Monday, 26 May 2014

கோயில்களில் விண்ணியல் சிற்பங்கள் ஓவியங்கள்

ஒரியாவிலுள்ள கொனாரக் சூரியனார் கோயிலுக்கு நான் 2011 நவம்பரில் சென்ற பொழுது, சுற்றுலா வழிகாட்டி (tourist guide) ஒருவர், அந்தக்கோவில் வராஹமிஹிரரால் கட்டப்பட்டது என்றார். வராஹமிகிரர் பஞ்சசித்தாந்திகா, ப்ருஹத் ஸம்ஹித, ப்ருஹத் ஜாதக ஆகிய ஜோதிட நூல்களை எழுதியவர். விண்ணியல் விஞ்ஞானி என்றும், ஜோசிய நூலாசிரியர் என்றும் அறியப்பட்டவர். ஆனால் கோயில்களை கட்டும்பணி, விஷ்வகர்மா சமூகத்தை சார்ந்த ஸ்தபதிகளுக்கே உரியது. அவ்வப்பொழுது, இந்த கோயில் நக்ஷத்திர அமைப்பு படியோ ராசிகளை குறிக்கும் வழியிலோ கட்டப்பட்டது என்று நான் கேள்விபட்டதுண்டு. இன்றுவரை சாட்சி கண்டதில்லை.

புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில், குடுமியான் மலையில், அம்மன் சந்நிதி அருகே,12 ராசிகளும் கூறையில் செதுக்கப்பட்ட சிற்பம் உள்ளது. கும்பம் மீனம் துலாம் சிம்மம் என்று 12 சதுரங்களில் ராசிகளும், அதற்கு வெளியே, விநாயகர் உட்பட, பலவித சிறபங்கள் 20 சதுரங்களிலும், அதற்கும் வெளியே 28 தாமரைகளும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.  புதுக்கோட்டை நகரில் பிரஹதாம்பாள் (அரைக்காசு அம்மன் என்றால்தான் பலருக்கு தெரியும்) கோவிலில், வண்ணங்கள் பூசிய இவ்வகை சிற்பத்தை காணலாம்.

Kudumiyaan Malai Zodiac குடுமியான் மலை - ராசிகளின் சிற்பம்


Kumbakonam SarngapaaNi Zodiac  குடந்தை சாரங்கபாணி - ராசிகளின் சிற்பம்
கும்பகோணத்தில் சாரங்கபாணி (ஷார்ங்கபாணி) கோவிலின் மண்டபத்து கூறையிலும் சக்ரபாணி கோவிலிலும் இதை போன்ற ராசிகளுள்ள சிற்பங்களை பார்த்தேன். அதேபோல் திருவரங்கம் கோவிலில் ஆர்யபடாள் வாசல் என்ற கதவின் அடித்தளத்தில், இது போன்ற ராசி சின்னங்களை காணலாம்.

Pudukottai Brhadambal Zodiac புதுக்கோட்டை பிரஹதாம்பாள் - ராசிகளின் சிற்பம்

இது போன்ற ராசி சிற்பங்களுக்கும், கோவில்கள் கட்டும் பணிக்கும் ஏதும் நேரடி தொடர்பு இருப்பதாக தெரியவில்லை. லகதர் எழுதிய ’அர்ச்ச ஜ்யோதிஷம்’, ‘யாஜுஷ் ஜ்யோதிஷம்’ என்ற வேதாங்க நூல்களில் ராசிகளை பற்றி குறிப்பு ஏதும் இல்லை. வேதகாலத்தில் இந்திய ஜோதிடத்தில் – விண்ணியலில் – ராசிகளை பயன்படுத்தப்படவில்லை.

इत्येवं मासवर्षाणां मुहुर्तोदयपर्वाणाम् ।
दिनर्त्वयनमासाङ्गं व्याख्यानां लगधोऽब्रवीत् ॥
இத்யேவம் மாஸவர்ஷாணாம் முஹூர்தோதயபர்வாணாம் ।
தினர்த்வயனமாஸாங்கம் வ்யாக்யானம் லகதோப்ரவீத் ॥

என்று யாஜுஷ் ஜ்யோதிஷத்தில் ஒரு ஸ்லோகம் கூறுகிறது.

பொருள் : “மாதம் (மாஸ), வருடம் (வர்ஷ), முஹூர்த்தம், உதயம், பருவம், தினம் (சூரிய தினம்), ருது (ஆறு காலங்கள் – உ.ம். வேனில், கார்), அயனம், ஆகியவற்றை அங்கங்களாக கொண்ட லகதர் கூறியுள்ளார்”

சற்றே வித்தியாசமாக, ஆவுடையார் கோவிலில், மாணிக்கவாசகர் சந்நிதியின் நுழைவாயில் உத்திரத்தில், 28 நக்ஷத்திரங்கள் சிற்பங்களாக குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றை எனக்கு முதலில் காட்டியவர், புகைப்பட நிபுணர் அஷோக் கிருஷ்ணஸ்வாமி. இந்திய விண்ணியலில் 27 நக்ஷத்திரங்கள் முக்கியம் பெற்றவை – இவை சந்திரன் பூமியை சுற்றும் பாதையில் உள்ளவை. “Addresses of the Moon,” (சந்திரனின் விலாசங்கள்) என்று அஷோக் இவற்றை அருமையாக வர்ணித்தார். ரிக் வேத காலத்தில், ஒரு சில காலம் 28 நக்ஷத்திரங்களை சந்திரனின் விலாசங்களாக கருதினர். பின்னர் 28ஆம் நக்ஷத்திரம் – தக்ஷன், அபிஜித் என்று அதற்கு இரு பெயர்கள் உண்டு – கைவிடப்பட்டது. 27 நக்ஷத்திரங்களில், கிருத்திகையை தவிற, மற்றவை தனி நக்ஷத்திரங்களே. கிருத்திகை ஆறு நக்ஷத்திரங்களின் கூட்டம். ஆனால் இச்சிற்பத்திலோ பலவும் , நக்ஷத்திர கூட்டங்களாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் காரணமும் தெரியவில்லை.


Aavudaiyaar Temple Zodiac - ஆவுடையார் கோவில் ராசிகளின் சிற்பம்

ஆரியபடரின் காலத்திலோ அதற்கு சற்று முன்னரோ, ராசிகள் இந்திய விண்ணியலில் நுழைந்து விட்டன. பாபிலோனிய நாகரிகத்தினர் ராசிகளை விண்ணியலில் முதலில் கையாண்டனர். இவர்களிடமிருந்து கிரேக்கர்கள் ராசியை கடன் வாங்கியிருக்கவேண்டும். கிரேக்கர்வழியாகவோ, பாரசீகர் வழியாகவோ, நேரடியாக பாபிலோனியரிடமிருந்தோ இந்தியர்கள் கடன் வாங்கியுள்ளனர்.

சூரியன் ஒரு மாதம் இருக்கும் நக்ஷத்திர குவியலுக்கு (ராஷி राशी) ராசியென்ற பெயர். 360 டிகிரி வான வட்டத்தை 12 ராசியாக வகுத்தால், ஒரு ராசி 30 டிகிரி அளவாகும்.

ஆரியபடரின் கணித கலைச்சொறகள்.

राशी ராஷீ = 30 டிகிரி = 30 degrees
अंशः அம்ஷ: = டிகிரி = degree
कला கலா = மினிட் = minute
नाडी நாடீ = செகண்ட் = second
विनाडी விநாடீ = 1/60 நாடீ

12 ராசி = 1 வட்டம் = 360 டிகிரி

Base 10 is decimal. Base 2 binary. Base 60 is sexagesimal. Base 20 is vigesimal.
10 அடிப்படை (base 10) எண் முறைக்கு, டெசிமல் என்று பெயர். 
2 அடிப்படை எண் முறை, பைனரி. 
60 அடிப்படை எண் முறை, செக்ஸாகெசிமல். 
20 அடிப்படை, வைகெசிமல்.

பாபிலோனியரையும் அவருடைய முன்னோர்களான சுமேரியரையும் தவிற எந்த நாகரிகமும் இந்த 60 அடிப்படை எண்முறையை பயன்படுத்தியதில்லை. அதிலிருந்தே 60 டிகிரி, மினிட், செகண்ட், 360 டிகிரி வட்ட அளவு எல்லாம் தோன்றியவை. மயன், அஸ்டெக் சமுதாயங்களும், கிரேக்க கலாச்சாரம் பரவும் முன் ஐரோப்பாவின் சிலச்சமுதாயங்களும் 20 அடிப்படை வைகெசிமல் எண்முறையை பயன்படுத்தின.

இன்று உலகில் யாவரும் கணிதத்திலும் விஞ்ஞானத்திலும் டெசிமல் முறையை பயன்படுத்துகிறோம். கணினியில் மட்டும் பைனரி. வட்ட அளவிலும் நேர அளவிலும் மட்டும் 60 அடிப்படை பாபிலோனிய செக்ஸாகெசிமல் தொடர்கிறது.

ஆரியபடரும் அவருக்கு பின்வந்த பிரம்மகுப்தர், முதலாம் பாஸ்கரர், மஹாவீரர், லீலாவதி எழுதிய பாஸ்கராச்சாரியார், கேரளத்தில் பரமேசுவரர், நீலகண்ட சோமசத்வன், ஜ்யேஷ்டதேவர் ஆகிய விண்ணியல் மேதைகளும் விண்ணியல் கணிதத்தை மட்டுமே கையாண்டனர். வராஹமிகிரர் விதிவிலக்காக, ராசி பலன், ஜாதகம், ஹோர சாத்திரம் போன்றவற்றை பற்றி விரிவாக எழுதினார். தங்களை பாதிக்கும் விஷயமாக மக்கள் நம்பும் இவ்வித ஜோதிடம், தீயைப்போல் சமுதாயத்தின் எல்லா தளங்களிலும் பரவியது.

ஆரியபடரின் விண்ணியலும், மஹாவீரரின் கணிதமும் ஒரு குறுகிய பண்டித வட்டத்தில் அடங்கிவிட்டது. பாமரருக்கும், கதை கவிதை எழுதும் இலக்கியவாதிகளுக்கும் இன்று போல் அன்றும் இது விளங்காப்புதிராகவும், திறமைக்கும் பயனுக்கும் அப்பால் தங்கிவிட்டது. அது மட்டுமன்றி, விண்ணியல் சார்ந்த கணிதம் மற்ற துறைகளில் எந்த அளவு நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. உதாரணத்திற்கு, கோயில் கட்டட கலையில் இந்த கணித கோட்பாடுகள் நுழைந்ததா என்பது கேள்விக்குறியே. அவை தேவையில்லை, தேவைப்படவில்லை என்பது வேறு விஷயம். 

உதாரணமாக தாராசுரத்து ஐராவதேஸ்வரர் கோவிலிலும், கோனாரக் சூரியனார் கோவிலிலும் உள்ள தேர் வடிவமும், அவற்றிலுள்ள சக்கரங்களும் புகழ் பெற்றவை. ஆனால் அவற்றை செதுக்க, ஆர்யபடீயம் போன்ற விண்ணியல் நூல்களில் உள்ள கணித விதிமுறைகள்  –geometry, trigonometry - தேவைப்படவில்லை. அதன் சாயல்களும் இச்சிற்பங்களில் இல்லை. இது குறையோ பெருமையோ இல்லை. யதார்த்தமாகவே எனக்கு தெரிகிறது.


Darasuram Chariot wheel - தாரசுரம் ரதசக்கரம்
Konarak Sun Temple - Chariot wheel - கோனார்க் சூரியனார் கோவில் ரத சக்கரம்
மய மதம் ஆகிய சில்பசாத்திர நூல்களை நான் படித்ததில்லை. குடந்தை ஸ்தபதி உமாபதி ஆச்சார்யரின் இல்லத்தில், வேதங்கள் கொண்ட ஓலைச்சுவடிகளை, காணும் பாக்கியம் பெற்றேன். அவர் அபார பணி செய்து வருகிறார்.  விஷ்வகர்மா குடும்பங்களின் கல்வி முறைபற்றியும், பாரம்பரிய ரகசியங்களை பற்றியும் அவரோடு நானும் நண்பர்கள் சிலரும் உரையாடியிருக்கிறோம். புதுக்கோட்டை கலை உலாவிற்கு அவரும் வந்திருந்தார். கோயில் கலைகளை விளக்க அவர் நடத்திய கருத்தரங்கம் ஞானம் வளர்த்தது.

இந்த கட்டுரை தகவலுக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு தேடலுக்கும் : பல்வேறு துறைகளில் உள்ள அறிவியல் கலை ஒவ்வொன்றை எவ்வாறு தாக்கியது, பாதித்தது, வளர்த்தது என்று அறிய என் ஆவலின் பதிவு.

விஷ்வகர்மா கலையை பற்றி உமாபதி ஆச்சாரியரின் 

Thursday, 22 May 2014

Cretaceous Flora Fossils near Madras

I visited Gunduperumbedu village near Sriperumbudur last friday, with Gaman Palem and his friend. There were lots of chipped stones on the ground scattered around a pond, and near a graveyard. It seemed they have dug up the soil around these parts for building roads, tanks etc and these stones are deposited all over the place.

I had gone there after reading an old report in the Hindu that plant fossils were embedded in these stones. Our friend in Ahmedabad, Ramjee Nagarajan, helped by sending a document, ‘An Integrated Inquiry of Early Cretaceous Flora, Palar Basin, India,’ published in the journal Phytomorphology, which was interesting, but difficult to follow, since I was ignorant of geology, both practical and theoretical.

After visiting the wrong Gunduperumbedu - there are two, Medu மேடு (Upper) and Pallam பள்ளம் (Lower), the latter with the fossils, we stumbled upon these. Usually old fossils are buried deep under the earth and cannot be seen above the surface. In Dholavira, one of the ASI staff told us that the archaeologists don't pick up and study any pottery on the surface, as it may be recent. They only study things buried under ground. That is for a scale of a few thousand years.

Gunduperumbedu - scattered stones on mound

Close up of stones

The paper talked of Cretaceous Flora, which is the geological period, when flowering plants evolved, about 150 million years ago. But the preamble mentioned pre-angiospermic flora and plant megafossils!

And it also mentioned that the Palar basin had:

1.    Archaean deposit - more than 2 billion years ago, before there was cholorophyll or plants,
2.    PreCambrian layer. The Cambrian “explosion”, 500mya, was the single largest evolutionary event. There were only three phyla before it, and there are 42 afterwards. It saw the largest increase in the number of animal species. PreCambrian fossils are extremely rare.
3.    Permian layers. The end of the Permian period saw the greatest extinction ever: 96% of all species became extinct.

TimeLine of Multicellular Life, showing different eras 


I dont know if there are actually any excavations that deep or any fossils in that area that old, or merely geological evidence. We certainly did not see any megafossils. Last year, I was planning to visit the Burgess Shale in Canada & perhaps Ediacaran sites in Australia to see pre-Cambrian sites. In Gujarat, I - ok, we - missed out on the dinosaur fossil site in Balasinore. This is a fossil park protected by Geological Survey of  India.  A large collection of dinosaur eggs was recently discovered in Ariyalur.

The locals told us that people from Pondicherry and Madras come on weekends and take away stones and fossils by the sackful. It is a pity there is no archaeological expedition here. There was once an exhibition in a local school. Local youth scan for fossils and offer them for sale. One person gave Gaman  a stone with a plant fossil and another with a shell, possibly molluscan, fossil. Gaman became excited, believed that it was starter’s luck and it paid off – we found a few afterwards. I decided to search in the shade, and even that strategy paid off. I got one.

Perhaps a Molluscan Fossil - Oyster

Plant fossil

But these are few and far between, and probably not of significant use for serious research. Some of the technical papers mention exploration around borewells, probably because researchers here don’t have budgets or equipment or expertise for excavations. I wanted to post this yesterday, May 21, on Mary Anning's birth anniversary - after seeing her honored with a Google doodle.  Her story is fascinatingly similar to our experience, with far fewer dangers. Her discoveries were accidental, when a landslide uncovered fossils. She pursued the search for fossils, made it into a commercial enterprise, came into contact with experts, and so on. The locals are doing this as a minor commercial enterprise, but land development may overrun this site. Fortunately, the Sriperumbudur bed is a vast area and the Palar basin is even larger.

References
1. ‘An Integrated Inquiry of Early Cretaceous Flora, Palar Basin, India,’ published in the journal Phytomorphology, A. Rajanikanth, Anil Agarwal, A. Stephen (stephanos.crown@gmail.com)
2. Mary Anning, Wikipedia page
3. A blog on dino eggs
4. The timeline map of Life - I dont remember what video I captured if from - either a series by Craig Savage or a lecture by Nick Lane. Both are excellent.

Postscript July 15, 2016 
In this article, published in the Hindu in 2014, Mr Singanejam Sambandan, Director of the Geological Survey of India, Chennai, has observed that the fossils belong to the Upper Gondwana period, 250 MYA, not Cretaceous 150 MYA, as noted in the title of the first listed reference paper by Rajanikantha, Agarwal, Stephen.

Monday, 19 May 2014

School Education in Tamil Nadu - Jeyamohan

What follows below is my summary in English of Jayamohan's essay -in Tamil - on Government education in schools.

Teachers unions rule the roost - there is no accountability in school education.

When Collector Nagarajan and Education Officer Radhakrishnan enforced discipline and accountabilty, Kanyakumari district jumped from 5th to 1st place in 10th exams in 2011-12 and 13th to 6th place in 12th exams.

Most teachers don't work, they demand coolies to come to after school tuition. Exceptions are astounding people of great character.

This year teachers protested about "Supervisor Dictatorship" because 3 School Principals were suspended. Next day, Govt Education department was surrounded by teachers unions.

Govt teacher jobs are obtained by bribes to ministers or officials. There is no sense of duty or honesty among most govt school teachers. Very rarely , and only very mildly, is a teacher punished.

In hills of Erode, the midday meal cooks ARE the teachers. A female teacher complains "I have a husband and children to look after. How can I teach?" !!

This year, the TN Govt held a teachers' evaluation test. Questions were of the quality of "What is the capital of India? What is 10+1?" Most teachers failed this test. After severe protests from teachers unions, question quality was reduced "Delhi is the capital of India, yes or no?". Now, 50% failed. Illiterate people would pass this easily.

After a case was filed in the Supreme Court, the Judges decided this quality was good enough & these mediocrities were re-appointed as teachers. I doubt these people have a read anything after the application form when they got their jobs.

Education department should fire these people and hire competent ones. These lousy teachers get better pay than most engineers. The only ones who suffer are those children who cannot afford a private education.

Wednesday, 14 May 2014

ஒரு வரி கதை


“ஒட்டகம் பாலைவனத்து கப்பல்” என்று பள்ளி புத்தகத்தில் படித்த ஞாபகம் இருக்கலாம். சென்னையில், ஆங்கில மொழி பள்ளிகளில் கல்விகற்ற நான் “The camel is the ship of the desert” என்று படித்திருக்கிறேன். குஜரத் ராஜஸ்தான் வீதிகளில் ஒட்டக வண்டிகளை தொலை காட்சியில் பார்த்திருக்கிறேன். அரபு நாடுகளையும் வட ஆப்பிரிக்காவையும் பாலை நாடுகளாகவே நினைத்ததாலும் அங்கு ஒட்டக வண்டி உள்ளதா என்று யோசித்ததில்லை.


கணித இயற்பியல் விஞ்ஞானி ஃப்ரீமன் டைசனின் எழுதிய ‘Infinite in All Directions’ (’எத்திக்கும் ஈறில்லை’) என்ற நூலை 2005இல் வாசித்தேன். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் அறிவியலையோ வரலாற்றையோ சமூகத்தையோ ஒரு அறிவியல் நோக்கத்தோடு, எளிய நடையில் அலசியதும், புதிய கருத்துக்களை அள்ளி வீசியதும், என் எண்ணத்தை இன்புருக்கியது. என் தம்பி ஜெயராமனுக்கு பிறந்தநாள் பரிசாய் அளித்தேன்; முதல் அத்தியாயம் மூன்று முறை படித்தும் புரியவில்லை என்று வருந்தி கைவிட்டான். ஓரிரு முறை டைசனின் சில கருத்திக்களை விளக்கிய போது, புரிதலின் ஆனந்தம் அவனுக்கும் கிடைத்தது. Alchemy of Air நூலை மிகவும் ரசித்து படித்தான். Newton and the Counterfeiter படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நிற்க.

ரோமப்பேரரசு சாலைகள் ரோம கல் சாலை கட்டுமானம்

ரோம நாகரீகத்தின் கல் சாலைகளை மாபெரும் சாதனையாகவும் ரோம பேரரசின் செல்வத்திற்கு முக்கிய காரணமாகவும் வரலாற்று அறிஞரும் பொருளியல் அறிஞரும் கருதுவர். அலெக்ஸாண்டர் காலத்தில் கிரேக்க ஆட்சிக்குட்பட்ட மேற்காசிய – சிரியா, ஈராக், ஈரான் - ஜூலியஸ் சீசர் காலத்தில் ரோமாபுரியின் ஆட்சிக்குட்பட்டது. ரோமானிய மன்னர்கள் இந்த அரபு நாடுகளிலும் தங்கள் கல் சாலைகளை செய்தனர். 

அற்புத சாலைகள் – மாட்டு வண்டிகளும் குதிரை வண்டிகளும் ரதங்களும் வேகமாகவும், பாரமேந்தியும் சென்று, வணிகம் பெருக வழி வகுத்த சாலைகள். ஆனால் ஏதோ ஒரு காலத்தில் சாலைகள் பழுதாகி, சீராகாமல், மாட்டு வண்டிகளும் குதிரை வண்டிகளும் அரபு நாடுகளில் காணாமல் போயின. இது தொழில்நுட்ப பின்னேற்றம். வரலாற்றில் பொதுவாக முன்னேற்றங்களை தான் பார்க்க முடியும்; நோய்களாலும், போர்களாலும் அவ்வப்பொழுது பின்னேற்றம் அடையலாம். 

வணிகம், செல்வம், மதம், மொழி, விஞ்ஞானம், கல்வி, அமைதி, கலை, மனித வளம், இவை எல்லாம் பின்னேறினாலும், பொதுவாக சமூகங்கள் தொழில்நுட்பத்தில் பின்செல்வதில்லை. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ரோம ராஜ்ஜியம் வீழ்ந்தபின் ஐரோப்பா 700 ஆண்டுகள் இருளில் சூழ்ந்தது என்மனார் வரலாற்றுரைஞர். அரபு நாடுகளில் சாலைகள் ஒழிந்து ஒட்டகம் மேலோங்கியது எப்படி? பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பியர் ஆட்சியால் ரயிலும், இருபதாம் நூற்றாண்டில் கார்களும் பேருந்துகளும் லாரிகளும் வரும் வரை, அரபு நாடுகளிலும் ஈரானிலும் சக்கரம் போட்ட வண்டிகளே இல்லையாம். டூனிஸ் முதல் ஆஃப்கானிஸ்தான் வரையும், மங்கோலிய ஆட்சியில் சீனதேசம் முதல் பல்கேரியா வரையும், சாலைகளில் வண்டிப்போக்குவரத்தும் இருந்ததென்றும், பாரதத்தில் மாட்டு வண்டிகள் எக்காலத்திலும் இருந்தன என்பதும், மன்னன் ஷெர்ஷாசூரி பெஷாவர் முதல் வங்கதேசத்து டாக்கா வரை நெடுஞ்சாலை அமைத்தான் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளவும்.

ஒரு வரியில் கதை எதிர்ப்பார்தவர்கள் ஏமாற வேண்டாம்.

The Camel and the Wheel  ‘ஒட்டகமும் சக்கரமும்’ என்று Richard Bulliet ரிச்சர்டு புல்லியே ஒரு நூல் எழுதியுள்ளார். இதை ஃப்ரீமன் டைசன் சுருக்கி சொல்கிறார்.

சிரியா நாட்டில் பல்மைரா நகரம், இன்றைய சிங்கப்பூர் போல் வர்த்தக மையமாய் திகழ்ந்து, வரலாற்று முக்கியம் பெற்றது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பல்மைராவில் ஒரு வரி பட்டியலை புல்லியே சோதித்தார்; மாட்டுவண்டியின் சரக்கு சுமை நான்கு ஒட்டகச் சுமைக்கு சமமாக இருந்தது. ஒட்டகம் சுமார் 300 கிலோ சுமையும் மாட்டு வண்டி 600 கிலோ சுமையும் தாங்குமாம். அதாவது, ஒரு மாட்டு வண்டி, இரண்டு ஒட்டகச் சுமையே தாங்கும். எடை கணக்கில் மாட்டுவண்டி சுமை இருமடங்கே இருந்திருக்க வேண்டும். ஏன் இந்த பாரபட்சம்?

ஒருகால், ஒட்டக வர்த்தகருக்கும் வரி அதிகாரிகளுக்கும் ஏதோ தொடர்புண்டோ என்று கேட்கிறார் டைசன். ஒட்டகங்களுக்கு சாலைகள் முக்கியமில்லை, எவ்வித பாதையிலும் செல்லும். ஆனால் மாட்டு வண்டிகளுக்கு தரமான சாலைகள் வேண்டும். வரிகளின் பாரபட்சத்தினால், காலப்போக்கில் ஒட்டக போக்குவரத்து மேலோங்கியது மாட்டுவண்டி போக்குவரத்து சரிந்தது. வரி குறைந்ததால் சாலைகளை பராமரிக்கும் தேவையான பணமும், அதனால் பணியும் குறைந்தது. சாலைகள் சீர்கெட்டன. மாட்டுவண்டி மட்டுமல்ல, சக்கரவண்டிகள் யாவும் சரிந்தன. ஆயிரம் ஆண்டு ஒட்டகங்கள் கோலோச்சின. 

“சக்கரவண்டி” என்ற சொல்லே அரபு மொழியின் புழக்கத்திலிருந்து மறைந்தது.

வணிகமும், தொழில்நுட்பமும், சாலைகளும், கப்பல்களும், வரிகளும் வரலாற்றை ஆட்டிப் படைக்கும் மாபெரும் சக்திகள். காதலும் வீரமும் சூழ்ச்சியும் யுத்தமும் ஆட்சியும் வீழ்ச்சியும் ததும்பி வழியும் வரலாற்று கதைகளில், வணிகமும் வரியும் புலவருக்கு புளிக்கும். ரசிகருக்கு கசக்கும். 

இது ஒரு வரி கதை. எனக்கு புளிக்கவில்லை, உங்களுக்கு கசந்ததா?

எச்சரிக்கை: நான் புல்லியே எழுதிய புத்தக்த்தை படிக்கவில்லை. டைசனின் புத்தகத்தில் ஒரு பக்கத்தின் சாராம்சத்தை, என் பாணியில் எழுதியுள்ளேன். இதன் தொடர்பாக தொடர்ந்து நான் படித்த சில விஷயங்களை சில நாட்கள் கழித்து எழுதுகிறேன்.


Monday, 12 May 2014

இன்சுலின் நாயகி டோரோதி ஹாட்ஜ்கின்

English version of this essay here

கூகுளின் மூக்கூறு புள்ளிவரைபடம்
இன்று காலை குரோம் பிரௌஸரை திறந்தேன். கூகுளின் மூக்கூறு புள்ளிவரைபடம் கண்டேன். க்ளிக்கினால், டோரோதி ஹாட்ஜ்கினை பற்றிய சுட்டிகள். இன்று மே மாதம் பன்னிரெண்டாம் நாள், அவரது பிறந்தநாள். “இன்சுலினின் மூலக்கூறு வடிவத்தை ஆய்ந்து உணர்த்தியவர்,” என்றது விக்கீப்பீடியா. ஃப்ரெட் ஸாங்கர் அல்லவோ இன்சுலினின் வடிவத்தை ஆய்ந்தார்? அஞ்சலி எழுதினோமே? மேலும் தகவல்: “வைட்டமின் பி-12 மூலக்கூறு வடிவம் ஆய்ந்துரைத்ததற்கு, டோரோதி ஹாட்ஜ்கின் ரசாயன நோபல் பரிசு பெற்றார்.” கல்லாதது டோரோத்தி அளவு. என்னே ஒரு சாதனையாளர். கேள்விப்ட்டதே இல்லை.

ஸாங்கரின் பணியிலிருந்து எப்படி இவர் ஆய்வு மாறுபட்டது? தேடினேன். வெல்கம் கம்பெனி வளைத்தளத்தில் விவரம் கிடைத்தது. இன்சுலினின் அமினோ அமில வடிவத்தை ஸாங்கரும், மூலக்கூறு வடிவத்தை ஹாட்ஜ்கின்னும் தலா ஆய்ந்தனர்.

இன்சுலினின் அமினோ அமில வடிவம்

கூகுளுகு நன்றி, பாராட்டு. டோரோத்தி ஹாட்ஜ்கின்னுக்கு நன்றி, வணக்கம்: என் தந்தை உட்பட, சக்கரை நோயினால் தாக்கப்பட்டவர் கோடி. எண்பது ஆண்டுகளுக்கும் முன் மருந்தின்றி 30. 40 வயதில் தவித்து துடித்து செத்திருப்பார்கள். இன்சுலின் கண்டுபிடிப்பால் வாழ்ந்தவர் கோடி; இவர்களின் அறிவியல் ஆய்வினால், கொங்குதேர் வாழ்க்கை வாழ்ந்தனர். வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தவர், டோரோத்தி ஹாட்ஜ்கின்.

Insulin Heroine - Dorothy Hodgkin

When I opened my Chrome browser this morning, I was surprised to see a dot molecular structure (invented by GN Lewis, whom CNR Rao described as the greatest chemist of the 20th century). 


Clicking Google’s logo, I found that May 12 was the birth anniversary of Dorothy Hodgkin, “who discovered the molecular structure of insulin.” Wait a minute, I thought, Fred Sanger discovered the structure of insulin – I wrote a memoriam blog about him, when he passed away last year. “She was awarded the Nobel prize for discovering the structure of Vitamin B-12,” Wikipedia continued. Wow, not quite GN Lewis, not Haber or Bosch or Parsons or Mahavira or Lynn Margulis, but an accomplished woman scientist: and I had never heard of her. Live and learn, I thought.

How is her contribution different from Sanger’s, I wondered. This essay on Wellcome’swebsite explained : Sanger discovered the amino-acid sequence of insulin, Hodgkin the molecular structure. I urge you to read the article – the early experiments on dogs and insulin is an eye opener.

Well done, Google. Weller done, Dorothy. And thanks, on behalf of my father, who lived several decades longer, because of your discoveries.

Friday, 9 May 2014

சொதி சாப்பாடு

நிறத்தில் மோர்குழம்பை போல் இருக்கும். சுவையில் நிகரில்லை. திருநெல்வேலியில், அல்வாவின் முந்தோன்றிய மூத்த குழம்பு: சொதி.

பிராமண குடும்பங்களில் இதெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள். ஒன்று, கேள்விபட்டதே கிடையாது. இரண்டு, பூண்டு சேர்க்கமாட்டார்கள். காந்தி தலைமையில் சுதந்திரம் கிடைத்ததோ இல்லையோ, ரேஷன் கடையில் வரிசையில் நின்று மண்ணெணை வாங்கும் உரிமையோடு, பல பிராமண குடும்பங்களுக்கு, என் பெற்றோரின் தலைமுறைக்கு, 1950-களில் வெங்காயம் சுவைக்கும் உரிமை கிடைத்தது. அப்பொழுதெல்லாம் விசா கிடைக்காமல் பூண்டு வாசலிலேயே காத்து தவம் கிடந்தது.

என் தலைமுறையில், சப்பாத்தி குருமா, சோளே படூரா, சாட், போன்ற பிற்படுத்த வடக்கிந்திய உணவுகளுக்கு உள்ளே வர அனுமதி கிடைத்தது. பாட்டி தலைமுறை வெங்காயத்துக்கே விசா தறவில்லை. ஹிந்து மதத்திலிருந்து காங்கிரஸ் மதத்திற்கு மாறிவிட்ட எங்கள் தாய்தந்தையர் வெங்காய்துக்கு பூனூல் போட்டதை பார்த்து எங்கள் தலைமுறை பூண்டுக்கும் பூணூல் போட்டு பாரதியாரின் கனவை நினைவேற்றினோம். புஹாரி ஹோட்டலில் அக்கௌண்ட் வைத்து அண்டாகுண்டா காலியாக்கும் பிராமணரில் நான் ஒருவன் இல்லை.

ஆனால் உஷாராக 15% இட ஒதுக்கீடு மட்டுமே கிடைத்தது : வாரம் ஒருமுறைதான் செய்வார்கள். (என் தாய் புஷ்பா, மாசத்துக்கு ஒரு மசாலா தோசை வாங்கித்தருவதும், பக்கத்து வீட்டில் கேட்டு ஏதோ தக்காளி கிச்சடி) அதாவது சாதாரணமாக வீட்டில் செய்யும் சாம்பார், ரசம், கூட்டு வகைகளில் பூண்டு இருக்காது. பூரிக்கு செய்யும் உருளைக்கிழங்கை தவிற, கூட்டுபொரியல் வகைகளில் வெங்காயமும் சேராது.


நண்பர் வெங்கட் இல்லத்தில் முதல் முதல் சாப்பிட்ட பழக்கம். அவர்கள் சைவ பிள்ளைமார். வெங்கட் அம்மா சாரதா. என் தம்பி ஜெயராமன் சிறு வயதில் சாரதா பவனில் தின்று வளர்ந்தவன். நானும் சென்னைக்கு வந்தபின் அவர்கள் வீட்டில் தின்று கொழுத்திருக்கிறேன். பூண்டுள்ள சமையலில் சொதி மிகவும் பிடிக்கும். சொதியும், (garlic bread) கார்லிக் பிரெட்டும் தான் பிடிக்கும் என்று சொல்லலாம் : மற்றபடி எனக்கு பூண்டு பிடிக்காது. குருமாவிலும் புலாவிலும் பொறுத்துக்கொள்வேன்.

சொதியை சோற்றில் கலந்தால் மட்டும் போதாது. உருளைக்கிழங்கு வருவல் கவரி வீச, இஞ்சி சட்டினி உடைவாள் தாங்க, உருளைக்கிழங்கு பொரியல் மௌலி புனைந்தால் மட்டுமே சொதி அறுசுவை அரியணை ஏறும். இந்த பட்டாபிஷேக காட்சியை இந்திரா அம்மா கைவரிசையில் கீழே காணலாம். அவர், சாரதா அம்மாவை கேட்டு செய்தது.

மஞ்சள் நிறத்தில் சொதி; கிண்ணத்தில் இஞ்சி சட்டினி; வெண்டைக்காய் கறியமுது; தக்காளி சாற்றுமமுது; உருளை-வெங்காய மசாலமுது

முதன் முதலில் இந்திரா அம்மா சமையல் செய்ய வந்த பொழுது, பூண்டின்றி ரசமும் (வைணவச்சொல்: சாற்றும் அமுது, சாத்துமது) வெங்காயமின்றி காய்கறிகளும் (வைணவச்சொல்: கறியமுது, கறமது) செய்யவேண்டும் என்று ஆஞ்கை பிறப்பித்தோம். குழப்பத்தோடும் பரிதாபத்தோடும் எங்களை பார்த்தார். இப்பொழுதெல்லாம், சீராமிளகு சாத்துமது, வாழைக்காய் கறமுது  என்று சகஜமாக சொல்கிறார். 

மற்ற சமையல் பதிவுகள்






Wednesday, 7 May 2014

Caldwell - Dravidian and Munda Languages

Most Indians think there are two families of languages in India:
1. Indo-Aryan, which are descended from Sanskrit, which in turn may have descended from a proto-Indo-European language
2. Dravidian, which are descended from Tamil, or perhaps a lost proto-Dravidian

But perhaps most don't realize that there are at least two other language families spoken in India: the Munda languages spoken mostly by tribes in Central India, and Tibeto-Burman language of the peoples who live along the Himalayas.

Today is the 200th birth anniversary of  Bishop Robert Caldwell, who in 1856 published a book 'A Comparative Grammar of the Dravidian or South-Indian Family of Languages'. In the last few days, some Tamil TV channels have been singing his praises, for the great service of discovering that not only that Tamil was not a daughter language of Sanskrit, but it is the mother of the south Indian family of languages called Dravidian. A statue for Caldwell was erected on the Marina beach in Madras, in 1968, shortly after the DMK formed the Tamilnadu government. Recently, Thomas Trautmann, in a book 'Languages and Nations' has claimed that :

1. The credit for discovering the Dravidian language lies elsewhere
2. The true accomplishment of Caldwell, was not the discovery of the Dravidian family of languages but the determination of its true extent
3. And the fact that it is not the same, as the second non-Indo-European language family of India, the Kolarian or Munda or Austro-Asiatic language family.

Map of Language Families : India
While searching for this language map on Google images, I came across this marvelous map of South Asian languages at a Columbia University website. My first encounter with serious linguistics was in 1999, when I saw the language maps of Africa (Chapter title: How Africa became black) and China (Chapter title: How China became Chinese) in Jared Diamond's marvelous book Guns, Germs and Steel. I reviewed this book last year at Gandhi Centre, Thyagaraya Nagar, covering mainly the section on pre-history of man. My second encounter with serious linguistics was when I attended a series of lectures by Prof Swaminathan, founder of the Tamil Heritage Trust, regarding the Story of Scripts. A titan among us is Iravatham Mahadevan, whose contention that Tamil gave the world the meyyazhuthu, on which line I started an email debate with Prof Swaminathan, which flowered into a friendship and association that have been incomparable.

There were several encounters with languages, linguistics, scripts, epigraphy, etc. in the last few years, which I have found delightful. I will share them in future blogs. Currently running, are such weekly discussions, digressions and indiscretions, in the guise of Sanskrit classes in Kotturpuram.

Map of Language Families : South Asia

Sunday, 4 May 2014

Ukraine, Brazil, Indonesia, Latvia, Cape Verde

Who reads my blog from these countries? I would like to know. Navel gazing has its delights : and Blogger's Statistics is a valuable tool for this armchair sport. Readers from other countries like the US, Asean or Gulf don't surprise me, because I suspect several know me personally; though their persistence in reading my blog is both surprising and gratifying. But I know no one in Ukraine or Brazil! It cannot be merely software, I suspect - too consistent.

One of the wonders of the web is the utterly surprising connections it makes, not just technologically, but socially. I recorded my earlier reluctance to blog - I thought of myself as an aspiring professional writer, who should be paid to write, and blogging seemed to be the antithesis of that. But just as the emergence of TV reduced journalists to "print journalists" and the cellphone renamed AG Bell's invention as the "landline phone", I think print journalists are now "salaried bloggers" and "tv journalist" are "salaried youtubers." A writer of Jayamohan's stature is blogging a novel.

As an amateur blogger, who has made a deliberate choice to write in two languages, perhaps discouraging some readers, and on a variety of subjects in the same blog, rather than blogging by category, and on fields of somewhat limited interests, where there are far more knowledgeable writers, this is flattering. Though the famine of comments is bewildering - more people have given feedback by phone, email or in person .

I had planned to start a bilingual magazine in 2005, but my usual Mycroft Holmesian laziness ensured it went nowhere, like my other writing efforts. I had planned to make it a non-periodical, like most blogs but no journal : I doubt it would have been a sustainable model, economically. But I am delighted that the bilingualism has not been a barrier. My Tamil articles get 2 to 3 times the readership that English articles do, and the articles on science get the lowest readership.

Recently, I made some changes to the layout, from black text on white to white text on black, which caused one recent reader, Muthu, to ask me to reverse them. The latter is negative contrast, he said, and a strain on the eyes. Another reader, Mathangi, asked me for a similar change on the sidebar, so I am almost back to original. The only major change which I have kept is the width of the blog, and the size of the fonts. On Muthu's request, I have added a Author Recommends section to the sidebar - a selection of my own favorite essays in my blog.

Here is a table of my least popular posts:
Blog Post Topic Views Comment
Third Industrial Revolution 20 No Tamil version
Traffic LMS 24 SMS version more viewed!
Fred Sanger, Insulin Man 25 Tamil version - 33 views
CNR Rao on Faraday & GN Lewis 30 No Tamil version
Sid Caesar's Ghost 32 No Tamil version, esoteric
South American Transport Revolution 36 Tamil version got 230 views
Democracy or Free Market? 36 No Tamil version

My most popular essay is actually not an original, but a Tamil translation of an interview published in Indian Express, with over 700 views, about Capitalism & 'Dalits'.

I write these occasional autobiographical essays as a record to myself. Thanks for reading.

If you have difficulty posting comments, please email me. My email addresses are WriterGopu@yahoo.com and VarahaMihiraGopu@gmail.com


Friday, 2 May 2014

பண்டைக்கால பாண்டுரங்கன் கல்வெட்டு

கற்கால கல்வெட்டு கல்
கீழ்வாலை பாறை ஓவியங்களை பார்க்க போனால், அங்கு சில காட்சிகள் அடிப்படை வரலாற்றை புரட்டி போட்டன. அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. முதலில் பார்த்த அதிர்ச்சி பண்டைக்கால கல்வெட்டு.


பாண்டுரங்கன் கல்வெட்டு
பிராமி, வட்டெழுத்து, கிரந்தம் எல்லாம் தாண்டி நவீன தமிழில் அறியா வம்சத்தின் தெரியா அரசன் பாண்டுரங்கன் தன் பெயரை செதுக்கியுள்ளான். கற்காலத்தில் மன்னராட்சி இருந்ததா, மக்கள் நாடோடிகளாய் குழுக்களாகவே வாழ்ந்தனர், என்ற கேள்வி எழுந்தது.

 பட்டபெயரா பிறவிப்பெயரா?
சற்றே  கவனுத்துடன் பார்த்தால், ஆட்சியாண்டு 36 இல், கலியுக வருடம் 1988 இல் அரசன் பாண்டுரங்கன் இந்த கல்வெட்டை செய்வித்தான் என்று யூகிக்கத்தோன்றியது. நான் ஆர்வலன் தான், கல்வெட்டு துறையில் பட்டப்படிப்பெல்லாம் இல்லை. வல்லுனர்கள் தான் இதை உறுதி செய்ய வேண்டும். பாண்டுரங்கன் என்பதை பாண்டு - ரங்கன் என்று பிறிக்கலாம். பாண்டியர் வம்சத்திற்கு முன்னோடியாகி பாண்டு என்ற சொல்லும் (Proto-Pandya) அரங்கம் அமைத்ததால் வினையாலமையும் பெயராக ரங்கன் என்றும், மன்னனின் பட்டப்பெயர் இருந்திருக்க வேண்டும். மேலே ஜெயராமன் என்ற பெயர் கல்லில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதால், அவனே அவனுக்கு பிறக்கும்போது வைத்த பெயரென்றும், அரியணை ஏறியபின் வந்த பட்டப்பெயரே பாண்டுரங்கன் என்றும் நம்பலாம். ராஜராஜன் என்பது பட்டபெயர் என்றும் அப்பெயர் கொண்ட சோழ மன்னனின் பிறவிப்பெயர் அருள்மொழி வர்மன் என்பதும் வாசகர்களுக்கு நினைவூட்ட கடமை பட்டிருக்கிறேன்.

கற்காலத்தில் எப்படி சமஸ்கிரத எழுத்தான “ஜெ” வந்தது என்றும், எண்களை எழுதும் பழக்கம் அப்பொழுது இருந்ததா என்றும், இரண்டு ஐயங்கள் எழலாம். கல்தோன்றி மண் தோன்றா காலத்து முன் தோன்றிய மூத்த மொழி தமிழ் என்பதும், வந்தாரை வாழவைக்கும் நாடு தமிழகம் என்றும் நினைவில் வைத்தால் முதல் ஐயம் தீரும். எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணென தகும் என்பது ஆதிமுதல் தமிழரின் அறிவியல் தொலைநோக்கு பழமொழி  என்றும், கற்கால மனிதர்களுக்கு நிச்சயம் இரண்டு கண்கள் தான் இருந்தன என்பதும், இரண்டாம் ஐயத்தை ஒழிக்கும்.




அருகே சிர்காசி-ரவேல் கல்வெட்டு இருந்தது. இந்த சொற்கள் சங்ககாலத்திற்கு முன்பு உள்ள பெயர் மரபை குறிக்கும். அமைச்சர், அரசவை புலவர் பெயர்களாக இருக்கக்கூடும். உற்று நோக்கினால், ஒரு காம்பில் இரு இலைகள் பொறிக்கபட்டதை காணலாம். இது பாண்டு வமச அரச லச்சினையென்று சந்தேகமின்றி கூறலாம். அவர்களக்கு செடிகள் மேதுள்ள காதலும், இயற்கையோடு கற்கால மனிதன் எவ்வாறு ஒன்றி வாழ்ந்தான் என்றும் காலக்கடலைத் தாண்டி நமக்கு இச்சின்னம் அறிவுறுத்துகிறது.


ரவேல் லச்சினை கல்வெட்டு


Thursday, 1 May 2014

வெள்ளைக்காரரா?

மதுரைக்கு செல்லும் வழியில் விழுப்புரத்திற்கு அருகே உள்ள் சில இடங்களை பார்க்க ஆசை. இவற்றுள் கீழ்வாலை ஒன்று. செஞ்சி செல்லும் வழி. அங்கே பெருங்கற்கால பாறை ஓவியங்கள் உள்ளன. சென்னையிலிருந்து என் கார் எடுத்து நண்பர்கள் விசுவநாதன், கருணாகரனுடன் சென்றேன். மத்திய உணவு அருந்தாமல், வழியில் மரத்தடி கடையில் கேப்பை கூழும் அவித்த கடலையும் சாப்பிட்டோம். நெடுஞ்சாலையோரத்தில் ஒரு வீட்டு வாசலில் காரை நிறுத்தினோம். திரும்பி வந்தால் தரையில் பல மட்டைகள். ”என்ன இது?” சந்தேகமாக பார்த்தேன். ஒரு கறுநிறத்து மூதாட்டி, “தென்னை மட்டை தென்னை மட்டை,” என்றார். தென்னை மட்டை கொஞ்சம் பெரிசாக இருக்குமே என்ற சந்தேக பார்வையை தப்பாக புரிந்துகொண்டார்.

விசுவநாதன்:“தென்னை மட்டையை மூணா வெட்டி காய வைச்சிருக்காங்க.” தமிழில் தான். 

மூதாட்டிக்கு என் மேல் சந்தேகம். “வெள்ளைக்காரரா?” விசுவிடம் வினவினாள். அவர் பல்லிளித்தார். கருணா குலுங்கி சிறித்தார்.

ஒரு கூடை சன்லைட்க்கு மிகவும் நான் குறைச்சல். எந்திரன் ரஜினி, சின்னகௌண்டர் விஜய்காந்த், மூன்றாம் பிறை கமல் அவ்வளவு சிவப்போ வெளுப்போ இல்லை. பாறை ஓவியத்து பாறை நிறம். நான் இப்பெண்மணிக்கு ஜார்ஜ் புஷ் போன்று தெரிந்தது கொஞ்சம் 
விசித்திரமாய் இருந்தது.

விசு : “இல்ல இல்ல நம்ம் ஊர்தான்”.

மூதாட்டி “தமிழ் தெரியாதா?”

கருணாவின் குலுங்கல் அதிகரித்தது.

எனக்கு தெரிந்த தமிழில் கொஞ்சம் பேசி, என் ஆரியத்தன்மையை குறைத்து திராவிட குணத்தை கொடியேற்றினேன். மசியவில்லை மூதாட்டி. கூட்டணித்தலைவரை பார்த்த சுப்ரமண்ய சுவாமி போல், நரேந்திர மோதியை சந்தித்த சாகரிகா கோஷை போல், நவரசத்தில் நான்கைந்து ரசங்கள் அவர் குரலிலும் பாவத்திலும் துடித்தன.

லண்டன் மிடுக்குடன் காரில் ஏறினேன்.

அடுத்த நாள், விழுப்புரத்தில் கைலாசநாதர் கோவில் சென்று வெளியே வரும் போது, ஒரு பிச்சைக்கார மூதாட்டி பின் தொடர்ந்தாள். “சேட்டு, சேட்டு, ரெண்டு ரூபா குடு சேட்டு, நல்லா இருப்ப,” என்றார்.

“கிராமத்திலிருந்து ஊருக்கு வந்தா மரியாதை கெட்டுபோச்சு,” என்றார் கருணா. குலுங்காமல். மதுரை போகும் வழியில் தமிழனாக மாறிவிடுவேனோ என்ற ஏக்கத்துடன் வண்டி ஏறினேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன் தென் நெல்லை அருகே திருப்பேரை கோவிலில், அர்ச்சகர் என்னுடன் மராட்டியில் பேசத் தொடங்கினார். கேரளத்தில் ஓரிருவர் எனக்கு தெரியாத ஹிந்தியில் பேச்செழுப்பினர். டெல்லி மிடுக்கு உண்டாகவில்லை.

டெக்ஸாஸில் நான் மெக்ஸிகனாக அவதரித்துள்ளேன். என்னிடம் யாராவது வந்து, மெக்ஸிக மக்கள் பேசும் இஸ்பானிய மொழியில், பேச்செழுப்புவார். ஆங்கிலத்தில் தடுமாரி பதிலுவேன். அவர்கள் என்னை லண்டன் ஆசாமி என்று சந்தேகப்பட்டதில்லை. மற்ற இந்திய நண்பர்களுக்கும் இந்த அனுபவம் உண்டு. ஒரு வெள்ளைக்கார மாணவி “நீ ஈராக்கா? ஈரானா?” என்று ஒரு முறை கேட்டாள். “இந்தியா,” என்றேன். பல முறை மன்னிப்பு கேட்டாள், இதில் என்ன மன்னிப்பு, தவறு ஒன்றும் இல்லை என்றேன். அவர் விளக்கினார்; ஒரு ஈரானியரை தப்பாக ஈரக்கியரோ என்று கேட்டதால் அவருக்கு தாங்கொணா கோவம் வந்துவிட்டதாம்.

வேறு ஒரு முறை. ஒரு சக மாணவன் வீட்டுக்கு சென்றேன். டெக்ஸாஸ் வெள்ளையன். பேச்சுக்கு நடுவே, “நீ ஹிந்துவா?” என்றான். ஆமாம், என்றேன். “முகமது உங்கள் கடவுளா?” என்றான். இல்லை, என்றேன். “உங்கள் கடவுள் பெயர் என்ன?” என்றான். “பல தெய்வங்கள் உள்ள மதம்,” என்று இழுத்தேன். இது தேராத கேஸ், என்று பரிதாபப்பட்டு விட்டுவிட்டான். 

ஓசாமா பின்லாடனை தேடி, கல்கத்தாவில் அமெரிக்க குண்டு விழாதது பெரும் அதிசயம்.

அரிசோனாவில் வேலை பார்த்த பொழுது, ஃபிலிப்பைன்ஸில் பிறந்து அமெரிக்க குடிமகனாகிய ஒருவர், அதே கம்பெனியில் வேலை பார்த்தார். “ஹிந்துக்கள் கற்களை வழிபடுவீராமே? நிஜமாகவா?” என்றார். “காகிதம், துணி, மாடு, மரம், கார், கம்ப்யூட்டர், புத்தகம், பேனா, செங்கல் எல்லாம் வழிபடுவோம்,” என்றேன். மெக்ஸிகன் மொழியில் பேச்செழுப்பாதது மிச்சம்.

ஒரு முறை, நீச்சல் வகுப்பு ஆசிரியை – என் வயது பெண் – “உன் பெயர் எது  “கோ”வா? “பு” வா?” என்றார். சீனதேசத்தில் பிறந்த மற்றொரு நீச்சல் ஆசரியர் நான் இரும்பு வேகத்தில் நீந்தும் பொழுது, உர்ச்சாக படுத்த, “கோ கோ கோபு” என்பார். இதனால் வந்த வினை.

“என் நிஜப்பெயர் தெய்வசிகாமணி திருஞானசம்பந்தம்,” என்று பதில் சொல்ல ஆசை. அந்த பல்கலைகழகத்தில் ஒரு மாணவருக்கு அந்த பெயர் – அவர் பெயரைக் கண்டால் அமெரிக்க பேராசிரியர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனம்.



கீழ்வாலை மூதாட்டி பல நினைவுகளை மறதிக்குழியிலிருந்து தோண்டி எடுத்தார்.