Notes from reading "The End of prosperity" by Arthur Laffer in 2017 or so.
What a revelation! Who else could link US Presidents Coolidge, Kennedy and Reagan on simple economics and tax policy?
Calvin Coolidge (1920s) reduced income tax from 90% to 24%, the largest in American history. Taxes went back to 90% under Eisenhower(1950s). John Kennedy (1960s) brought them down to 70%. Ronald Reagan (1980s) brought them down even further. All tax cuts were followed immediately by economic booms.
This is what Narasimha Rao partly tried to do as Prime Minister of India in 1991.
Laffer also notes the importance of Reagan's union busting. Strikes went down from 400 per year to less than 50 strikes per year, from mid 1980s to 2009. In the 1980s, in the UK, Margaret Thatcher busted strikes and unions, successfully defeating the coal unions. She also privatised several state owned industries including mining, which revitalized the UK economy.
Reagans also drasticallylowered interest rates in the US - from 21.5% in 1981 to 8.2% in 1987. Technically, interest rates in the USA are lowered by the Chairman of the Federal Reserve (Paul Volcker during Reagan's presidency). But Reagan's economic changes and lowered income taxes brought down inflation, which Volcker countered with interest rates. I remember inflation around 2 or 3% in the 1990s and interest rates around 4% in the 1990s. That's amazing. (India saw a drop in interest rates, also too, in the reform period from Narasimha Rao onwards.)
The surprise of the book, is the credit Laffer gives to President Carter (1976-1980) and Ted Kennedy for slashing regulations, for which he slams President Richard Nixon (1968-1974), who introduced Environmental Protection Agency, and Clean water and Clean Air acts. I used to think these were great accomplishments of Nixon. I once heard Stephen Colbert, a fanatic leftwing talk show host, a praise them - these guys hate Nixon.
Laffer's contention is that regulations always primarily benefit regulators and strangle growth, because of increasing negative returns.
Railroads, airlines, long distance phones, and energy and financial services were all fully or partially deregulated, some under Carter.
(In India, in 1991, Narasimha Rao delicensed several manufacturing industries, in 1990s. This took about a decade to dramatically improve the Indian economy. But he protected the major ones like railways or telephones, which were considered crucial to managing the Indian economy - which the bureaucrats and politicians wanted in their control. Vajpayee who became PM in 1998 allowed private airlines, and television channels.)
Price decontrol of oil by Reagan was crucial, says Laffer. I totally agree. Ludwig Erhard in Germany and Rajaji in the Madras presidency (both just after WW2), similarly brought market forces and sanity into play, when they ended war time rations and price controls of food.
Gold, which cost $850 an ounce under Carter, fell to $300 an ounce under Reagan. A one carat white flawless gem, the benchmark jewel, fell from $64000 in 1980 to $21000 in 1982. This was disinflation says Laffer.
From the business side, the entrepreneurial vision of Charles Schwab dramatically lowered the transaction cost for buying and selling stocks, and meant tens of millions of Americans could be investors. The result was the steady increase in the number and percentage of Americans who became worker-capitalists.
என் வாழ்வில் கிடைத்த
தலை சிறந்த பாக்கியங்களில் ஒன்று, நரசையாவின் நட்பு. சிலரது அறிமுகம் கிடைத்தாலே பாக்கியம்.
சிலரது வழிகாட்டல் கிடைத்தால் பாக்கியம். சிலரது படைப்புக்களை ரசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தாலே
பாக்கியம். இது எல்லாம் கிடைத்து அதற்கும் மேல், அன்பு, அக்கறை, ஆசிர்வாதம், என்று
வரிசையாக மழை பெய்து, நட்பும் கிடைத்தால் என்ன சொல்வது?
ஆலவாய்
முதன் முதலில்
அவரை நான் பார்த்ததும் கேட்டதும் மதறாஸ் நாள் கொண்டாட்டத்தில். 2004 அல்லது 2005 என்று
நினைக்கிறேன். சேமியர்ஸ் இல்லத்தில் அவர் கணித மேதை ராமானுஜனை பற்றி உரையாற்றினார்.
உரைமுடிந்ததும் ஒரு பிரபல பாடகர் கேட்ட குறும்பு கிசுகிசு கேள்வியை மெள்ள சிரித்து
நரசையா உதறியது தான் ஏனோ பளிச்சென நினைவிருக்கிறது. பின்னர் ரோஜா முத்தையா நூலகத்திலும்
வேறோரிரு இலக்கிய கூட்டத்திலும் பார்த்திருக்கலாம். 2009ல் தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையில்
டக்கர் பாபா அரங்கில் தான் எழுதிய ஆலவாய் நூலின் ஆய்வுகளை பற்றி பேசினார். சென்னை பட்டணத்து எல்லீசன் என்ற ஆங்கிலேய
அதிகாரியின் தமிழ் கல்வெட்டு என்னை அசத்தியது. வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் போன்ற படங்களில்
பேசும் ஆங்கிலேயர்களை மட்டுமே மனதில் கண்ட எனக்கு, எல்லிஸ் போன்ற பண்டிதர்கள் இருந்ததும்,
எல்லீசன் என்று தன்னை அழைத்துக்கொள்வதும் மிக விசித்தரமாக தோன்றியது. அப்பொழுது வில்லியம்
ஜோன்ஸ், ஜேம்ஸ் பிரின்செப், அலெக்சாண்டர் கன்னிங்காம், காலின் மேகன்சீ, யாரும் தெரியாது.
கால்டுவெல், போப், வீரமாமுனிவர் கேள்விப்பட்டாலும், அந்த கல்வெட்டும் கவிதையும் அதிசயம்.
அரங்கத்தில் மேசைமேல் நரசையாவின் நூல்கள் காட்சிக்கும் விற்பனைக்கும் இருந்தன.
சில மாதங்களில்
(டிசம்பர் 2010 என்ற நினைவு) தபாஅ-வின் மல்லை கலை உலாவுக்கு முன் பல்லவகிரந்தம் பற்றி
ஒரு உரையாற்றினேன், நரசையா வந்திருந்தார். நான் பேசிமுடித்தபின் ”நிறைய உழைதிருக்கிறாய்,
நன்றாக தெரிகிறது” என்று பாராட்டினார். அதன்பின் பல முறை சந்தித்தோம். ஒருமுறை சென்னை
புத்தகக் கண்காட்சியில் தொல்லியல் ஆய்வாளர் பத்மாவதி, தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் ஜெர்மனி
வாழ் சுபாசினி இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தினார். பத்மாவதி என்னை ஏதோ கேட்க, உங்கள் உரைகளை
கேட்டுள்ளேன் மேடம், என்று நான் சொல்ல, அவருக்கு ஏகப்பட்ட மகிழ்ச்சி, அதே சமயம் “இங்கபாரேன்,
ஏற்கனவே தெரிந்தும் அடக்கமா எதுவும் தெரியாத மாதிரி வாசிக்கிறத” என்றார். என் முகத்தில்
நரசிம்ம ராவ் சாயல் தெரிந்ததா அர்சுணன் தபசு பூனை சாய்ல் தெரிந்ததா என்று எனக்கு இன்று
வரை சந்தேகம். நரசையாவின் “கடல்வழி வணிகம்”
புத்தகம் தேடி வாங்கவே அன்று புத்தக கண்காட்சியில் அன்று மேலும் அலைந்திருந்தேன். பல
மாதங்களுக்கு பின் ஒரு நாள் சந்திக்க பேராசிரியர் சுவாமிநாதன் என்னை அழைத்து சென்றார்.
கடல்வழி வணிகம் நூலை நீட்டி கையொப்பம் வாங்கினேன்.
கடலோடி புத்தகத்தை பரிசளித்தார்.
சாமிநாதனுடன் நரசையவின் இல்லத்தில்
கடலோடி
கடலோடி தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு விசித்திர சம்பவம்.
அந்நாள் வரை அப்படி ஒரு நூலை தமிழில் யாரும் எழுதியதில்லை. செவ்விலக்கியமும் தெரியாத,
சமகால தமிழ் இலக்கியமும் தெரியாத நான் இதைசொல்ல தகுதியில்லாதவன். இந்திரா பார்த்தசாரதி,
தி ஜானகிராமன், போன்ற ஜாம்பவான்கள் இதை உணர்ந்து எழுதியுள்ளனர். என் கல்லூரி நண்பர்
ஜோசப் ஆனந்தும் நரசையாவை பற்றி ஒரு முறை பேசி ஆச்சரியப்படுத்தினார். நாங்கள் படித்த
அருள்மிகு கலசலிங்கம் கல்லூரியில் படித்த வேறு ஒருவர் கப்பல் துறையில் சேர்ந்ததாகவும்,
நரசையா நடத்திய கப்பல் பொறியியல் வகுப்புகளில் படித்ததாகவும் சொல்லியிருந்தார்.
நான் பிறக்கும்
முன்னரே ஆனந்த விகடன் பத்திரிகையில் முத்திரை கதைகளை எழுதி தமிழக வாசகர்களின் மனதை
பிடித்து, தமிழர்கள் உலகை வேறுவிதமாக பார்க்கவைத்தவர் நரசையா. அமெரிக்காவும் ரசியாயும்
பிரதானமாக கற்றவர்கள சிந்தையையும் சித்தாந்தத்தையும் கோலோச்சிய காலத்தில் கம்போடியா,
வியட்னாம் போன்ற நாடுகளை பற்றி ஒருவர் தமிழில் எழுதியதே அதிசயம் என்பதும், அதுவும்
சுவாரசியமாக எழுதியது பேரதிசயம் என்பது அக்காலத்தில் அந்த கதைகளை படித்தவர்களின் கருத்து.
கடலோடி நரசையாவின்
சுயசரிதை. இந்திய கப்பற்படையில் சேர்ந்து அவர் பணிபுரிந்த கால அனுபவங்கள். ராணுவத்தில்
பணி புரிந்த பல இந்தியர் தமிழர் தங்கள் சுயசரிதையை எழுதியுள்ளனர்; ஆனால் அவை ஆங்கிலத்தில்தான்
உள்ளன. தமிழில் இன்றளவும் மற்றவர் யாரேனும் எழுதியுள்ளனரா?
நிற்க.
முண்டாசு புலவன்
அவர் இல்லத்தில்
சந்தித்த சில நாட்களுக்கு பின் என்னை அழைத்து, எழுத்தாளர் கிருத்திகா எழுதிய பாரதியின்
வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை கொடுத்து, இதை பற்றி பேச வேண்டிய ஐவரில் நீயும் ஒருவன் என்று
ஒரு குண்டு போட்டார். நான் படிச்சதில்லை சார், என்று தயங்கினேன். படிக்க தானே இந்த
புத்தகம் குடுக்கிறேன் என்றார். எங்கே நிகழ்ச்சி? திருவல்லிக்கேணியில் பாரதி இல்லத்தில்!
கரும்பு தின்ன கூலியா? இந்த மாதிரி வாய்ப்பு யாருக்கு கிடைக்கும்? அற்புதமான புத்தகம்.
தமிழர்களை தவிர பாரத நாட்டில் பலருக்கும் சுப்பிரமணிய பாரதியை பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை
என்ற ஏக்கத்தில், கிருத்திகா ஆங்கிலத்தில் எழுதிய நூல். ”வீணையடி நீ எனக்கு, மீட்டும்
விரல் நான் உனக்கு” என்ற பாரதியின் பாடல் வரிகளை, யாழில் தவழும் விரல் () என்ற பெயரில் வந்த நூல். அங்குமிங்கும் ஓவியர்
கோபுலுவின் கோட்டோவியங்கள்.
நிகழ்ச்சிக்கு
சென்றால் அங்கே தொண்ணூற்றுமூன்று வயது கோபுலுவும், எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதியும்
அடுத்தடுத்து அம்ர்ந்திருந்தனர். என்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டபோது, உங்கப்பெயர் என்ன
என்று கோபுலு கேட்க, நான் கோபு என்று பதில் கூற, அப்படியா, என் பெயர் கோபுலு என்று
அவர் மழலைப்போல் மகிழ்ந்ததில் புல், வைக்கோல், மூங்கில் எல்லாம் அரித்தது. திருவாசகத்துக்கு
உருகாதார் கூட கோபுலுவின் சித்திரங்களுக்கு உருகிவிடுவார்; மாணிக்கவாசகரே நேரில் வந்தால்,
அப்பனே கோபுலு, என்னை ஒருசின்ன சித்திரம் வரைந்துகொடுப்பாயா என்று கேட்டிருப்பார்.
பாவம் மாணிக்கவாசகர் அவசரப்பட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பிறந்துவிட்டார்.
பாரதி இல்லத்தில் என் உரை மேடையில் கோபுலு, நரசையா, ராஜ்குமார் பாரதி
சில மாதங்களில்
கோபுலு காலமானார். நெஞ்சம் வருடினாலும் நேரில் ஒருமுறையேனும் சந்தித்து சில நிமிடம்
பேசினேன் என்ற ஒரு மகிழ்ச்சி.
இபா எனக்கு சொன்ன
கதையோ அதிவிசித்திரம். பசுமை புரட்சி எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் கூட்டத்தில்; அவர் மனைவி
மீனா சுவாமிநாதனே இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தித்தரும்படி நரசையாவைக் கேட்டுக்கொண்டார்.
கிருத்திகாவின் மகள் மீனா சுவாமிநாதன். கிருத்திகாவும், நரசையாவின் தாய்மாமன் சிட்டி
சுந்த்ரராஜனும் பரிமாற்றிக்கொண்ட கடிதங்களை பின்னர் ஒருநூலாக நரசையா தொகுத்து நூலாக்க,
கோபாலகிருஷ்ண காந்தி ஒரு விழாவில் வெளியிட்டார். அதற்கும் சென்றேன்.
கண்ணை கட்டுகிறதா?
தாகூர் கண்ட அகத்தியன்
பெசண்ட்நகர் கலாட்சேத்திரா
வளாகத்தில் உள்ள உவேசா நூலகம் போகலாம் வா என்று நவம்பர் 2013ல் நரசையா அழைத்தார். உவேசாவை
நம்கால அகத்தியனாக புகழ்ந்து ரவீந்திரநாத் தாகூர் எழுதிய வங்க மொழி கவிதையை தேடி, அவர்
கணையாழியில் ஒரு கட்டுரை எழுத நோக்கம். உவேசாவின் தலைப்பாகை, எழுத்தாணி, நாள்குறிப்புகள்,
என்று பல்வேறு பொக்கிஷங்களை மிகச்சாதாரணமாக கண்டு… நரசையா ஒரு அலுவலருடன் பேச, செய்ய
ஒன்றுமின்றி, ஒரு மேசையில் கண்சிமிட்டி அழைத்த ஆனந்தவிகடனை கையிலெடுத்து புரட்டினேன்.
“எங்க வந்து எதை படிக்கிற,” என்று புறங்கையை செல்லமாக ஒரு மிலிட்டரி தட்டு தட்டினார்.
நரசையவின் கதைகளை பதிப்பித்தாலும், உவேசாவின் என் சரிதத்தை பதிப்பித்தாலும், பத்துப்பாட்டும்
எட்டுத்தொகைக்கும் ஆனந்த விகடனின் அந்தஸ்து ஒரு படி கீழே தான் என்று உணர்ந்த தருணம்.
சித்திரபாரதி நூல்
எழுதிய ரா.அ. பத்மநாபனின் அஞ்சலி கூட்டத்திற்கு என்னை அழைத்தார் நரசையா. பீஷ்மர் நகுபோலியனையும்
துரோணர் சாமிநாதனையும் சாரதியாய் அழைத்து சென்றிருந்தேன். அங்கு வந்திருந்த பலரும்
ஜாம்பவான்களாயினும் மண்டையம் பார்த்தசாரதி ஐயங்கார் அசத்தினார்.
மதுரா விஜயம்
நான் ஒருவாரம்
மதுரையில் இருப்பேன், நீ வந்தால் மீனாட்சி கோவிலையும் திருமலை நாயக்கர் மகாலையும் உனக்கு
காட்டுகிறேன் என்று நரசையா சொல்ல… விளாடிமிர் பூடின், பராக் ஓபாமா, தங்கள் நாட்டு சிக்கலை
சரிசெய்ய என்னை அழைத்த போதும், மகேந்திர சிங் தோனிக்கு வேகமாக ஓட வரவில்லை நீதான் அவருக்கு
ஓட்டப்பயிற்சி தரவேண்டும் என்று இந்திய கிரிக்கட் வாரியம் அழைத்தப்போதும், ப்ளூட்டோவிற்கு
கிரகம் பிடித்திருக்கிறது நீ தான் வராகமிகிரனின் பிரஹத் ஜாதகம் படித்து அதற்கு ஒரு
நல்ல பரிகாரம் சொல்லவேண்டும் என்று அனைத்துலக அஸ்ட்ரானமர் சங்கம் அழைத்தபோதும்… போதும்,
போதும், நண்பன் கருணாகரனுடன் நான் மதுரை சென்றேன்.
திருமலை நாயக்கர் மகாலில்
முதல் நாள் நரசையாவின்
ஏற்பாட்டின்படி மதுரை தொல்லியல் நிபுணர் சாந்தலிங்கத்தம் என்னையும் கருணாகரனையும் மதுரையில்
ஆனைமலை, அரிட்டாப்பட்டி, தென்பரங்குன்றம், சமணர் மலை என்று பல தொன்மையான இடங்களுக்கு
அழைத்து சென்றார். இரண்டாம் நாள் என் தம்பி ஜெயராமனும் மதுரை வந்து சேர்ந்துகொண்டான்.
காலை இரண்டு மணிநேரம் மதுரை மீனாட்சிகோவிலை ஒரு சிற்பம், தலம், ஓவியம் விடாமல் நரசையா
காட்டினார். அதன்பின் அருகேயிருக்கும் கூடலழகர் கோவில், மதனகோபாலசாமி கோவிலுக்கும்
அழைத்துச்சென்றார். கூடலழகர் மூன்று தளங்களில் திருமால் நின்ற கிடந்த அமர்ந்த கோலங்களிலுள்ளார்.
உத்திரமேருர் சுந்தரவரதர் கோவிலைப்போல். மதனகோபாலசாமி கோவிலிலிருந்து ஒரு மண்டபம் அமெரிக்காவிற்கு
சென்று பிலடெஃபியா நகர அருங்காட்சியத்தில் உள்ளது. ஆலவாய் உரையிலும் நூலிலும் இதை குறிப்பிட்டிள்ளார்.
கிணத்தை ஆட்டையப் போட்டாங்க என்று சினிமாவில்
வடிவேலு வாசகத்துக்கு ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்னரே இந்த மண்டபத்தின் பயணக்கதை. பாரத
நாட்டிலுள்ள பல மண்டபங்களை விட பிலடெல்ஃபியாவில் அந்த மண்டபம் நன்றாக பராமரிக்கப்படுகிறது.
மறு நாள் கழுகுமலை, திருவில்லிபுத்தூர், அதனருகே கிருஷ்ணன்கோவில் கிராமத்தில் நான்
படித்த அருள்மிக கலசலிங்கம் பொறியியற் கல்லூரி சென்று வந்தோம். ஐயா வரவில்லை.
அதற்கடுத்த
நாள் திருமலை நாயக்கர் மகாலை மூன்று மணிநேரம் சுற்றிக்காட்டினார். ஒரு பொறியாளர் பார்வையிலும்,
வரலாற்று ஆய்வாளர் பார்வையிலும் பல விளக்கங்கள். இந்த பதிவில் எழுத இடமில்லை. முக்கியமாக
எல்லீசன் கல்வெட்டை காட்டினார். அந்த கல்வெட்டில் எல்லீசன் எழுதிய தமிழ் பாடலை நான்
ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தேன். நரசையாவின் உதவியில் எல்லீனை பற்றி பல தகவல்களை நமக்கு
திரட்டி தந்த அமெரிக்க பேராசிரியர் தாமஸ் டிரௌட்மனின் தொடர்பும் நட்பும் கிடைத்தது.
சமீபத்தில் சென்னைக்கு அவர் வந்தபொழுது ரோஜா முத்தையா நூலகத்தில் எல்லீஸ் ஆராய்ச்சியின்
அடுத்தக்கட்டத்தை பற்றி உரையாற்றி, நரசையாவின் பெரிய பங்களிப்பையும், என் சிறுதொண்டையும்
குறிப்பிட்டார். என் இல்லத்திற்கு மதிய உணவுக்கு வந்து மகிழ்வித்தார்.
என் இல்லத்தில் தங்கை தேவசேனா, டிரௌட்மன், நரசையா, நான், தம்பி ஜெயராமன்
என் வாழ்வில் கிடைத்த
தலைசிறந்த பாக்கியங்கள் என்று இந்த கட்டுரையை தொடங்கினேன். இன்னுமோர் பாக்கியம் இந்த
வாரம் வருகிறது. ஜூலை 24 2019 புதன்கிழமை மாலை 6.45 சென்னை தியாகராய நகர் டக்கர் பாபா
பள்ளியில், காந்தி கல்வி நிலையத்தின் புதன் வாசகர் வட்டத்தில் கடலோடி நூலை பற்றி உரையாற்றவுள்ளேன்.
அவசியம் இந்த அதிசய மனிதரின் வாழ்க்கையை பற்றி தெரிந்துகொள்ள வாருங்கள்.
ஆசிர்வாதம் கூட
வாங்கிக்கொள்ளலாம். வெள்ளிக்கிழமை அவரது பிறந்தநாள்.
S Kannan labelled a “scholar
in hiding” by my friend, V Chandrasekar, reviewed the book Siriyana Sindhiyaadhaan, a Tamil book by Dr S Ramakrishnan, at
Gandhi Study Center in Thyagaraya Nagar on Wednesday, May 30, 2018. This book
was written in the 1950s.
Here are my notes from
his review.
He introduced the
author Dr S Ramakrishnan as a Marxist scholar, a Shakespeare scholar and
connoisseur of Tamil literature. He spoke English as fluently as we speak
Tamil, said Kannan – implying that he was very fluent in English. This book is
a literary work; we have not discussed literary books of late in the Gandhi
Study Center, he gently chided.
S Kannan
The author is not to
be mistaken with the better known S Ramakrishnan, a contemporary Tamil novelist.
The subject of the book was an episode from the Ramayana, Vaali Vadham (Killing of Vaali). The death of Vali is a minor
episode in Ramayana, and is often considered the black mark in the character of
Rama, otherwise considered the epitome of Dharma. The author examines this
major deviation, the motivations behind the conduct of the various characters,
their argument and their justifications, and how the public should understand
these contradictions. This has been a long running debate in Indian society.
Kannan characterised Vali
Vadham beautifully as “a dramatic interlude in an epic poem”. The episode can
be compared with a Shakespearean play, high strung with emotion and animated disputes
and debates, and a tragedy unfolding with foreshadowing and inevitability.
Dr Ramakrishnans skill
with words is the remarkable aspect of this book. Quoting a lament of Angadhan,
Kannan says, the book tries to discusses the morality or legality of the
killing of Vali. When Rama and Lashmana kill Kabandhan, he thanks them for
relieving him from the curse and advises them that they cannot defeat the
kidnapper of Sita without a strong ally and suggests that Sugreeva is the most
suitable ally. Neither Kabandhan nor Sabari recommended Vali, but only
Sugreeva. This is significant, notes the author.
Earlier, when Vali
fights an asura in a cave and blood oozes out, his ministers advice Sugreeva that
most likely Vali is dead, so he must seal the cave and rule the kingdom. A
reluctant Sugreeva aregues against their advice, but is then persuaded to heed
it. When Vali returns, having killed the asura, he feels betrayed by Sugreeva,
and storms back full of vengeance. He pays no heed to Sugreeva’s pleas,
explanations, apology or immediate offer of the crown, or his dharmic
explanation that he only followed his minister's advice. Sugreeva flees to hide
in a hill, fearful for his life. Vali takes back not only the crown but also
Sugreeva’s wife Rumaa Taara, for his own. It is this pitiable Sugreeva, hiding in the
one place where Vali is powerless because of a rishi’s curse, whom Rama and
Lakshmana encounter in their search for the kidnapped Sita.
Rama promises to
restore both crown and wife to Sugreeva. Did Rama do so in an emotional
outburst, having lost his own wife and feeling a kindred sympathy? Even so, the
kingdom was rightfully only Vali’s. How could Rama offer Sugreeva the crown
too? Did Rama who renounced his own kingdom at the mere word of his father, feel
a greater sting at the injustice meted out to Sugreeva than to his own self?
Worse, Rama offers to kill
Vali, not merely defeat him and restore the kingdom. Where was the need to kill
Vali? But Sugreeva had realized that only the death of Vali would make Sugreeva
safe again or get back his wife. His trusted minister Hanuman employed
diplomacy at its finest to explain this to Rama.
The author argues that
Kishkinda is an undeveloped (in Kannan’s words) society which is why both Vali
and Sugreevan reacted with murderous rage than righteousness (dharmic conduct).
By undeveloped, I suspect the author implies that it is less socially evolved than
Kosala.
The next contradiction
is the different standards that Rama applied for Vali versus Ravana. Why did
Rama, who offered several opportunities to Ravana to repair his conduct and restore
Sita, and offered not to kill Ravana if he complied, not undertake any such
effort with Vali? Why didn't he even send a messenger?
How could he decide on
a death sentence for Vali, unilaterally? Was this conduct of Rama any more “evolved”?
Taking Rama at his
word, Sugreeva challenges Vali. An enraged Vali is ready to rush out to battle,
but is restrained by Tara – unfolding more drama. Foreboding disaster for her
husband, Tara, Vali's queen, counsels caution and evaluation.
Her spies, she says, have informed her that Sugreeva has acquired a formidable friend
called Rama, and Vali’s life may be in danger from this new enemy; and that he has
to be cautious in dealing with Sugreeva's latest efforts to rile him.
It is Vali’s response,
that elevates him to unparalleled moral heights – and tragically, his downfall.
Defending Rama, Vali
tells Tara she is ignorant of the character and nobility of Rama who threw away
his kingdom for an oath.
Will Dharma kill
itself, retorts Vali, for Rama is the personification of Dharma? Why would such
a great king need to befriend a mere monkey, Sugreeva? And even if he
did, would Rama, who makes no distinction between himself and his brothers,
kill one brother for the sake of another, rages Vali.
For this slight, I
would have killed anyone else but I spare you because you are a woman.
The skill of Kamban,
the peerless poet, is in full bloom in these passages, in wordplay, mastery of
metaphor and nobility of thought, in dramatic exposition and dripping irony.
Kannan recited them with unsuppressed admiration, dancing with diction and pulsing
with rhythm.
The irony is that
Vali, an ardent admirer of Rama is the one who has misunderstood him, and it is
Tara is properly understood him, underlines the author. This scene is eerily similar
to one in Shakespeare's play Julius
Caesar, where Calpurnia, his wife warns him of a conspiracy to kill him,
but he ignores it contemptuously.
Further, Lakshmana who
never hesitates to counsel Rama in all other situations, including the Mareecha
episode, has not opened his mouth since they entered Kishkinda.
But seeing Vali,
Lakshmana praises his countenance and valor. Would not even clouds and oceans treat
Vali with respect, on merely beholding him?
But Hanuman’s
persuasive skills have been so effective that anything I could say has no
effect on you Rama, he continues. Even Yama, the Lord of Death, would fear to
approach Vali, but Rama has undertaken to fill Yaman’s (கூற்று) role. When Lakshmana raises these doubts, and questions
Sugreeva’s character, of one who wishes to kill his own brother, Rama retorts, “Why
Lakshmana, would every brother be as conscientious and loyal as Bharatha?”
What a cruel swipe at Lakshmana,
the outstanding example of brotherly loyalty! Did he shut up Lakshmana with
emotion, because he could not do so with righteousness. What shuddering
contrast to the words Vali uses to praise Rama.
The author argues that
these are vakra vaatham - flawed arguments, made by Rama, because he is
following his emotions rather than sense of dharma and judgment.
When Vali and
Sugreevan wrestle Rama who has promise to kill Vali, doesn't. He explains that
he couldn't distinguish between the brothers. Was this even honest? Could he
have failed to recognize Sugreevan with whom he had been moving in close
quarters for so many days?
On the second day,
when Rama’s arrow pierced him, a surprised Vali retrieved it and then found
Rama’s name on it. And he felt ashamed on behalf of the Surya dynasty, as it
had slipped in its path of Dharma.
Lament for Vali Pullamangai temple
Then he looks at an
undisturbed Rama and is astounded that he has not even felt guilt or shame at
such an execrable deed (a phrase used by Rajaji while he wrote this episode in his Chakravarthi Tirumagan).
The parallel in
Shakespeare is Caesar’s shock, when Brutus whom he held in high regard, also stabbed
him.
Why would you have one
Dharma in your kingdom and the opposite Dharma in this forest, he asks Rama.
Why have you punished
me for the rage caused by the asura Ravana’s crime, who is unconnected to
me?
And by what authority?
We have no enmity. Even if you felt I commited a crime, I am not a subject of your
kingdom, Ayodhya. And even if I were, you have renounced the kingdom and have
not even that royal authority to fall back upon.
You have killed not only
Vali, you have killed the fence of dharma (அறவேலி), he accuses.
Chandran the moon has
flaws kalankam (களங்கம்) but now Rama by your
action you have wrought and colored even Surya with a flaw (kalankam).
Both in morality and
in law, the arguments of Vali are valid. And couched in finest Tamil poetry,
that pierces us with the injustice and cruelty of the murder, not just a
killing.
Here the author
reminds readers of the suggestions of Kabandhan and Sabari to seek Sugreeva,
not Vali. This is appeal neither to morality or legality, but simply fact that prods
us to ponder why.
Traditionally, the events
in epics are governed by whimsical Fate – a common theme in the plays and myths
of ancient Greece, but also in ancient India. But tragedy in Shakespeare's
plays is brought about by the flaws and failures of human nature. And such too
is the episode of the murder of Vali, contends Dr Ramakrishnan. The mortal
nature of Rama is here to be kept in mind, not his divinity as an avatar of
Vishnu.
When an era changes,
as did the end of Ravana and the great war that caused such havoc, like a flood
it destroys minor obstacles in its way. And Vali was only a minor obstacle. This
is the essence or thesis of this book, concludes Mr Kannan
Kannan’s narration in
Tamil was simply epic. As epic as the source Kamban from whom he quoted. I have
captured some snippets in translation. We were all in the presence of something
majestic.
The video uploaded by Mr Vijayan can be seen below. Don’t miss it for the marvelous Tamil. This English translation
is only for those who cannot savour the original Tamil, of Kamban, Ramakrishnan
and Kannan.
Notes
I had earlier mentioned Tara as Sugreeva's wife, forcibly taken by Vali. Tara was always Vali's queen. Ruma was Sugreeva's wife, whom Vali forcibly took for his own. Thanks to Rajani Arjun Shankar for the correction.
who raised
an army – not merely a tribal battalion
which defeated every rival kingdom in India
then
conquered Persia, Egypt, China, Russia
and
whose descendants ruled those nations as the Shah
of Iran, Pharaoh of Egypt, Emperor of China, Czar of Russia!
That
is what Genghis Khan accomplished. I used this metaphor or comparison, when I
reviewed Jack Weatherford’s book “Genghis
Khan and the Making of the Modern World,” for TieCon, a conference of
Entrepreneurs, in Chennai, in November 2016. Before I explain why I chose this
book, let us look at the author Weatherford’s metaphor.
Jack Weatherford’s metaphor
“If USA were created not by educated
merchants or rich plantation owners
but by an illiterate slave
who liberated his country from foreign rule
united the people
created an alphabet
wrote a constitution
established universal religious freedom
invented a new system of warfare
conquered all land from Canada to Brazil,
and,
established a contiguous free market zone
across continents…”
that person
– “illiterate slave” etc.. – would have equalled what Genghis Khan did!
It’s
not easy to grasp all that (or believe even some of that) after one reading. And
it clashes severely with our vague images of Genghis Khan or the Mongols of his
time. Most people equate them with the most terrifying warriors in human
history (which was probaly true), who beheaded thousands and razed cities (also
true), and were the most savagely brutal and cruel people (false – Weatherford argues
with examples, that so called civilized people of that time – Italians,
Persians, Germans, Chinese etc – were far more cruel and brutal).
But look at some elements of that list again –
1.Created
an alphabet
2.Wrote
a constitutuion
3.Established
universal religious freedom
4.Established
a free market zone
Genghis
Khan????!!! Really??? Alphabet, Constitution and free market are not usually
associated with marauding empire builders, leave alone Genghis. But that simply
shows the deep and historical bias that most historians have (and eagerly
jumped upon by believing readers and peoples, proud of their own heroes). Most Westerners
– Europeans - are quite eager to believe that Alexander the Great (whose record
of genocide and destruction of cultures is rarely matched in history) brought
civilization to the barbaric Asians. They also believe the same of the Roman
Empire, European Colonialism of Africa Asia and South America (but not Atilla
or Napoleon or Hitler or Stalin’s colonizations of Europe). Pakistani text
books teach that Islam brought culture to India. India’s own history books
while critical of earlier Islamic invasions, go into paroxysms of joy about the
delights of Mughal rule, while also painting European colonialism in pure vileness.
Twentieth century history according to Indian text books on history, is fifty
terrible years of British rule when Congress was a noble sacrificing heroic
opposition, followed by fifty glorious years of Congress rule overcoming all
the terrible opposition parties and “foreign powers.” For context, these three
perspectives on history may be of some interest.
My book review at TieCon Photo: Venkatesh Krishnamoorthy
You
will have to read the book or at least, listen to the audio recording of my review
for further details on Genghis Khan’s accomplishments. Actually I was struck by
the subtitle of the book “and the Making of the Modern World.” Again, a phrase
that one does not associate with the Mongols or Genghis. But then Weatherford
is not the only historian who makes this claim regarding Genghis Khan.
Here
are some other interesting facts:
1.Did
you know that Genghis Khan built more bridges than any other ruler in history?
2.The
Mongols made pants and trousers globally popular (the Europeans were early
adopters, they used to wear togas and tunics and robes before that – Romans,
Greeks, Crusaders, Goths).
3.It
was the collapse of the Mongol empire and the resulting massive inflation in
Asian cottons, silks and spices, that prompted Columbus, Vasco da Gama,
Magellan to find a sea route to India.
4.The
longest tale in Geoffrey Chaucer’s “Canterbury Tales” is about Genghis Khan!
5.Genghis
Khan exempted doctors, lawyers, scholars, teachers from tax. No democracy in
the world has done or will ever do that. (Most Hindu kingdoms in India exempted
doctors, teachers, barbers and priests from tax. There were no lawyers).
The Mongols
defy almost every standard pattern in history, in the eyes of John Green, who
did a marvelous series of ten minute videos on world history. “Except the
Mongols,” is a standard phrase he uses, quite justifiably.
Do I
agree with Weatherford that Genghis created the Modern World? No, I don’t. My
views are closer to those of Vaclav Smil, who mocked this claim in his book “Creatingthe Twentieth Century.” I believe the modern world is the result of the
Industrial Revolution, which was more important than all political and social
revolutions combined. But the book is a marvel, I respect his claim – given the
history of Genghis Khan before he conquered Mongolia, what he did after that was
utterly astounding. And unparalleled.
The
organizer of TieCon, V Chandrasekhar, an entrepreneur himself, is a friend who
liked my other book reviews, and asked me to review two books for TieCon. The
other book I reviewed was Alan Beattie’s
“False Economy.”
காந்தி கல்வி நிலையம் நடத்தும், இந்த வார புதன் கிழமை
(13.04.2016) கூட்டத்தில் “மதராசப்பட்டினம்" என்ற திரு. நரஸய்யா அவர்களின் புத்தகத்தை
அறிமுகம் செய்து பேசுகிறேன். சென்னை தியாகராய நகரில் வெங்கட்நாராயணா
சாலையில், தக்கர் பாபா பள்ளிக்கூடத்தில், (நந்தனம் சிக்னல் அருகே) காந்தி கல்வி நிலையம் பல வருடங்களாக புதன்கிழமைகள்
தோறும் புத்தக கலந்துரையாடல் நடத்துகிறது.
நேரம்: மாலை 6.45 முதல் 7.45 வரை
ஒரு
நகரத்துக்கும் வரலாறு எழுதமுடியுமா? எழுதினால் யார் படிப்பார்கள்? இந்தியருக்கும் தமிழருக்கும்
வரலாற்று உணர்ச்சி ஏதும் இல்லை என்று மேற்கத்தியர் பலரும் கருத, நெடிய வரலாற்று நூல்களை
படிக்கவே ஆளில்லாத போது, இந்த ஊரில் சொல்ல என்ன உள்ளது?
வரலாற்று
பேராசிரியர்களோ மற்ற எழுத்தாளர்களோ எழுதாத போது ஒரு கப்பல் துறை பொறியாளர் ஏன் இந்நகரத்து
வரலாற்றை எழுதவேண்டும்?
மதறாஸ்?
சென்னை? ஆங்கிலேயர் கட்டிய நகரமா இந்திய நகரமா
தமிழ நகரமா? மதுரைக்கும் தஞ்சைக்கும் காஞ்சிக்கும் இல்லாத புகழ் ஏதோ சென்னைக்கு உண்டா?
கொல்கொத்தாவும்
பம்பாயும் அல்லவா உலக புகழ் பெற்ற நவீன் மாநகரங்கள் – சென்னை எம்மாத்திரம்?
என்னத்தான்
இருக்கிறது சென்னையை பற்றி எழுத?
நூலில் நரஸய்யா சொல்லும் விவரங்களை புதன்கிழமை எடுத்துச்சொல்வேன்.
சீன
தேசத்திலிருந்து பாரதம் வந்த பயணிகள் ஃபாஹியனும், யுவான் சுவாங்கும், முகமது பின் துக்ளக்
ஆட்சி காலத்தில் வந்த அரபு பயணி இபின் பதூதாவும், கடல்வழி வந்த வாஸ்கோ ட காமாவும்,
கொலம்பசும் இந்தியாவில் பள்ளிப் புத்தகங்களிலேயே நமக்கு பழக்கமான பெயர்கள். பின்னர்
தனியாக வரலாறு படித்த நம்மில் சிலருக்கு மார்க்கோ போலோ, அல் பெருணி, டொமிங்கோ பெயஸ்
போன்ற பயணிகளின் பெயர்களும் தெரிந்தவையே. வரலாற்றில் ஆயிரக்கணக்கில் வணிகர்களும் புனித
யாத்திரிகரும், நாடோடியும் இருக்க, இச்சிலரின் பயண நூல்களே அவரவர் புகழுக்கு காரணம்.
சமீபத்தில் காஞ்சியிலிருந்து சீனம் சென்ற போதிதருமரும் பிரபலமாகி வருகிறார்.
டார்வினின் கடற்படை நூலிலிருந்து ஒரு பக்கம்
மேலுள்ளவரில்
பதூதா இஸ்லாமிய நீதிநூல் பண்டிதர். அதனால் பல நாடுகளில் அவர் காஜி (நீதிபதியாக) பணிபுரிந்தார்.
சீனர் இருவரும் பௌத்த நூல் தேடி வந்தவர். போலோ வணிகர்.
அல்
பெரூணி தனித்து நிற்கிறார். ஏன்? அவர் ஒரு விஞ்ஞானி. அவரது “இந்தியா” நூல் ஒரு வரலாற்று நூல் மட்டுமல்ல.
அது ஒரு அறிவியலாற்றுப்படை.
விஞ்ஞானிகளே
அபூர்வம். அவர்கள் பயணம் செய்வது அதை விட அபூர்வம். அதிலும் பயணநூல் எழுதுவதும், அந்து
இன்றும் நிலைப்பதும் மாபெரும் அபூர்வம். இவ்வகையில் அல் பெரூணி வரண்டக்கடலில் ஒரு தீவாக
திளைக்கிறார்.
பதினேழாம்-பதினெட்டாம்
நூற்றாண்டில் இது மாறியது. ஆங்கில கலபதி ஜேம்ஸ் குக், உலகம் சுற்றிய முதல் விஞ்ஞானி
என்று சொல்லலாம். பிறகு ஜெர்மனியிலுருந்து ஒரு மிகப்பெரிய மேதாவி தென் அமெரிக்காவிற்கு
சென்றார்.
அலெக்ஸாண்டர்
ஃபான் ஹம்போல்ட்! அக்காலத்தில் பல கப்பல் பயணக்கதைகளும் நூல்களும் பிரபலமாயிருந்தாலும்
ஹம்போல்ட் எழுதிய ‘புதியகண்டத்தின் புவிமத்திய
தேச பயணச் சுயசரிதம்’ (Personal Narrative of Voyages to the Equinoctial
Regions) அறிவியல் ஆர்வலருள் ஒரு பெரும் தாக்கத்தை உண்டாக்கியது. அதை படித்தபின் சார்ல்ஸ்
டார்வினுக்கு கடல் பயணம் செய்ய ஆசை மூண்டது. ஆங்கில அரசு அக்காலத்தில் உலகின் எல்லா
நிலங்களையும் சீராக அளந்து வரைபடம் செய்யும் பணியில் இருந்தது. இதற்கு, கேப்டன் ஃபிட்ஸ்ராய்
(Fitzroy) தலைமையில் “பீகிள்” என்ற கப்பலுக்கு நிதியும் கருவிகளும் கொடுத்து, தென்
அமெரிக்காவின் வரைபடம் செய்யும் பணிக்கு அனுப்பியது. மாப்பிள்ளை தோழன் போல் கலபதி தோழன்
என்ற பதவியை உறுவாக்கியது. 1831 ஆண்டு டிசம்பரில் அந்தப்பதவியில் டார்வின் அக்கப்பலில்
சென்று ஐந்தாண்டு கடல் பயணம் செய்தார். பயண நாட்களில் கலபதி கொடுத்த சார்ல்ஸ் லையல்
(Charles Lyell) எழுதிய “புவியியல் அடிப்படைகள்” (Principles of Geology)என்ற நூலை
டார்வின் படித்து, பல நிலங்களை லையலின் தரிசனத்தில் உலகை பார்க்க கற்றுக்கொண்டார்.
அவரது உயிரியல் கருத்துக்கள் உருவாக அந்த தரிசனமே பெரும் அடிப்படையாக விளங்கியது. பூகம்பத்தையும்,
புரட்சிகளும், காட்டுவாசிகளும், புதிய நாகரிகங்களும், எரிமலை தாக்கமும் கண்ணால் கண்டார்.
கடல்வற்றியதால் மாறிய நிலத்தின் அமைப்பை பற்றியும், உயிரினங்களுக்கு இதனால் உருவான
மாற்றங்களையும் அப்பொழுது உணரத்தொடங்கினார்.
டார்வின் நாளேடு குறிப்பு
இங்கிலாந்து
திரும்பிய பின் “பீகிளில் பயணங்கள்” (Voyages of the Beagle) என்ற ஒரு நூலை எழுதினார்.
தன் முன்னோடி ஹம்போல்ட்டின் நூலைப்போலவே டார்வினின் நூலும் புகழ்பெற்று, மற்ற விஞ்ஞானிகளை
பயணம் மேற்கொள்ள தூண்டியது. டார்வினின் கடல் பயணத்தையும், இவ்வகையில் பயணித்தவரில்
மூவரின் பயணத்தையும் “டார்வினின் கடற்படை”(Darwin’s Armada) என்ற ஐயன் மெக்கல்மான்
(Iain McCalman) நூல் வர்ணிக்கிறது. ஜோசஃப் ஹுக்கர் (Joseph Hooker), தாமஸ் ஹக்ஸ்லி
(Thomas Huxley), ஆல்ஃப்ரட் ரஸ்ஸல் வாலஸ்(Alfred Russel Wallace), ஆகிய இம்மூவரின்
ஆய்வுகளும் பரிணாம வளர்ச்சி விதிகளின் அஸ்திவாரமாக விளங்கின.
டார்வின்
ஒரு பணக்கார குடும்பத்தின் வாரிசு. மற்றமூவரும் அப்படியில்லை. அவர் ஓவ்வொருவரின் கதையும்,
பயணமும், பணியும், ஆய்வும் வியப்பூட்டுபவை. ஹுக்கர் தாவரவியல் மேதை. டார்வின் தென்
அமெரிக்காவும் ஆஸ்திரேலியாவும் சென்றார். ஹுக்கரோ ஜேம்ஸ் ராஸ் (Captain James
Ross) என்ற புகழ்பெற்ற கலபதியின் கப்பலில் அண்டார்ட்டிக்காவிற்கும் “வாட்டும் தனிமைத்தீவு”
என்றழைக்கப்பட்ட கெர்கூலன் தீவிற்கும் பின் ஆஸ்திரேலியாவிற்கும் சென்று தனக்குமுன்
எந்த விஞ்ஞானியும் பார்க்காத செடிகளையும் பாசிகளையும் கடவாழ் ஜந்துக்களையும் பார்த்தும்
சேகரித்தும், வித்தியாசமான ஆய்வுகளை செய்தவர். கலபதி ராஸ் காந்த வட துருவத்தில் கொடி
நாட்ட முதல் மனிதர் என்பதும், பூகாந்த கோட்பாடுகளை ஆய்வதிலும் காந்த தென்துருவத்தில்
கால்வைக்கும் ஆவலிலும் செயல்பட்ட விஞ்ஞானி எனபது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஹக்ஸ்லி
பிற்காலத்தில் ஆத்திகத்திற்கும் நாத்திகத்திற்கும் நடுவான “அறியாநிலை”
(Agnosticism) என்ற கோட்பாட்டை போதித்தவர். கட்டுரை எழுதியும் உரைகள் நடத்தியும் ஒரு
முக்கிய அறிவுஜீவியாக செயல்பட்டவர். கடல்வாழ் ஜந்துகளை சேகரித்து பல ஆய்வுகளை செய்த
இவர், வடகிழக்கு ஆஸ்திரேலியாவிலும் புதுகினி தீவுகளிலும் வீரபிரதாபங்களை செய்து, ஒரு
அட்டகாசமான் காவியக்காதல் கதையை வாழ்ந்து, பிற்காலத்தில் டார்வினின் கொள்கை பிரச்சார
பீரங்கியாக புகழ்பெற்றார்.
சார்ல்ஸ் டார்வின் - ஆல்ஃப்ரட் வாலஸ்
வாலஸ்
பெயரை என் வலைப்பதிவிற்கு சூட்டியுள்ளேன். அவரைப்பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளென்.
மேலும் பல எழுதுவேன். 1836 இல் இங்கிலாந்து
திரும்பிய டார்வின், அடுத்த இருபது ஆண்டுகளக்கும் தன் “பரிணாம வளர்ச்சி” கொள்கையை ரகசியமாகவே
வைத்திருந்தார். லையலையும் ஹுக்கரையும் பிரியா நண்பராய் கொண்டு அவர்களைப்போல் சிலருடன்
மட்டுமே இதை பகிர்ந்த்துகொண்டார். அக்கொள்கையை நூலாய் வெளிவிடும் முன் அசைக்கமுடியாத
ஆதாரங்கள் வேண்டும் என்று எண்ணி, இருபது ஆண்டுகள் ஆய்வு செய்து ருசுக்களை சேகரித்தார்.
1859இல் இந்தொனீசியாவிலிருந்த வாலஸ் ஒரு கட்டுரையை டார்வினுக்கு அனுப்பி கருத்துக்கோரினார்.
தான் இருபது வருடம் காத்து வளர்த்து பெருநூல் தொகுப்பாக வெளியிட விரும்பிய தத்துவத்தை,
ரத்தினச்சுருக்கமாய் ஒரு கட்டுரையில் வாலஸ் எழுதியதை கண்டு, இடி தாக்கியது போல் மனமுடைந்து
போனார் டார்வின். நண்பர்கள் லையலும் ஹுக்கரும் ஒரு சமரச யுக்தி செய்து டார்வின், வாலஸ்
இருவரும் எழுதியதாக ஒரு கட்டுரையை லின்னேயன் சங்கத்தில் வாசித்தனர். இதன் பின்னரே டார்வினின்
பரிணாம வளர்ச்சி இன்று நாம் அழைக்கும் விதி, “இயற்கையின் தேர்வு முறையால் தோன்றிய்
உயிரின வகைகள்” (On the Origin of the Species by means of Natural Selection) என்ற
தலைப்பில் வெளிவந்து உலக சரித்திரம் படைத்தது.
டார்வினை
அறைகுறையாக அறிந்த வாசகரும் அறிவியல் ஆர்வலரும் இம்மூவரை பற்றி பெரிதும் கேள்விப்பட்டிருக்க
மாட்டார். நால்வர் பயணக்கதையையும் சொல்லும் “டார்வினின் கடற்படை” நான் மிகவும் ரசித்து
படித்த நூல்.
அக்டோபர்
8, புதன் கிழமை, இந்நூலை தியாகராய நகரில் தக்கர் பாபா பள்ளியில், காந்தி நிலையத்தில்
நான் மாலை 6:45 மணிக்கு விமரிசனம் செய்கிறேன். அனைவரும் வருக.
