதாய் கருதி, ஒரு காலத்தில் கடலளவு குறைந்திருந்து சில தீவுகள் ஆசிய கண்டத்துடனும் மற்றவை ஆஸ்திரேலிய கண்டத்துடனும், ராமர் பாலத்தால் பாரதமும் இலங்கையும் இணைந்தது போல், இயற்கை பாலங்களால் இவை இணைந்திருக்க வேண்டும் என்றும் எழுதி, வரைபடத்தில் ஒரு கோடிட்டார். இதற்கு வாலஸ் கோடு என்று தாம்ஸ் ஹக்ஸ்லி பெயரிட்டார்.

 

சூலவேசி, போர்ணியோ, டெர்ணாட்டி தீவுகளுக்கு சென்று இந்த அற்புதத்தை பற்றி கட்டுரைகள் எழுதி இங்கிலாந்திற்கு அனுப்பினார்.

இத்தீவுகளில் அலையும் காலத்தில் சொர்கத்தின் பறவைகள் எனும் Birds of Paradise கண்டார். பரிணாம வளர்ச்சி தத்துவத்தை பற்றி “On the Tendency of Varieties to depart indefinitely from the Original Type” என்ற தலைப்பில் எழுதி, டார்வினுக்கு அனுப்பினார். இருபது வருடங்களாக இதை ஆய்வு செய்திருந்த டார்வின், தம்மை ஒருவர் முந்தி, தான் அச்சிட தயங்கிய கருத்தை இவ்வளவு ரத்தின சுருக்கமாய் கட்டுரை எழுதியள்ளதை கண்டு, மனம் இடிந்து போனார். இப்படி நடக்கலாம் என்று அஞ்சி டார்வினை இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னரே அவர் நண்பரும் குருவும் ஆன புவியியல் மேதை சார்ல் லயல் அவருக்கு எச்சரித்திருந்தார். தம் உழைப்பு அடையாளமற்று போய்விடும் என்று ஒரு புறம் மனமுடைந்தும், ஆனால் வாலஸின் கட்டுரையை பிரசுரிப்பதே நேர்மையான செயல் என்று மறுபுறம் உணர்ந்தும், லயலிடமும், மற்றொரு நண்பர் ஜோஸஃப் ஹூக்கரிடும் ஆலோசனை கேட்டு கெஞ்சினார் டார்வின். உங்கள் இருவர் பெயரிலும் சேர்ந்து ஒரு கட்டுரையை வெளியிடலாம் என்ற அவர்களின் சிந்தனையை, பண்பற்றது என்று முதலில் டார்வின் நிராகரித்தார். அந்த நேரத்தில் டார்வினின் மகன் சார்ல்ஸ் நோய்வாய் பட்டு உயிருக்கு ஊசலாடவே வாழ்விலும் ஆய்விலும் ஆர்வமிழந்த டார்வின் நண்பர்களிடம் பொருப்பை ஒப்படைத்து ஒதுங்கிகொண்டார். மகன் சார்ல்ஸ் இறந்துவிட்டான். இரண்டு மாத கப்பல் பயணத்து தொலைவில் இருந்த, புகழ்பெறாத,  வாலஸிடம் கேட்காமல், லயலும் ஹுக்கரும் பரிணாம வளர்ச்சி என்ற கொள்கையை உலகம் அறிய டார்வின் வாலஸ் இருவர் பெயரிலும் ஜூலை 1858இல் லின்னேயன் சபையில்  ஒரு கட்டுரையை படித்தனர்.

வாலஸ் எத்தகைய மாமனிதர் என்று இதன் பிறகே வெளிப்பட்டது. தன்னை ஏமாற்றியதாக கருதாமல், தன் புகழை டார்வினுக்கு அவர் நண்பர்கள் திருடி அளித்ததாக நினைக்காமல், “தக்கது நீர் செய்தீர் தர்மத்திற்கு இது ஒக்கும்” சூதின்றி வஞ்சமின்றி என்று லயலையும் ஹூக்கரையும் மனமளாவ பாராட்டினார்! டார்வினின் இருபதாண்டு உழைப்புக்கு களங்கம் வராமல், என் கட்டுரை அச்சில் முந்திய ஒரே காரணத்தால் அவருக்கு வரவேண்டிய புகழ் எனக்கு மட்டும் தனியாக வந்திருக்குமாயின், ஒரு மாபெரும் வரலாற்று பிழையும் அநீதியும் நடந்திருக்கும் என்று, அவர்களது செயலை மெச்சினார். பிற்காலத்தில், டார்வினுடன் பல கருத்துக்களில் வேறுபட்டாலும், “டார்வினிஸம்” என்ற பெயரில் டார்வினை விட மிக எளிமையாகவும் சிறப்பாகவும் விளக்கும் ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட்டார்.

வீரர். ஞானி. மேதை. மகாத்மா. சான்றோர்.

இக்கட்டுரைக்கு உதவிய நூல் Darwin’s Armada by Iain McCalman. இணையத்தில் நான் பார்த்த, ஆர்வலர் பார்க்கவேண்டிய காணொளிகள்:

1.   Wallace in the Spice Islands - பறவை விலங்கு படங்கள் இதிலிருந்து எடுத்தவை 

2.   TedX Debunking myths about evolution - John van Wyhe

3.   Michael Shermer – In Darwin’s Shadow

வரப்புயர்த்திய வல்லவன்

செப்டம்பர் 11, நியூ யார்க் நகர உலக வர்த்தக மைய கட்டிடங்கள் விமானங்களால் இடிந்து விழுந்ததற்காக உலகத்தாலும், சுப்பிரமணிய பாரதியின் நினைவு நாளாக தமிழராலும், பூமிதான திட்டம் வகுத்து நடத்திய வினோபா பாவேவின் பிறந்த நாளாக சிலராலும், விவேகாநந்தரின் சிகாகோ உரைக்காக சிலராலும் அனுசரிக்கப்படும்.

செப்டம்பர் 12, நார்மன் போர்லாக் என்ற விவசாய ஆய்வாளரின் நினைவு நாள். இவர் இறந்தது 2009 ஆம் ஆண்டு. இன்று இரவு (செப்டம்பர்) சென்னை தியாகராய நகரிலுள்ள தக்கர் பாபா பள்ளியில் வி.எஸ்.ஸ்ரீநிவாச சாஸ்த்திரியை பற்றி திரு.விப்ரநாராயணனின் உரைக்குப் பின், ரசாயன ஆசிரியர் மோகன், வினோபாவை பற்றி சிறு உரையாற்றினார். நாளை போர்லாக் நினைவு நாள் என்றேன். யார் அவர் என்றார். உலகில் பாமரர் மட்டுமன்றி அறிஞர் பலரும் சான்றோர் பலரும் போர்லாகை பெயர்கூட அறியார் என்று நம்பலாம்.

இளம் வயதில் போர்லாக்

யார் இந்த போர்லாக்? காந்தி மாவோ டெங் ஹிட்லர் சர்ச்சில் அடாடர்க் ஸ்டாலின் கோர்பாசெவ் அடேனார் ரூசவெல்ட் ரீகன் தாச்சர் போன்ற அரசியல் தலைவர்களை மிஞ்சி, ஐன்ஸ்டைன் ருதர்போர்ட் வாட்சன் பார்டீன் வான்நியூமன் ஃபார்ண்ஸ்வர்த் மார்ட்டின்கூப்பர் ஜாப்ஸ் ஸுகர்பர்க் பில்கேட்ஸ் போன்ற விஞ்ஞான தொழில்நுட்ப மேதைகளை மிஞ்சி, கீன்ஸ் ஹாயக் ஃப்ரீட்மன் ஆகிய பொருளியல் வல்லுனர்களை மிஞ்சி, இருபதாம் நூற்றாண்டு மாமனிதராய், அருட்பெருஞ்சுடராய், சான்றோராய், உலகெலாம் ஓதற்கறியவராய், நான் நினைப்பவர் நார்மன் போர்லாக். நான் மட்டும் அல்ல…

“வரப்புயர” என்ற ஔவையின் காலம் கடந்த கவிதைக்கு தக்கதோர் தலைவன் இவனே.

பசுமை புரட்சியின் தந்தை.

நார்மன் போர்லாக்

“ஜனத்தொகை பேரபாயம்” என கற்றோரை கதிகலக்கும் ஒரு பூச்சாண்டி, இன்றும் உண்டு. உலக வெப்பமயமாக்கல் பூச்சாண்டியும், பொருளாதார சீரழிவு பூச்சாண்டியும், சில வருடங்களாக பெரிதாய் ஊதப்பட்டு, ஜனத்தொகை பூச்சாண்டி கொஞம் சோணியாகிவிட்டான். 1960களில் பஞ்சத்தால் இந்தியாவும் சீனாவும் பெரும் இன அழிவு காணும், மக்கள் கோடி கணக்கில் செத்து மடிவர், என்றெல்லாம், உலகமே மிரண்டு, அமெரிக்காவிலிருந்து இந்திரா காந்தி கையேந்தி கெஞ்ச கப்பல் கப்பலாய் கோதுமை மூட்டை வந்திறங்கி, ஒரு பெரும் பஞ்சம் தவிர்க்கப்பட்டது. என் தலைமுறை பிறந்தது; வாழ்கிறது. அன்று இருபது கோடிக்கு சோறில்லை என்று பெரும் பீதி. இன்று நூற்றி இருபது கோடி இந்தியருக்கும் நூற்றி நாற்பது கோடி சீனருக்கும் எந்த பஞ்ச பயமும் இல்லை.

எப்படி?

கோதுமை செடிகளுக்கு ரஸ்ட் என்று ஒரு வியாதி வரும். இரும்புக்கு வரும் துரு அல்ல; இது ஒரு வகை காளான். அதை அகற்ற ஆய்வு செய்தார் போர்லாக். ரஸ்ட் கிருமிகள் காற்றில் பரவின. ஜெட் விமானங்கள் அப்பொழுது இல்லை. ஆனால் உலகெங்கும் வீசும் அதிவேக ஜெட் காற்றில் ரஸ்ட் கிருமிகள் பரவுவதை அவர் ஆய்வு காட்டியது. அருவடை காலத்தில் இக்காற்றில் ஏறி ரஸ்ட் கிருமி உலகெங்கும் பரவி பெரும் பஞ்சம் செய்தது. பூச்சிகொல்லிகளால் மட்டும் இதை அழிக்கமுடியாது. வெவ்வேறு காலத்தில் அருவடைக்கு தயாராகும் கோதுமையை செயற்கையாக உருவாக்கி அருவடை கால இழப்பை பெரிதும் குறைத்தது போர்லாகின் முதல் வெற்றி. “இயற்கை விவசாயம், அந்த்கோ” என்மனார் ஊடகப்புலவர். “விவசாயம் என்பதே முழுக்க முழுக்க செயற்கை” என்று எதிர்த்துப் பேச ஒரு நக்கீரனையும் காணோம்.

ஆள் உயரம் வளர்ந்த நெல் கதிர்களில் ஒரு கையளவு நெல் இருக்கும். அதில் பாதி உயரம் வளரும் நெல்லில் இரண்டு கையளவு நெல் இருக்கும். ஒரே நிலத்தில் இருமடங்கு நெல் வளர்ந்தால் இரு மடங்கு மக்கள் உண்ணலாம். இது தான் போர்லாக் செய்த பசுமை புரட்சியின் அடிப்படை கணக்கு. இதற்கேற்ற குள்ள கோதுமையை செய்தது போர்லாகின் இரண்டாம் வெற்றி. ஆனால் மெக்ஸிகோவில் விஞ்ஞானத்திற்கு எட்டிய வெற்றி வயலுக்கு எட்டவில்லை. அங்குள்ள பல விவசாயிகளுக்கும் அரசிற்கும் போர்லாகின் விஞ்ஞானத்தின் மீது சந்தேகங்கள் பெரிதும் இருந்தன. (மரபணு பூச்சாண்டி காட்டி நகரத்தில் வாழும் நடுத்தர மக்களை மிரட்டுவது ஊடக மேதைகளுக்கு நல்ல பொழுதுபோக்கு. விஞ்ஞானம் கிலோ என்ன விலை என கேட்கும் கலையுலக ஜாம்பவான்களும் சமூக முன்னேற்ற வண்டு முருகர்களுக்கும் இது ஒவ்வா நன்மை.)

இந்தியாவிலும் பாகிஸ்தானிலும் பஞ்சம் ஏற்படும் சூழ்நிலை இருந்ததால் இங்கே தன் கோதுமையை பரிசோதித்தார். முதலில் மெக்ஸிகோவைப் போல இங்கும் பல தடைகளும் சவால்களும் இருந்தன. நெல்லுக்கு பிச்சை எடுக்கும் நிலையிலும் இரு நாட்டிற்கும் இடையே போர் மூளும் நிலையும் வந்ததாலும், சி சுப்ரமணியன் என்ற அமைச்சரின் ஆதரவாலும், இரு நாட்டின் பஞ்சாப் மாநில விவசாயிளின் வரவேற்பினாலும், அணைகள் கட்டியதால் தண்ணீர் வசதிகள் இருந்ததாலும், போதுமான செயற்கை எரு தயாரிக்க முடிந்ததாலும், மெக்ஸிகோவில் விதையா நெல், பருவத்தை மீறி பாரதத்தில் பழுத்தது. சில வருடங்களில் ஐஆர்20, ஐஆர் 8 போன்ற அரிசி வகைகளும் படைக்கப்பட்டு, அதற்கு பின் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் நெல்மல்கும் நாடாய் மாறின. ஐஆர் என்பது International Rice Research Institute என்ற ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் முதலெழுத்துக்கள். எம் எஸ் சுவாமிநாதன் தலைமையில் இந்தியாவில் இந்த ஆய்வுகள் நடந்தன.

1970 இல் நார்மன் போர்லாக் அமைதிக்கு நோபல் பரிசு பெற்றார். சி சுபரமணியன் பாரத் ரத்னா விருது பெற்றார். நார்மன் போர்லாகும் எம் எஸ் சுவாமிநாதனும் பத்ம விபூஷன் பெற்றனர். அவர் பிறந்த நாளான மார்ச் 25 இல் நான் என் முதல் வலைப்பதிவில் ஹாபர்-பாஷ் பற்றி எழுதினேன்.

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம்

நெல்லாண்ட வரப்புயர் போர்லாகே, நின் பணி செவ்வி திருகாப்பு.

திருத்தம் 28-3-2015

1. எம் எஸ் சுவாமிநாதன் பாரத் ரத்னா பெற்றதாக தவராக எழுதியிருந்தேன். அவர் பத்ம ஸ்ரீ, பத்ம் பூஷன், பத்ம் விபூஷன் பரிசுகள் பெற்றுள்ளார். 

2. இருபதாம் நூற்றாண்டில் நான்கு பசுமை புரட்சிகள் நடந்திருக்கின்றன என்பது என் கணிப்பு. அந்த வரிசையில் போர்லாகின் பசுமை புரட்சி நான்காம் புரட்சி. இவற்றுள் மூன்றை பற்றி எழுதியுள்ளேன் - சுட்டிகள் கீழே. பாசன புதுமைகளை நான்காவது புரட்சியாக கருதுகிறேன் - பெரும் அணைகட்டுகள், மின்சார பம்புகள், நெடுநீள கால்வாய்கள், சொட்டுநீர் பாசனம் போன்றவை இதனுள் அடங்கும். இதை பற்றி நான் எழுதவில்லை. ஆனால் பக்ரா நங்கல் போன்ற பெரும் அணை திட்டங்களும், அவற்றை ஜவஹர்லால் நேரு பாரதத்தின் புதிய கோவில்கள் என்று புகழ்ந்ததும் நாடறிந்தவை.

மற்ற பசுமை புரட்சிகள்

1. செயற்கை எரு - காற்றை கறந்து எரு படைத்த மேதையர் 
2. டீசல் வண்டிகள் - டீஸல் பென்ஸ் செய்த பசுமை புரட்சி

Fritz Haber and Carl Bosch

Two German scientists, Fritz Haber and Carl Bosch, devised chlorine gas weapons that were used against French and British troops, in the First World War. Haber’s first wife committed suicide. Then they went on to invent new forms of explosives. During the Second World War, they worked for Hitler, developing a coal based substitute for petroleum that fuelled Nazi planes and trucks.

I had never heard of them until last year. I suspect you, the reader, are reading about them for the first time.

These two men are my heroes - more than Einstien, Salk, Fleming, Bardeen, Rutherford.

Why?

In 1900, the world had two billion people. In 2013, it has seven billion. How did this population explosion happen? Why has there been no famine due to food shortage? All famines in the last two hundred years have been because of wars, lack of access or poor administration. Food deficit has NEVER been an issue.

80% of the food humans eat, by weight, comes from only 12 species of plants – rice, wheat, corn, barley, sorghum, soybean, manioc, potato, sweet potato, sugarcane, sugar-beet and banana. They need the right soil and water, but also a vital fertilizing element – nitrogen. The Earth’s atmosphere is 80% nitrogen, but in this form, plants cannot use it. They need something called fixed nitrogen, which is produced by lightning, natural nitrates in the soil, animal dung, decaying plant material and certain legumes.

Crucially, the amount of fixed nitrogen available by these natural processes limits the amount of food crops 

humans can grow, regardless of the land and water available. In the 19^th century, this problem was circumvented by expanding the area of land under cultivation and utilizing mountains of guano (bat and bird dung) and saltpeter discovered in South America. Europe imported guano from South America like they imported spices and clothes from India, silk and tea from China and slaves from Africa – in ship loads.

In the twentieth century, these South American supplies ran out. So, nitrogen shortage threatened food supply; unless somebody discovered a way to manufacture artificial fertilizer, using the nitrogen in the atmosphere. This is exactly what Haber and Bosch did. They invented the Haber-Bosch process, ammonia fertilizers, massive factories that would produce them in vast quantities.

They won Nobel prizes for this – Haber in 1920 and Bosch in 1932. France was hunting for Haber as a war criminal, and he was hiding in Switzerland, but after he was awarded the Nobel, France gave up the hunt. For the next decade, France and England used their armies to try to steal the industrial secret that the Haber-Bosch process was; but it was too complex to be copied or stolen and too vital to be destroyed. The great fear was that it not only produced ammonia fertilizer, but also explosives for Hitler’s army.

Today all nitrogen fertilizer is produced by the Haber-Bosch process. Four billion people owe their existence to their invention, but are ignorant that such men lived and what they gave the world.

I will stop here, since it is already three paragraphs more than I planned to write. I read about them in a book called “The Alchemy of Air”, by Thomas Hager. Another excellent resource is Vaclav Smil.